II SA/Łd 421/06

Dnia 15 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 roku przy udziale -- sprawy ze skarg J. S. i C. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargi. - Decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i art. 104 k. p. a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie Miasto K. – Burmistrzowi K. w zakresie budowy w K. ulic: A, B, C, D. Wnioskiem z dnia 7 E 2005 roku J. i C. S. zażądali wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wydania pozwolenia na objętą powyższym rozstrzygnięciem planowaną przebudowę ulic. Zaznaczyli, iż są stroną powyższego postępowania w rozumieniu art. 28 k. p. a. Decyzją nr [...], znak: [...] z dnia [...] na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 148 § 1 k. p. a. Starosta [...] Wschodni odmówił skarżącym wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ podał, że w postępowaniu strony wykazały, że C. S. jest użytkownikiem działki nr ewidencyjny 583/4, a J. S. – współwłaścicielem z małżonką S. S. działki nr ewidencyjny 583/2 przy zbiegu ulic 11 E i D w K. Organ uznał, że J. i C. S. nie zachowali terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania. Ocenę tę wyprowadzono na podstawie poniższych ustaleń. Strony wskazały, że latem lub jesienią 2004 roku Burmistrz Miasta K. poinformował ich, że Urząd Miasta posiada już zatwierdzone plany przebudowy ulicy D. Z treści wniosku oraz listy stron postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nie obejmującą skarżących wynika, że przyczyną zgłoszenia żądania wznowienia postępowania był brak udziału strony w postępowaniu, bez własnej winy. Wymieniona podstawa wznowienia została skodyfikowana w art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. Wniosek o wznowienie należało złożyć w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Z materiału dowodowego wynika, że strony miały taką wiadomość najpóźniej jesienią 2004 roku, kiedy Burmistrz Miasta K. poinformował o dysponowaniu zatwierdzonymi planami przebudowy. W aktach sprawy brak jest wniosku inwestora o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, poprzedzającej wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę zatwierdza przedmiotowy projekt. Udostępnienie dokumentacji projektowej oraz informacja Burmistrza Miasta K. o zatwierdzeniu projektu przebudowy ulic stanowi podstawę do twierdzenia, że wnioskodawcy znali okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. jesienią 2004 roku, tj. więcej niż miesiąc przed złożeniem pierwszego wniosku o wznowienie postępowania z dnia 7 listopada 2005 roku. Organ wskazał nadto na zasadę trwałości decyzji ostatecznych uregulowaną w art. 16 k. p. a. Od powyższej decyzji J. S. i C. S. wnieśli w dniu 13 marca 2006 roku odwołanie prezentując inną ocenę w kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podnieśli, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na przebudowę ulicy D nie brali udziału i nie mogli wówczas zgłosić uwag i zastrzeżeń do projektu technicznego. W toku dalszego postępowania uznano ich za stronę i jednocześnie w dniu 20 lutego 2006 roku dowiedzieli się po raz pierwszy od Kierownika Referatu w Wydziale Budownictwa, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego [...] o całokształcie sytuacji prawnej, która stwarzałaby podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, w tym - że taki wniosek powinien być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przekazanie informacji przez Burmistrza o posiadaniu zatwierdzonych planów, bez pouczenia o ramach czasowych, nie może być uznane za datę, od której strony mogły w przeciągu miesiąca złożyć wniosek o wznowienie postępowania do Starosty [...]. Złożenie wniosku w dniu 7 listopada 2005 roku, gdy skarżący nie byli przez nikogo pouczeni o jednomiesięcznym terminie zgłoszenia wniosku nie może być uznane jako przyczyna niemożliwości wznowienia postępowania. Odwołujący się zwracali uwagę na planowane rozwiązania techniczne, zwłaszcza w aspekcie zabezpieczenia posesji przed zalewaniem wodami z ulic, co zostało zignorowane. Podnieśli szereg argumentów przeciwko zasadności kwestionowanej inwestycji, szczególnie w kwestii kanalizacji burzowej, poziomów nawierzchni. Zarzucili naruszenie art. 8 k. p. a. Decyzją nr [...], znak: [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że organ I instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w zakresie wykazania rzeczywistej daty dowiedzenia się przez wnioskodawców o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w sposób należyty. Podkreślono, że tylko prawidłowe ustalenie tej daty pozwala na ocenę, czy żądanie wznowienia postępowania zostało złożone z zachowaniem terminu. W przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, w oparciu o art. 149 § 3 k. p. a. Z treści pisma skarżących z dnia 5 lutego 2006 roku wynika, że o zatwierdzeniu projektu dokumentacji projektowej dowiedzieli się mniej więcej latem lub jesienią 2004 roku. Wówczas zostali o tym fakcie poinformowani przez Burmistrza Miasta K. Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się pismo wnioskodawców z dnia 20 lutego 2006 roku, w którym informują Starostę [...], iż o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji dowiedzieli się w dniu 21 grudnia 2005 roku w Urzędzie Miasta i Gminy K. W odwołaniu zaś wskazano, że o decyzji strony dowiedziały się w dniu 20 lutego 2006 roku. Analizując trzy powyższe sprzeczne ze sobą daty organ odwoławczy stwierdził, iż najbardziej prawdopodobną z nich jest termin lata lub jesieni 2004 roku. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2005 roku skarżący powoływali się na szczegółowe rozwiązania przyjęte w projekcie inwestycji. Świadomość tych informacji pozwala na ocenę, że strony znały wówczas dokumentację projektową, a tym samym wiedziały o wydaniu decyzji z dnia [...]. Na powyższą decyzję J. i C. S. w dniu 25 kwietnia 2006 roku wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie [...] do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że wielokrotnie kontaktowali się z władzami miasta K. zgłaszając uwagi wobec przewidywanej realizacji przebudowy ulicy D oraz innych ulic wzdłuż wiaduktu w K.. Pismem z dnia 26 kwietnia 2005 roku wystąpili do Burmistrza Miasta K. z podaniem w tej kwestii. Organ ustosunkował się w dniu 14 czerwca 2005 roku do tych uwag, jednak ich nie uwzględnił. Wobec tego wnioskiem z dnia 7 listopada 2005 roku strony wystąpiły do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Starostwa Powiatowego Ł. o uznanie za stronę postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiocie wydania pozwolenia na planowaną przebudowę ulicy D i innych ulic położonych wzdłuż wiaduktu w K., stosownie do art. 28 k. p. a. Zaznaczyli, że jeżeli decyzja została już w tym przedmiocie wydana, to wnoszą o wznowienie postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 14 grudnia 2005 roku Starostwo Powiatowe poinformowało skarżących, że nie toczyło się i nie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. J. S. udał się z tą informacją do Urzędu Miasta K. i tam w dniu 21 grudnia 2005 roku zwrócił się o podanie numeru i daty pozwolenia na budowę. Wtedy dowiedział się, że została wydana w tej sprawie decyzja. Dlatego pismem z dnia 27 grudnia 2005 roku skarżący poinformowali Starostwo Powiatowe [...], że wiedzą o wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowy i poprosili o przekazanie wniosku do załatwienia właściwej komórce organizacyjnej Starostwa. Pismem z dnia 5 lutego 2006 roku w odpowiedzi na wezwanie organu strony wyjaśniły, iż o projekcie przebudowy dowiedziały się dopiero w końcu grudnia 2005 roku. Wcześniej, mniej więcej latem lub jesienią 2004 roku, kiedy interesowali się planami przebudowy ulicy D nie zwracali uwagi na szczegóły formalno – prawne strony tytułowej dokumentacji i projektu tej ulicy, a wówczas Burmistrz K. informował tylko, że posiada już zatwierdzone plany przebudowy ulic w tej części miasta. Pismem z dnia 17 lutego 2006 roku Burmistrz K. poinformował, że projekt przebudowy został opracowany i zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę Starosty Powiatu [...] . W piśmie z dnia 20 lutego 2006 roku skarżący potwierdzili, że o wydaniu decyzji dowiedzieli się w dniu 21 grudnia 2005 roku. Strony nie zgadzają się z treścią zaskarżonych decyzji. Wystąpiła podstawa wznowienia postępowania i nie został przekroczony termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Naruszono art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. Organ dowolnie ocenił, kiedy upłynął termin na złożenie podania o wznowienie postępowania administracyjnego (art. 80 k. p. a.). Składając wniosek o wznowienie postępowania skarżący nie wiedzieli, czy postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji już się zakończyło, czy też nie. Dlatego napisali, że wnoszą o uznanie za stronę postępowania administracyjnego toczącego się w tym przedmiocie. Dopiero na wypadek gdyby postępowanie było zakończone, wnieśli także o jego wznowienie. Wojewoda [...] bezpodstawnie przyjął, że organ I instancji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, podczas gdy wnioskodawcy w swych pismach podawali, że dowiedzieli się o wydaniu decyzji w innym terminie, niż przyjął organ. Oświadczenia stron w tym przedmiocie z dnia 5 oraz 20 lutego 2006 roku są zgodne ze sobą oraz z pismem Burmistrza K. z dnia 17 lutego 2006 roku. Organ dowolnie ocenił, że o decyzji o pozwoleniu na przebudowę strony dowiedziały się w 2004 roku, podczas gdy w piśmie z dnia 5 lutego 2006 roku wskazywano datę późniejszą. W 2004 roku skarżący dowiedzieli się jedynie o tym, iż Burmistrz K. posiada zatwierdzone plany przebudowy, natomiast o wydaniu decyzji