II SA/Łd 422/17

Dnia 22 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. i T. .G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.G. i T.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. IB J.G.i T.G. reprezentowani przez radcę prawnego A.W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Rzeczoną decyzją [...]WINB uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...] i nakazał skarżącym doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie materiałem budowlanym o odporności ogniowej EI 60: otworu okiennego pomieszczenia łazienki oraz otworu okiennego na strychu, znajdujących się w ścianie nośnej granicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w Ł. przy ul. A nr 8 – od strony niezabudowanej działki nr 32/1, obręb [...], w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r. Argumentując wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej autor skargi wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje dla skarżących trudne do odwrócenia skutki i wyrządzi znaczną szkodę, bowiem wymontowane okna nie będą nadawały się do ponownego użytku i może dojść do uszkodzenia tynku na budynku. Poza tym zamurowanie otworów okiennych wiąże się z poważnym nakładem finansowym, a odwrócenie tego stanu rzeczy związane jest z jeszcze większym tego rodzaju nakładem. Zamurowanie otworów okiennych będzie powodowało konieczność zwiększenia zasilenia pomieszczeń światłem sztucznym i zawilgocenie pomieszczeń. Autor skargi zwrócił również uwagę na podeszły wiek skarżących, stopień niepełnosprawności skarżącego i jego córki M. oraz koszty leczenia, jakie skarżący ponoszą. Skarżący jest emerytowanym nauczycielem akademickim i mimo swego wieku (90 lat) sprawuje na mocy orzeczenia sądu realną opiekę fizyczną i prawną nad córką M., która ma po matce rentę socjalną. Nakład finansowy na wykonanie zaskarżonej decyzji jest znaczny, zaś ewentualna zmiana decyzji będzie oznaczała zakup nowych okien i również poniesienie kosztów robocizny. Nadto ewentualna zmiana decyzji i uwzględnienie zarzutu braku wykonania ekspertyzy technicznej przez biegłego oznaczać będzie zamontowanie luksferów zamiast otworów okiennych i poniesienie kosztów robocizny. Wszystkie te koszty skutkować będą uszczupleniem ogólnego budżetu rodziny. Tym samym wykonanie decyzji może wyrządzić skarżącym znaczną szkodę materialną związaną z kosztami wykonania nakazanych robót budowlanych, a w przypadku uchylenia decyzji, przywrócenia stanu poprzedniego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 - § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1); uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania, zaś wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej obciąża stronę skarżącą. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przesłanki te odnoszą się do zdarzeń przyszłych, które mogą stanowić efekt wykonania zaskarżonego aktu. Jedną z wymienionych przez ustawodawcę przesłanek jest spowodowanie wykonaniem zaskarżonego aktu trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one mieć zarówno charakter prawny, jak i faktyczny. Pojęcie skutków aktu lub czynności, tym się wyróżniających, że trudno je odwrócić, będzie związane z prawnymi i faktycznymi następstwami rozstrzygnięcia o istocie sprawy, o prawach lub obowiązkach stron. Rodzaj i zakres ich wystąpienia musi być oceniony na podstawie prawa obowiązującego oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znajdują się podmioty uprawnione lub obciążone obowiązkami, a także kompetencji organu do ich egzekwowania w danym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I OZ 516/16 – Lex nr 2108401). Z kolei, niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Lakoniczne uzasadnienie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 2045/14 - Lex nr 1519096). Sąd rozpoznając wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...]WINB nakazującej doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poczynionych wyżej uwag natury ogólnej stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Otóż argumenty przytoczone na poparcie rzeczonego wniosku przez profesjonalnego pełnomocnika skarżących są bardzo lakoniczne i niepoparte jakimikolwiek dodatkowymi dowodami bądź okolicznościami (jak chociażby obliczeniami kosztów demontażu i montażu okien/luksferów w kontekście konkretnie wskazanej wysokości dochodów skarżącego oraz skarżącej). Nie sposób podzielić stanowisko wnioskodawców jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji wywoływało takie skutki bądź też tak znaczną szkodę, że ewentualne wygranie sprawy sądowej nie doprowadziłoby do ich przywrócenia. Demontaż okien i zamurowanie ich materiałem budowlanym nakazanym w decyzji faktycznie może się wiązać dla skarżących z pewnymi utrudnieniami, jednakże nie można utożsamiać ich ze skutkami, których nie będzie można przywrócić, bądź ewentualnie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Dodać nadto trzeba, że nakaz podjęcia określonych czynności został nałożony na skarżących J.G. i T.G., wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej pochodzi od obojga skarżących, tymczasem okoliczności przytoczone na jego poparcie dotyczą w zasadzie wyłącznie skarżącego, a nie jego córki J., która co potwierdzają akta sprawy, zamieszkuje w mieszkaniu na parterze budynku wraz ze studiującym synem. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. IB