II SA/Łd 407/25

Dnia 16 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2025 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 27 marca 2025 r., nr KO.4110.12.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach na rzecz skarżącego M.S. kwotę 1 000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. dc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach decyzją z dnia 27 marca 2025 r. nr KO.4110.12.2025 – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572), dalej jako: "k.p.a." – po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 12 grudnia 2024 r. nr 8/2024 znak: RR.GP.6733.8.2024 o ustaleniu dla Gminy Z. lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy sieci kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej na terenie na terenie położonym w obrębie ewidencyjnym [...], obejmującym działki o nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] (działki stanowią ogólnie dostępne drogi wewnętrzne) oraz części działek o nr: [...] (działka stanowi drogę powiatową nr [...]),[...],[...],[...] i [...] (działki stanowią ogólnie dostępne drogi wewnętrzne), [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; wskazując, iż projektowana zabudowa zalicza się do "obiektów infrastruktury technicznej" Jak wynika z akt administracyjnych Wójt Gminy Z. ww. decyzją z dnia 12 grudnia 2024 r. ustalił dla inwestora – Gminy Z. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej na terenie ww. działek położonych w obrębie ewidencyjnym [...] Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał przepis art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130), dalej jako: "u.p.z.p." w związku z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688), dalej jako "ustawa nowelizująca", oraz art. 104 k.p.a. Organ I instancji wskazał, że stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589), dalej jako "rozporządzenie", projektowana zabudowa zalicza się do obiektów infrastruktury technicznej. W decyzji organ I instancji określił: rodzaj i miejsce inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w zakresie warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego, zabytków, dóbr kultury współczesnej, infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich, jak i linie rozgraniczające terenu inwestycji – na załącznikach graficznych. W odwołaniu od powyższej decyzji M.S., właściciel działek o nr: [...], [...], [...],[...] i [...] w obrębie [...], które wchodzą w skład terenu planowanej inwestycji, wskazał na naruszenie: 1. art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez wydanie decyzji wraz z załącznikami graficznymi, niepochodzącymi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym wydanie załączników do decyzji na mapie sytuacyjno- wysokościowej do celów projektowych, a nie na mapie zasadniczej lub mapie ewidencyjnej; 2. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez odstąpienie od ponownego uzgodnienia projektu decyzji z dnia 23 września 2024 r. z organami wymienionymi w art. 53 u.p.z.p., w sytuacji gdy inwestor wyłączył działkę nr [...] z inwestycji, co rzutowało na zmianę projektu decyzji w ww. zakresie; 3. art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145 ze zm.), dalej jako: "u.g.n.", przez wydanie decyzji, która nie uwzględnia publicznego charakteru inwestycji, uwzględniając średnicę kanalizacji, która jest niedostateczna aby obsłużyć inne nieruchomości; 4. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 39, art. 10 i art. 9 k.p.a. przez niezawiadomienie odwołującego się o zgromadzonym materiale dowodowym, co skutkowało jego niewiedzą o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego; 5. art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niewskazanie w decyzji dokładnego oznaczenia organu administracji publicznej, który decyzję wydał (brak wskazania siedziby, danych podmiotu pozwalających na identyfikację organu administracji publicznej), co pozbawia ww. akt charakteru decyzji administracyjnej; 6. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. przez nie wskazanie siedziby podmiotu, na którego rzecz organ wydał decyzję; 7. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 6 u.g.n. przez niewskazanie podstawy prawnej, z której wynikałoby, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego; 8. art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia wątpliwego co do lokalizacji inwestycji: nie wskazanie gminy, powiatu, województwa, w których znajdują się działki wskazane w rozstrzygnięciu, ograniczając się jedynie do wskazania obrębu ewidencyjnego i nr działek; 9. art. 77 § 1 w związku z art. 80 i art. 7 k.p.a. przez: niezebranie materiału dowodowego zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.; brak złożenia nowego formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy z wyłączeniem działki nr [...]; brak zaktualizowania obszaru inwestycyjnego – mapy, co wpłynęło na zatwierdzenie mapy z obszarem inwestycyjnym obejmującym działkę nr [...], która miała być wyłączona zgodnie z wnioskiem z dnia 4 września 2024 r. i nie została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych w Łodzi. Opierając się na wskazanych zarzutach wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania dodatkowo wskazano, że Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych postanowieniem z dnia 4 września 2024 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji z uwagi na teren gruntów leśnych, na których planowana jest inwestycja, a nadto nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele i nieleśne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach przywołaną na wstępie decyzją z dnia 27 marca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji jako wnioskodawca została wskazana: Gmina Z. (osoba prawna), z siedzibą w Z., [...] Z., w powiecie [...], województwie łódzkim. Wskazane dane identyfikacyjne wnioskodawcy nie budzą zastrzeżeń i wątpliwości co do adresata decyzji. Nadto kwestionowana decyzja ustala lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej na terenie położonym w obrębie ewidencyjnym [...], obejmującym ww. działki ewidencyjne. Spośród wymienionych w decyzji działek, własność odwołującego stanowią jedynie działki o nr: [...], [...], [...],[...], [...] i [...], obręb [...], dlatego tylko w zakresie własności tych działek uczestniczy on w postępowaniu w charakterze strony, gdyż tylko w zakresie własności ww. działek posiada on interes prawny w postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Dlatego też wyłącznie w zakresie usytuowania inwestycji na terenie swoich działek może on odwoływać się od decyzji. W wypadku kiedy odwołaniem objęta jest decyzja dotycząca inwestycji liniowej, mogącej oddziaływać na prawa wielu osób wywodzone z własności nieruchomości, odwołujący może wywodzić własny interes prawny, uzasadniający jego legitymację czynną, wyłącznie z konieczności ochrony własnego, indywidulanego i określonego prawa i to tylko w tym zakresie, w jakim decyzja lub jej część na prawo to rzeczywiście wpływa. Odwołanie do organu II instancji może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" strony, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Dalej, Kolegium przywołując treść art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazało, że decyzja winna zawierać oznaczenie organu. Decyzja organu I instancji w części nagłówkowej została opatrzona pieczęcią o treści: "Wójt Gminy Z. gm. Z. pow. łowicki", a podpis osoby sprawującej funkcję organu, na decyzji opatrzony jest pieczęcią o treści: "Wójt [...]". Powyższe dane – zdaniem Kolegium – nie stwarzają wątpliwości co do tego, że w sprawie organem I instancji jest Wójt Gminy Z. z siedzibą w Z., w powiecie [...], w województwie łódzkim. Odnosząc się do pozostałych kwestii Kolegium, przywołując treść art. 50 ust. 1 i art. 52 ust. 1 u.p.z.p., podkreśliło, że organ rozpoznając wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ocenia celowości i zasadności realizacji zamierzenia inwestycyjnego oraz nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań. Jest natomiast związany wnioskiem i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został określony przez inwestora, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa. W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawarto definicję legalną "inwestycji celu publicznego" wskazując, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. W ocenie Kolegium, budowa odcinka gminnej sieci kanalizacji sanitarnej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy gminy oraz interes społeczny. Realizowanie sieci kanalizacji sanitarnej, jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem – Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze, ma na celu poprawienie bezpieczeństwa sanitarnego, jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Inwestycja celu publicznego ma znaczenie nadrzędne w zestawieniu ze słusznym interesem właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Istotny jest przy tym wymóg proporcjonalności wynikający z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Następnie, wskazując na treść art. 54 u.p.z.p., Kolegium wyjaśniło jakie elementy powinna zawierać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołując § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zm.), Kolegium wyjaśniło, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska i wartości przyrodniczych obszarów chronionych dla przedmiotowej inwestycji określiła ostateczna decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 11 lipca 2024 r. znak: RR.ROŚ.6220.1.1.2024 o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji tej, jednym z warunków przewidzianych dla realizacji ww. przedsięwzięcia jest wykluczenie wycinki drzew, krzewów, a także warunek aby przy pracach prowadzonych w pobliżu drzew stosować odpowiednie zabezpieczenia przed urazami mechanicznymi i innymi uszkodzeniami drzew. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zostały zabezpieczone w ten sposób, że przy projektowaniu i realizacji inwestycji należy zachować wymagania art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przyjąć rozwiązania minimalizujące ewentualne ograniczenia w użytkowaniu terenu wynikające z eksploatacji sieci, w tym rozwiązania zapewniające dostępność komunikacyjną do nieruchomości. Kolegium wskazało, że warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji określane są ogólnie ze względu na specyfikę takiej decyzji, która stanowi dopiero wstępny etap przygotowania inwestycji i wskazane warunki nie mogą mieć bardziej szczegółowego charakteru. Mogą one w istocie jedynie zawierać informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Warunki zawarte w decyzji powinny zostać uwzględnione w dokumentacji sporządzanej dla celów budowlanych. Sposób określenia wskazanych warunków w zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. Następnie Kolegium wyjaśniło, że inwestor do wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji załączył mapę sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych w skali 1:500. Kolegium przytaczając definicję mapy zasadniczej (art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2024.1151 ze zm.), dalej jako: "p.g.k.", oraz mapy do celów projektowych (art. 2 pkt 7a p.g.k.) wskazało, że mapy do celów projektowych to mapy powstające na bazie mapy zasadniczej. Są więc to opracowania kartograficzne wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym również danych z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 32 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U.2022.1670 ze zm.), treścią mapy do celów projektowych są szczegóły terenowe stanowiące treść mapy zasadniczej, usytuowanie zieleni wysokiej ze wskazaniem pomników przyrody, a także określone przez projektanta lub inwestora inne szczegóły terenowe i informacje, w tym miary liniowe. Przy redakcji mapy do celów projektowych stosuje się oznaczenia i symbole graficzne obiektów właściwe dla treści mapy zasadniczej, a jeżeli na mapie występują również inne obiekty, należy na niej umieścić stosowną legendę (§ 32 ust. 3 ww. rozporządzenia). Określając relacje pomiędzy mapą zasadniczą a mapą do celów projektowych Kolegium wskazało, że zasady tworzenia mapy zasadniczej mają zastosowanie przy tworzeniu mapy do celów projektowych, zaś treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), powinna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp. To oznacza, że mapa do celów projektowych powinna zawierać wszystkie elementy treściowe mapy zasadniczej, o ile w trakcie sporządzania mapy do celów projektowych potwierdzono ich aktualność i zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy, co potwierdza art. 2 pkt 7a p.g.k. Mapa do celów projektowych zawiera zatem więcej informacji niż mapa zasadnicza. W świetle tego, sporządzenie załącznika graficznego do decyzji na bazie mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 nie świadczy o jej sprzeczności z prawem, tym bardziej, że zawiera poświadczenie geodety, który sporządził mapę o jej pozytywnej weryfikacji. Dalej Kolegium wskazało, że linie rozgraniczające teren inwestycji określone zostały na załącznikach graficznych do decyzji (na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych w skali 1:500) o numerach od 1 do 9, linią przerywaną koloru zielonego (według oznaczenia), w tym linie rozgraniczające obejmujące działki odwołującego. Organ wskazał nadto, że kwintesencja decyzji wynika z jej sentencji, gdzie w sprawie nie figuruje działka leśna nr [...]. Na załączniku graficznym nr 6 i nr 7 do decyzji organu I instancji linie rozgraniczające teren inwestycji nie obejmują ww. działki leśnej. Następnie Kolegium wskazało, że stosownie do art. 53 ust. 4 u.p.z.p., decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wymienionymi w tym przepisie organami współdziałającymi, w przypadkach gdy występuje taki wymóg w odniesieniu do konkretnej inwestycji. W sprawie organ I instancji uzyskał uzgodnienie z: Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Łowiczu (art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p.), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Łowiczu (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Łodzi (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.) oraz Starostą [...], tj. organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p). Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi postanowieniem z dnia 4 września 2024 r. znak: ZS.224.3.687.2024 odmówił uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie przepisów dotyczących ochrony gruntów leśnych. Powyższe stanowisko organu ds. ochrony gruntów leśnych może się odnosić wyłącznie do działki nr [...] stanowiącej użytek leśny. Inwestor wyłączył jednak ww. działkę z zakresu inwestycji. Po wyłączeniu tej działki, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycja nie wymagała już uzgodnienia z tym organem, gdyż pozostały teren planowanej inwestycji nie jest gruntem leśnym. Zdaniem Kolegium, decyzja lokalizacyjna nie wymagała ponownego uzgodnienia z pozostałymi ww. organami współdziałającymi, gdyż jedyna zmiana polegająca na wyłączeniu z terenu inwestycji działki leśnej (nr [...]) nie rzutowała na treść tych uzgodnień, ze względu na ich charakter wynikający z merytorycznego zakresu działania tych organów i wynikającego z tego zakresu uzgodnień. Dalej Kolegium wskazało, że organ I instancji przyjął, iż planowana inwestycja liniowa lokalizowana będzie częściowo w istniejącym pasie drogowym