poinformowano skarżących dopiero w dniu 21 grudnia 2005 roku. Organy do początku 2006 roku nie informowały stron o wydaniu decyzji. Wprost przeciwnie – w piśmie z dnia 14 grudnia 2005 roku Starosta Powiatowy zaprzeczył, by w sprawie toczyło się jakiekolwiek postępowanie. Strony zostały pomówione o podawanie nieprawdziwych faktów. Nadto organ zastosował niewłaściwy art. 148 § 1 k. p. a. zamiast zastosować właściwy w sprawie art. 148 § 2 k. p. a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. Organ błędnie przyjął, że skarżący latem lub jesienią dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przepis art. 148 § 2 k. p. a. nakazuje liczyć miesięczny termin od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, jak to miało miejsce w niniejszym przypadku. Termin ten winien być liczony dopiero od dnia 21 grudnia 2005 roku, kiedy strony zostały poinformowane o wydaniu decyzji. Prócz tego skarżący zarzucili organowi naruszenie zasad ogólnych postępowania, tj. art. 8 i 9 k. p. a. W niniejszej sprawie żaden z organów nie zachował się zgodnie z tymi dyrektywami. Najpierw bezpodstawnie poinformowano strony o tym, iż nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, a następnie dowolnie przyjęto, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania już upłynął. Końcowo wskazali, że data podana w piśmie skarżących z dnia 20 lutego 2006 roku była datą dowiedzenia się o sytuacji prawnej, a nie datą dowiedzenia się o decyzji z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę z dnia 22 maja 2006 roku Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 135, poz. 1269) w związku z art. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 p. p. s. a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie zaś do art. 133 § 1 p. p. s. a. Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, uregulowana w art. 145 i nast. k. p. a., stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania należy do postępowań o charakterze nadzwyczajnym, zmierzającym do kontroli prawidłowości, wydanej w postępowaniu zwykłym, decyzji. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienia art. 145 § 1 k. p. a. Jedną z podstaw wznowienia postępowania jest stan, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną - art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003, s 608 i nast.). W myśl art. 147 k. p. a. postępowanie wznawia się na wniosek lub z urzędu. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie jest jednak dopuszczalne w każdym czasie. Możliwość ta limitowana jest bowiem jednomiesięcznym terminem ustawowym, którego bieg rozpoczyna się co do zasady od dnia dowiedzenia się przez stronę o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k. p. a.). Natomiast w przypadku, gdy o wznowienie postępowania wnosi strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a.), wówczas termin powyższy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k. p. a.). Ograniczenie czasowe możliwości złożenia wniosku jest wyrazem respektu wobec zasady trwałości decyzji ostatecznych, zmierza do zachowania pewności w obrocie. Dlatego też strona, nawet legitymując się solidnymi podstawami do wznowienia postępowania administracyjnego, winna terminów tych przestrzegać, by nie narazić się na niekorzystne skutki procesowe, w postaci wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, w oparciu o art. 149 § 3 k. p. a. Podnieść w tym miejscu należy, iż wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Co więcej, organ zobowiązany jest z urzędu badać dochowanie terminu; wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania mimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa wobec uchybienia zasadzie trwałości decyzji ostatecznej, uregulowanej w art. 16 § 1 k. p. a. (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 roku, sygn. akt SA/Wr 1164/95, niepubl., wyrok WSA z dnia 24 maja 2005 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1086/04, publ. Lex nr 168036). W konsekwencji, gdyby w toku wznowionego postępowania okazało się, że z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, to orzekając w postępowaniu instancyjnym organ odwoławczy władny jest zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 k. p. a. uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2000 roku, sygn. akt I SA 855/99, publ. Lex nr 54136). Podkreślić należy, iż katalog sposobów dowiedzenia się o decyzji nie jest reglamentowany żadnym przepisem prawa; jest szeroki, chodzi tu o wszelkie sytuacje, w których strona powzięła w tym przedmiocie wiadomość. W szczególności informacja ta nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Podzielić wypada pogląd, zgodnie z którym termin jednomiesięczny biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym skarżący prawidłowo ocenił znaczenie dowodu lub faktu. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie mają wszak wpływu dla oceny zachowania terminu. Bez znaczenia pozostaje ocena prawidłowości lub wiarygodności wydanej decyzji, o której strona się dowiedziała. Istotne jest jedynie to, że powzięła wiadomość o rozstrzygnięciu (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 roku, sygn. akt V SA 1460/01, publ. ONSA 2003/2/61, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 roku, sygn. akt I SA 570/95, publ. ONSA 1997/2/100). Z drugiej jednak strony, dla oceny dotrzymania terminu istotny zawsze będzie fakt dowiedzenia się o decyzji, a nie sama potencjalna możliwość uzyskania takiej informacji. Kwestie związane z zachowaniem należytej staranności strony w celu zdobycia wiadomości o decyzji pozostają poza istotą sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 roku, sygn. akt IV SA 1662/97, publ. Lex nr 48730). W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały jego właściwej oceny. J. i C. S. nie udowodnili, by dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...]. Z akt sprawy niezbicie wynika, że wiadomość o powyższej decyzji uzyskali już latem lub jesienią 2004 roku, kiedy to w Urzędzie Miasta K. przeglądali projekty spornej rozbudowy ulic. Wówczas poinformowano ich o tym, że organ dysponuje zatwierdzonymi planami przebudowy. Powyższe potwierdzili sami skarżący w piśmie z dnia 5 lutego 2005 roku. Również z pisma z dnia 26 kwietnia 2005 roku wynika, że skarżący znali plany budowy; wnosili bowiem o ich modyfikację. Warto zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie wydawano odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, lecz w myśl art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 roku, Nr 207 poz. 2016 ze zm.) wydano jedną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu. Tym samym – dysponując zatwierdzonymi planami przebudowy, organ posiadał także decyzję o pozwoleniu na budowę. Wobec tego strony mając informację o zatwierdzeniu planów, wiedziały również o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Świadomość istnienia decyzji strony potwierdziły w piśmie z dnia 27 grudnia 2005 roku. Także podczas rozprawy przed Sądem w dniu 25 września 2006 roku, skarżący J. S. potwierdził, że wiosną 2005 roku brał udział w spotkaniu (w Urzędzie Miasta K.) w sprawie "budowy drogi" i że miał możliwość przeglądania dokumentacji w tym zakresie. W tym stanie rzeczy twierdzenia zawarte w pismach skarżących z dnia 5 oraz 20 lutego 2006 roku oraz w odwołaniu i skardze nie są wiarygodne. Nie jest przecież możliwe, by w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego J. i C. S. nie wiedzieli o istnieniu rozstrzygnięcia, skoro konsekwentnie w toku całego postępowania żądali wprowadzenia zmian do planu przebudowy, stanowiącego załącznik do kwestionowanej przez strony decyzji (strona 3 decyzji). Już tylko dodatkowo stwierdzić należy, że celem akcji prawnych strony skarżącej, podejmowanych w odniesieniu do kwestionowanej decyzji pozwoleniowej, jest "ochrona posesji przed zalewaniem wodami opadowymi, co następuje po każdorazowych obfitych opadach. Zamiarem skarżących jest doprowadzenie do tego, aby projekt budowy ulicy został zrealizowany tak, aby zabezpieczyć nieruchomość przed zalewaniem" (wyjaśnienia z rozprawy przed Sądem w dniu 25 września 2006 roku). Wszystkie przedstawione wyżej okoliczności świadczą o tym, że organy administracji rzetelnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Prawidłowo oceniły, iż skarżący uchybili terminowi do zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania, jako że o decyzji dowiedzieli się latem bądź jesienią 2004 roku, bądź też - na wiosnę 2005 roku, jak to potwierdzili przed Sądem. Wniosek z dnia 7 listopada 2005 złożyli zatem bezsprzecznie po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o wydaniu decyzji. Powyższą konkluzję poprzedzało uwzględnienie przez organy administracji wszystkich aspektów sprawy, zbadanie treści każdego pisma zawierającego oświadczenia skarżących. Organy wypełniły dyspozycję art. 77 § 1 k. p. a. oraz art. 80 k. p. a.; postępowanie toczyło się w zgodności z dyrektywą wypływającą z art. 7 k. p. a. Końcowo podnieść należy, iż w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego, w tym – ustalenia, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie, przepis art. 149 § 3 k. p. a. obliguje organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (por. cyt. wyżej wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 roku, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2002 roku, sygn. akt V SA 2483/01, publ. Lex nr 109264). W tym stanie rzeczy wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania było zasadne. Zaskarżona do Sądu decyzja Wojewody [...] nie narusza zatem prawa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając skargę za bezzasadną, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.