oraz częściowo na działkach stanowiących własność prywatną. Zgodnie z ewidencją gruntów teren inwestycji sklasyfikowany jest jako drogi i głównie użytki rolne. W takiej sytuacji organ ten właściwie przyjął, że dla realizacji inwestycji brak jest konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Na przedmiotowym terenie występują urządzenia melioracyjne, dlatego uzgodniono decyzją z organem ds. melioracji wodnych. W ocenie Kolegium, w postępowaniu prawidłowo dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planowana jest realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi co oznacza, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego. Jeżeli planowana inwestycja w zaproponowanym przez inwestora kształcie jest zgodna z przepisami odrębnymi, to należy ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ nie bada, czy inwestor legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, na której będzie realizowana inwestycja. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wpływa na kwestie własnościowe i nie przesądza w tej materii co oznacza, że brak zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie inwestycji celu publicznego, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej w tym przedmiocie. Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana na podstawie przepisów u.p.z.p. nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia budowy. Możliwość taką daje dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, wydawana w odrębnym postępowaniu, którą może otrzymać wyłącznie osoba lub podmiot posiadający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kolegium wskazało, że wszystkie przytoczone powyżej stwierdzenia organu I instancji są zasadne i wynikają z przepisów prawa. Sprzeciw właścicieli nieruchomości wobec planowanej inwestycji nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. Co do zasady decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa precyzyjnie miejsca usytuowania inwestycji na działce. Powyższe okoliczności ustalane są dokładnie dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli takie pozwolenie jest wymagane. Następnie Kolegium zauważyło, że zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o wydanych w jego toku postanowieniach oraz o decyzji kończącej to postępowanie strony zawiadamia się w drodze udostępnienia zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący postępowanie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób, o którym mowa w art. 39 k.p.a. (na adres do doręczeń elektronicznych). Jak dostrzegło Kolegium, organ I instancji o wszczęciu postępowania i o wydaniu zaskarżonej decyzji zawiadomił strony postępowania indywidualnie. Jedynie o uprawnieniach strony wynikających z art. 10 k.p.a. zawiadomił w trybie art. 49 k.p.a. w drodze obwieszczenia w BIP oraz na tablicy ogłoszeń. Ponieważ powyższa informacja nie jest przekazywana stronom postępowania w drodze postanowienia, a tym bardziej nie w formie decyzji, Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia ww. przepisów prawa. Odwołujący nie wskazał przy tym, jakiej czynności procesowej nie mógł dokonać w związku ze wskazaną formą doręczenia ww. informacji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa parametrów technicznych inwestycji, w tym średnicy kanalizacji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach M.S. wskazał na naruszenie: 1. art. 15 k.p.a. w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 77 i art. 7 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do wybiórczej oceny materiału dowodowego w sprawie oraz do odstąpienia od ponownego merytorycznego zbadania sprawy przez organ II instancji, w wyniku czego organ ten wydał wadliwą decyzję oraz pominął zarzuty skarżącego sformułowane w pkt 6, 7, 8 i 9, co miało wpływ na treść wydanego orzeczenia; 2. art. 52 ust. 2 pkt 1 i 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wraz z załącznikami graficznymi, niepochodzącymi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (na załącznikach nr 2-4, 6, 8-9, brak klauzuli, o której mowa w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego, np. art 40 ust. 3g p.g.k.) w tym wydanie załączników do decyzji na mapie sytuacyjno- wysokościowej do celów projektowych, a nie na mapie zasadniczej lub mapie ewidencyjnej; 3. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w której organ ten odstąpił od ponownego uzgodnienia projektu decyzji sporządzonego w dniu 23 września 2024 r. z organami wymienionymi w art. 53 u.p.z.p., w sytuacji gdy inwestor wyłączył działkę o nr [...] z inwestycji, co rzutowało na zmianę projektu decyzji w ww. zakresie; 4. art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, która w swej istocie nie uwzględnia publicznego charakteru inwestycji, w odniesieniu do średnicy kanalizacji, która jest niedostateczna aby obsłużyć inne nieruchomości mające w przyszłości chęć przyłączenia do instalacji; 5. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 39 i art. 10 i art. 9 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu poprawności decyzji organu I instancji, w której organ ten odstąpił od zawiadamiania skarżącego, w trybie art. 39 k.p.a., czego przykładem jest brak wystosowania pisemnego zawiadomienia o zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie (z dnia 19 listopada 2024 r.), co skutkowało niewiedzą skarżącego o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego; 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta, jak i prowadzone postępowanie zawiera braki proceduralne i materialne, wobec czego powinna zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania; 7. art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Opierając się na ww. zarzutach wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia sprawy. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, acz nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się trafne. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego pozostaje decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. W okolicznościach badanej sprawy nie można mieć wątpliwości, iż projektowana przedsięwzięcie, będące siecią kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej, stanowi inwestycję celu publicznego, skoro m.in. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów stanowi cel publiczny, w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n. Również charakter projektowanej inwestycji przedstawiony w motywach decyzji obu instancji nie pozwala mieć wątpliwości, iż ww. inwestycja liniowa w zakresie gminnej sieci kanalizacji sanitarnej stanowi działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), ważnym dla interesu lokalnej społeczności. Pozwala to skonstatować, iż w badanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 3 u.g.n. Powyższej konstatacji nie poważa charakter rozwiązań technicznych przyjętych na obecnym etapie projektowania przedmiotowej inwestycji. Owe rozwiązania techniczne, niezależnie od tego, że nie pozostają przedmiotem oceny w toku aktualnego postępowania, to dodatkowo nie stanowią wyznacznika dla możliwości uznania określonego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego. Stąd też nie można uznać za podważającą prawidłowość zaskarżonej decyzji wielkość średnicy projektowanej kanalizacji. Tym bardziej, że skarżący nie ujawnia charakteru i zakresu działalności, którą w przyszłości miałby prowadzić na terenie objętym zasięgiem projektowanej sieci, dla której przyjęta wstępnie w założeniach inwestycji średnica sieci kanalizacyjnej miałaby okazać się niedostateczna. Należy także zauważyć, że dla projektowanej inwestycji wydana została ostateczna decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 11 lipca 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przewidzianych dla realizacji ww. przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja zachowuje zgodność z warunkami środowiskowymi przewidzianymi dla projektowanego przedsięwzięcia, tak w zakresie wykluczenia wycinki drzew i krzewów, jak i ochrony drzewostanu w toku prac realizacyjnych. Zgodność zaskarżonej decyzji z powyższymi warunkami środowiskowymi nie była kwestionowana w toku dotychczasowego postępowania i nie budzi wątpliwości sądu administracyjnego. Za prawidłowy uznać należy także sposób uzgodnienia projektu decyzji organu I instancji. Przewidziana w przepisach u.p.z.p. procedura uzgodnieniowa projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego służy temu by odpowiednie organy administracji w granicach swoich kompetencji wypowiedziały się w zakresie tego, jaki jest realny lub potencjalny wpływ projektowanej inwestycja na zakres spraw poddanych ich właściwości. Co do zasady oznacza to, że uzgodnieniom powinien być poddany projekt decyzji w takim brzmieniu jakie będzie miała decyzja wydana przez organ. Oczywiście powyższe nie oznacza braku możliwości zmiany projektu decyzji poddanej uzgodnieniom. W sytuacji gdy zmiana taka ma miejsce i dotyczy istotnego elementu decyzji należy uzgodnienia ponowić. W tym bowiem wyraża się zasada współdziałania organów administracji, stosownie do art. 7b k.p.a. W badanej sprawie, jakkolwiek doszło do zmiany projektu decyzji po dokonanych już uzgodnieniach, to zakres i charakter tej zmiany nie uzasadniał dokonania ponownego uzgodnienia projektu decyzji. Skarżący prezentując stanowisko przeciwne zdaje się nie dostrzegać, iż zmiana projektu decyzji polegała wyłącznie na ograniczeniu zakresu inwestycji przez wyłączenie z jej terenu działki leśnej nr [...]. Dla przebiegu inwestycji przez tę działkę nie zdołano bowiem uzyskać uzgodnienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi. Stąd też wnioskodawca wyłączył ww. działkę z terenu projektowanej inwestycji. Powyższa zmiana nie ogranicza możliwości realizacji tej inwestycji na pozostałych działkach wskazanych w pierwotnym wniosku, na których lokalizację przewidywał uzgodniony już pozytywnie projekt decyzji. Dokonana zmiana wniosku, a w następstwie tego projektu decyzji nie dotyczyła istotnego jej elementu, a więc takiego, którego umieszczenie w decyzji wymagało wcześniejszej wiążącej wypowiedzi organu administracji publicznej. Wyłączenie z terenu inwestycji ww. działki nr [...] dezaktualizowało negatywne uzgodnienie projektu decyzji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi, a jednocześnie bezprzedmiotowym czyniło uzgodnienie z tym organem zmienionego projektu decyzji. W pozostałym kształcie – co trafnie podkreśliły organy administracji – projekt decyzji uzyskał już pozytywne uzgodnienie. Dokonywanie w takiej sytuacji kolejnego uzgodnienia projektu decyzji nie znajduje racjonalnych podstaw i pozostawałoby jedynie przejawem nadmiernego i nieuzasadnionego formalizmu prawnego. Nie doszło zatem w okolicznościach badanej sprawy do naruszenia art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 39, art. 10 i art. 9 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis art. 53 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p. wyraźnie stanowi, iż inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób, o którym mowa w art. 39 k.p.a., to naruszenia prawa w tym zakresie, do którego niewątpliwie doszło w okolicznościach badanej sprawy, nie można zakwalifikować jako takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Nie ulega wątpliwości, iż właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób, o którym mowa w art. 39 k.p.k., a zatem inaczej niż stanowi art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. Regulacja art. 39 k.p.a. stopniuje sposoby doręczenia zawiadomień, zaczynając od zawiadomień dokonywanych na adres do doręczeń elektronicznych, przez wykorzystanie publicznej usługi hybrydowej, aż po doręczenia przesyłką rejestrowaną; przy czym aktualizuje kolejny sposób zawiadomienia w razie gdy doręczenie w poprzedni sposób nie jest możliwe. W okolicznościach badanej sprawy istotnym wnioskiem płynącym z analizy powyższej regulacji prawnej jest to, że art. 53 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p. nie dokonuje rozróżnienia zawiadomień kierowanych do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości zależnie od tego co jest przedmiotem zawiadomienia. Organ I instancji nie był więc uprawniony do tego aby zawiadamiać skarżącego o podjętych orzeczeniach w trybie wskazanym w art. 53 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p. w związku z art. 39 k.p.a., zaś pozostałe zawiadomienia, w tym o uprawnieniach strony wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., kierować w trybie art. 49 k.p.a. Na gruncie przepisów u.p.z.p. nie istnieje bowiem przepis szczególny, o którym mówi art. 49 § 1 k.p.a., w szczególności za przepis taki nie może być uznany art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p., który nie reguluje kwestii zawiadomień właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości. W konsekwencji, trafnie wskazuje skarżący, iż w badanej sprawie nie został skutecznie zawiadomiony w trybie art. 10 § 1 k.p.a., a w konsekwencji doszło do naruszenia jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Pomimo powyższych uwag należy zauważyć, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w szczególności w zakresie inicjowania postępowania wyjaśniającego (vide: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 25 maja 2005 r., FPS 6/04; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sąd rozpoznający niemniejszą sprawę podziela powyższe zapatrywanie. Natomiast w zarzutach skargi, ale także w okolicznościach badanej sprawy nie odnajduje informacji wskazujących na to, że nieprawidłowe zastosowanie przez organ I instancji przepisów art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 39, art. 9 i art. 10 k.p.a. uniemożliwiło skarżącemu podjęcie dalszych, konkretnych czynności procesowych, w szczególności odnoszących się do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy. To zaś oznacza, że ww. naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływy na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie należy zauważyć, iż systematyka art. 54 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje, że trzecim obligatoryjnym elementem decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego jest ustalenie linii rozgraniczających inwestycję. Jakkolwiek przepis art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie wskazuje precyzyjnie rodzaju mapy, na której winny zostać wyznaczone ww. linie rozgraniczające, to nie może budzić wątpliwości, iż przepis ten należy odczytywać w łączności z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., określającym załączniki wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten wyraźnie wskazuje na mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną (katastralną), pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać. To na kopiach tych map organ winien wyznaczyć ww. linie rozgraniczające inwestycji. Powyższe, będąc elementem graficznym decyzji stanowi odpowiednik części graficznej wniosku. Trafnie dostrzega skarżący, iż załącznikiem kwestionowanej decyzji nie jest żadna z map wskazanych w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. lecz mapa do celów projektowych. Należy przy tym zauważyć, iż to mapa do celów projektowych stanowiła załącznik wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie, co naruszało wymagania ww. przepisu. Powyższe naruszenie prawa nie ma jednak charakteru istotnego i samo w sobie nie powoduje konieczności wzruszenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej przepisy postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Trafnie bowiem organ odwoławczy dostrzegł, iż zasady tworzenia mapy zasadniczej mają zastosowanie przy tworzeniu mapy do celów projektowych, zaś treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), winna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp. Mapa do celów projektowych zawierać powinna zatem wszystkie elementy treściowe mapy zasadniczej, o ile przy sporządzaniu mapy do celów projektowych zachowały one swą aktualność (art. 2 pkt 7a p.g.k.). Prawidłowo w takiej sytuacji wskazuje organ odwoławczy, iż mapa do celów projektowych zawiera więcej informacji kartograficznych niż mapa zasadnicza. Jest zatem opracowaniem kartograficznym, które zawiera "informacje nadmiarowe" dla samego wyznaczenia na mapie linii rozgraniczających projektowaną inwestycję, jak tego wymaga art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Z tego zatem powodu, że teren przedmiotowej inwestycji został wyznaczony liniami rozgraniczającymi na mapie do celów projektowych, a nie na mapie zasadniczej lub mapie ewidencyjnej (katastralnej), zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu istotnego naruszenia prawa. Należy także zauważyć, iż mapa do celów projektowych, w rozumieniu art. 2 pkt 7a p.g.k., stanowi określone opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające m.in. klauzulę urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 p.g.k., stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1 p.g.k., w oparciu o które mapa do celów projektowych została sporządzona, albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Mapy stanowiące załącznik zaskarżonej decyzji opatrzone zostały ww. oświadczeniem wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Wskazuje ono, iż ww. praca geodezyjna została zgłoszona Staroście Łowickiemu pod nr [...] i w dniu 25 czerwca 2024 r. uzyskała pozytywny wynik weryfikacji (protokół nr [...]). Nie budzi zatem wątpliwości, iż mapy stanowiące załączniki zaskarżonej decyzji stanowią mapy do celów projektowych, w rozumieniu art. 2 pkt 7a p.g.k. mimo, iż nie zostały opatrzone klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 p.g.k. Wątpliwości zgłaszane w tym zakresie w toku dotychczasowego postępowania okazały się zatem nieuzasadnione. Uwzględniając powyższy kontekst mapowy należy wskazać, iż nie jest zrozumiały zarzut wykorzystania map stanowiących załączniki do wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie, w sytuacji gdy w toku postępowania doszło do ograniczenia terenu projektowanej inwestycji przez wyłączenie z niego działki leśnej nr [...]. Nie ulega wątpliwości, iż załączniki graficzne zaskarżonej decyzji wyznaczają linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji z pominięciem ww. działki. Okoliczność, iż działka ta nadal znajduje się na ww. mapach (poza terenem projektowanej inwestycji) w żaden sposób nie wpływa na treść podjętego rozstrzygnięcia, a co najwyżej precyzyjnie obrazuje, iż inwestycja ta omija teren ww. działki. Trafny natomiast okazał się zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., podniesiony w odwołaniu i powtórzony w skardze w kontekście naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 77 i art. 7 k.p.a. Jakkolwiek nie jest trafny zarzut dokonania w postępowaniu odwoławczym wybiórczej oceny okoliczności sprawy, w szczególności przez nie odniesienie się do określonych zarzutów odwołania, to jednak stanowisko organu odwoławczego w kwestii zawartego w decyzji rozstrzygnięcia jest nieprawidłowe i narusza wymóg sformułowany w art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozstrzygnięcie (osnowa lub sentencja) decyzji to wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego. Powinno być ono sformułowane jasno i precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (vide: wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987 r., SA/Gd 1045/87, ONSA 1987/2/94; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r., III SA 1[...]/94, ONSA 1996/3/135; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r., SA/Gd 1537/95, Lex nr 44086; wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r., IV SA 1418/97, Lex nr 47875. Rozstrzygnięcia nie można przy tym wyprowadzać z treści uzasadnienia lub innych elementów sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1999 r., IV SA 1886/96, Lex nr 48694). W badanej sprawie decyzja organu I instancji ustala lokalizację inwestycji celu publicznego wskazując na budowę sieci kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej na terenie określonych działek, położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. Nie ulega wątpliwości, iż jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są: 1) jednostka ewidencyjna; 2) obręb ewidencyjny i 3) działka ewidencyjna. Jednostkę ewidencyjną stanowi obszar gminy. Jednostka ewidencyjna dzieli się na obręby ewidencyjne. Działka ewidencyjna stanowi natomiast ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą granic działek ewidencyjnych (§ 4, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U.2024.219 ze zm., dalej jako "rozporządzenie e.g.b."). Oznaczenie w rozstrzygnięciu decyzji I instancji terenu przedmiotowej inwestycji z odwołaniem się jedynie do numeracji działek ewidencyjnych i nazwy obrębu ewidencyjnego ich położenia jest niedostatecznym określeniem lokalizacji inwestycji. Przy czym, braku precyzji w tym zakresie nie sanowałoby samo wskazanie jednostki ewidencyjnej, w której położony jest ww. obręb ewidencyjny, a to z uwagi na istnienie w podziale administracyjnym Rzeczypospolitej Polskiej więcej niż jednej gminy Z.. W takiej sytuacji precyzyjne i jednocześnie czytelne określenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego winno dodatkowo odwoływać się nie tylko do nazwy jednostki ewidencyjnej (gminy Z.) ale także województwa jej położenia, tj. województwa łódzkiego. Tylko takie oznaczenie miejsca lokalizacji inwestycji odpowiada wymaganym ww. przepisów rozporządzenia e.g.b., nie budząc niedomówień i możliwości różnego zrozumienia podjętego rozstrzygnięcia. Wypada także zauważyć, że argumentacja zaskarżonej decyzji odwołująca się do powyższej kwestii, wskazując na zakres interesu prawnego skarżącego ograniczony jego prawem własności do określonych nieruchomości, w istocie pomija problem niejasności rozstrzygnięcia. Sformułowanie osnowy decyzji w precyzyjny i czytelny sposób nie jest pochodną zakresu interesu prawnego któregokolwiek z uczestników postępowania lecz wyznaczane jest przez treść normy prawa materialnego. Istotą decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określenie, dla precyzyjnie wskazanego terenu, warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania oraz zabudowy. Z kolei sama redakcja rozstrzygnięcia nie może naruszać prawa powszechnie obowiązującego w zakresie ewidencyjnego oznaczania gruntów, prowadząc do niejasności i braku precyzji niezbędnej dla określenia zakresu przyznanego stronie prawa. Decyzja powinna zawierać także oznaczenie strony, której sytuacja prawna jest decyzją administracyjną regulowana (art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.). Oznaczenie strony będącej osobą fizyczną polega na podaniu jej imienia (imion) oraz nazwiska i miejsca zamieszkania, a także ewentualnie innych danych (np. nr PESEL), zaś w odniesieniu do osób prawnych, państwowych jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych nieposiadających osobowości prawnej – ich nazwy oraz siedziby. Nie ulega wątpliwości, że właściwe oznaczenie osoby, której sytuacja prawna jest regulowana decyzją administracyjną pełni funkcję odróżniającą ją od innych podmiotów. Dotyczy to także spraw, w którym stroną jest jednostka samorządu terytorialnego. O ile można przyjąć, że samo wskazanie nazwy takiej jednostki (np. Miasto Łódź) jest dostatecznie odróżniające taki podmiot, to powyższe nie jest wystarczające w razie istnienia dwóch jednostek samorządu terytorialnego o tej samej nazwie. W okolicznościach badanej sprawy stroną postępowania pozostaje Gmina Z.. Takie oznaczenie strony – na co trafnie zwracał uwagę skarżący – jest nieprecyzyjne, skoro na terenie Polski znajdują się dwie gminy o takiej nazwie; jedna w powiecie krotoszyńskim (województwo wielkopolskie), druga w powiecie [...] (województwo łódzkie). Skoro decyzja organu I instancji nie precyzuje, która z ww. gmin jest stroną postępowania, to trafnie skarżący zarzuca naruszenie art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. przez niedostatecznie identyfikujące określenie strony postępowania, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Decyzja administracyjna powinna także zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, który ją wydał (art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a.). Oznaczenie organu polega na podaniu pełnej nazwy organu i jego siedziby (adresu). W ugruntowanym orzecznictwie przyjmuje się, że brak oznaczenia organu w tzw. części nagłówkowej decyzji nie stanowi wady decyzji jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ administracji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 4 lipca 1997 r., I SA/Kr 88/97, Wspólnota 1998/1/26). Analizując decyzję organu I instancji nie można doszukać się jakichkolwiek niejasności w oznaczeniu organu, który ją wydał. Decyzja ta, co trafnie zauważa Kolegium, opatrzona została pieczęcią nagłówkową o treści "Wójt Gminy Z. gm. Z. pow. łowicki", a nadto opatrzona pieczęcią "Wójt [...]" i podpisana. Powyższe elementy decyzji, nie pozwalają mieć wątpliwości co do oznaczenia organu, który ją wydał. Zarzuty podnoszone w powyższym zakresie okazały się zatem nietrafne. W konsekwencji powyższych uwag trafny okazał się zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta zawiera istotne naruszenia przepisów postępowania. Naruszenia te jednak nie powodowały konieczności zastosowania w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzut skargi postawiony w tym zakresie jest zatem niezasadny. Potwierdzone w motywach niniejszego wyroku wady decyzji organu I instancji możliwe były do usunięcia w postępowaniu odwoławczym. Z tego też powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną i usunie wady prawne istniejące w decyzji organu I instancji (art. 153 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym.