II SA/Łd 425/09

Dnia 18 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 roku sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...] Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. J., R. L., J. M. i W. K. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalającą na wniosek D. Z. lokalizację inwestycji na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 157, działka nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] zatwierdzono plan realizacyjny usytuowania kiosków jugosłowiańskich [...] jako obiektów tymczasowych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 153-157 róg Al. B, inwestorami których byli: D. J., R. H., R. L., Przedsiębiorstwo Handlowe A - M. S., M. S. i J. M. Następnie Referat Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego dla Dzielnicy Ł. – Ś. w Ł. wydał pozwolenia na budowę dla: J. M., R. H., M. T. i D. J., R. L., A. i M. D. W dniu 22 lipca 1991 r. A. i M. małżonkowie D. przepisali lokalizację kiosku [...] na D. Z., która w dniu 26 września 1991 r. wystąpiła o jej zmianę z uwagi na zbytnie oddalenie od ul. A. Odwołujący się wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż kiosk D. Z. usytuowany został w miejscu, które uprzednio opiniowane było negatywnie, gdy to oni o to miejsce występowali. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującej, że inwestorzy wymienieni w planie realizacyjnym i ich następcy prawni, którzy otrzymali pozwolenia na budowę kiosków nie są stronami w postępowaniu lokalizacyjnym o zmianę usytuowania jednego z kiosków. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję nr [...] ustalającą lokalizację kiosku na okres 6 miesięcy. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...]. Podstawą wszczęcia postępowania był wniosek pełnomocnika D. A., H. Z. z dnia 28 listopada 2005r. , w którym wystąpił on z wnioskiem o uchylenie decyzji SKO nr [...] i wskazał, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ składający odwołanie nie byli stroną w postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa. W odrębnym postępowaniu sąd rozstrzygał o wznowieniu postępowania, które to postępowanie zakończyło się ostatecznym umorzeniem postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazało, że w sprawie brak było przesłanek do uznania decyzji nr [...] z dnia [...] za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na przyznaniu przymiotu strony osobom, które wniosły odwołanie w sprawie w postępowaniu lokalizacyjnym o zmianę miejsca usytuowania jednego z kiosków w zatwierdzonym w 1991 r. planie realizacyjnym zagospodarowania terenu przy ulicy A 153-157. Dodatkowo zaznaczyło, że decyzja Kolegium nr [...] nie kończyła postępowania administracyjnego w sprawie, uchylając jedynie decyzję organu I instancji i przekazując ją do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem interesów wszystkich właścicieli kiosków. Kolegium nie uwzględniło wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy z jej udziałem wskazując, że przedmiotem trybu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie weryfikacja decyzji nie połączona z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, rozstrzygniętej decyzją weryfikowaną. W dniu 28 marca 2006 r. strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przeprowadzenie rozprawy z jej udziałem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 127 § 1 i § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu podało, że w sprawie brak było przesłanek do uznania przyznania przymiotu strony osobom, które były inwestorami w zatwierdzonym w 1991 r. planie realizacyjnym zagospodarowania terenu przy ul. A 153-157 i wniosły odwołanie w sprawie w postępowaniu lokalizacyjnym o zmianę miejsca usytuowania jednego z kiosków za rażące naruszenia prawa. Organ podkreślił ponadto, że decyzja Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] nr [...] nie kończyła postępowania administracyjnego w sprawie, uchylając jedynie decyzję organu I instancji i przekazując ją do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem interesów wszystkich właścicieli kiosków. Kolegium nie uwzględniło również wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy z jej udziałem wskazując, że przedmiotem trybu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie weryfikacja decyzji nie połączona z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, rozstrzygniętej decyzją weryfikowaną. W dniu 19 czerwca 2006 r. D. A. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] i [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że osoby, które złożyły odwołanie od decyzji z dnia [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji nigdy nie były stroną postępowania w rozumieniu przepisu art. 28 K.p.a., a decyzja nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji w momencie jej uchylenia przez Kolegium była ostateczna. Zarzuciła ponadto, że decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji uchylono w wyniku "zmowy przestępczej", na wniosek "dzikich użytkowników terenu". Podniosła też, że dla kiosków ustawionych przy ul. A 153 -157 nie było nigdy zatwierdzonego planu realizacyjnego. Skarżąca postulowała uchylenie kolejnych decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. jako wydanych bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, skierowanie ich do osób nie będących stroną w sprawie i zawierających wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niewskazanie w jej treści rodzaju naruszeń prawa lub interesu prawnego jakie zawierała zaskarżona decyzja, a więc niespełnienie wymagań przewidzianych w treści przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku organ postulował oddalenie skargi wnosząc o potraktowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako integralnej części odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008r. uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję SKO nr [...] z dnia [...], stwierdzając naruszenie przez organy zasad postępowania sprecyzowanych w art. 7 i 77 k.p.a. Sąd wskazał, iż rzeczą organu było ustalenie w nie budzący wątpliwości sposób, czy wskazany w zaskarżonej decyzji plan realizacyjny został zatwierdzony, czy wszedł do obrotu prawnego i czy osobom, które wniosły odwołanie przyznawał określone uprawnienia pozwalające na ustalenie ich interesu prawnego, a w konsekwencji przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tymczasem organy w ogóle nie wyjaśniły, czy odwołanie od decyzji z dnia [...] zostało wniesione z zachowaniem 14 dniowego terminu, choć kwestia ta budzi wątpliwości w świetle rozbieżnej treści załączonych dokumentów. Organy też nie wyjaśniły , czy w dacie rozstrzygania w [...] obowiązywał plan realizacyjny, z wskazały jedynie, że osobom składającym odwołanie służy przymiot strony z tego tylko tytułu, że są inwestorami na tej nieruchomości, ujętymi w przyjętym do realizacji planie realizacyjnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...]. Organ ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] została odebrana przez stronę w dniu 18 lutego 1992r., co znajduje potwierdzenie na kserokopii decyzji. Na tej podstawie organ ustalił, że termin do wniesienia odwołania biegł od 19 lutego 1992 i zakończył się w dniu 3 marca 1992r. Odwołanie od powyższej decyzji datowane na 3 marca 1992r, podpisane przez D. J., R. L., J. M. i W. K. zarejestrowane zostało w dniu 3 marca 1992r. w Wydziale Urbanistyki, Architektury i Budownictwa pod nr kancelaryjnym [...]. Na podstawie powyższych danych organ wywiódł, iż odwołanie zostało złożone terminie. Jednocześnie organ stwierdził, iż wobec treści tych dokumentów brak podstaw do przyjęcia daty 4 marca 1992 roku jako daty złożenia odwołania, jak chce tego skarżąca. Datę taką wskazywał w piśmie skierowanym do strony w dniu 1 czerwca 1992r. Sekretarz Miasta W. T. Jednak nie podał on źródeł, z których Co do przymiotu strony odwołujących się D. J., R. L., J. M. i W. K. organ stwierdził, że Kolegium otrzymało kserokopie – plan realizacyjny na usytuowanie kiosków handlowych jugosłowiańskich [...] jako obiektów tymczasowych dla ww osób jako inwestorów oraz plan sytuacyjny usytuowania takiegoż kiosku dla D. Z. Opracowania nadesłane do akt określają jedynie usytuowanie kiosków w terenie. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie uzyskało dokumentacji "plan realizacyjny zagospodarowania terenu przy ul. A 153-157, Zdaniem Kolegium interes prawny osób, które wniosły odwołanie wynikał z unormowań przepisów prawa materialnego – art. 43 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. W dacie składnia odwołania osoby te dysponowały decyzjami o lokalizacji kiosków i decyzjami o pozwoleniu na budowę. To przesądza o tym, iż w 1992 roku organy trafnie przyznały tym osobom przymiot strony i rozpatrzyły ich odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w sprawie brak przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] nr [...] z [...]. SKO podkreśliło, że rażące naruszeni prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przywołując orzecznictwo Sądu najwyższego organ podkreślił, że badania wymaga nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również to, czy w wyniku naruszenia prawa nie powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania. Takie przesłanki nie zachodzą w sytuacji, gdy zaskarżona w nadzwyczajnym trybie decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania złożonego w terminie przez osoby, którym przysługiwał w dacie orzekania przymiot strony i brak było podstaw do kwestionowania wówczas ich legitymacji. Organ podniósł również, że decyzja nr [...] była decyzją kasatoryjną, po której organ I instancji wydał decyzję korzystną dla skarżącej. D. A. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. Zakwestionowała ustalenia organu, iż osobom odwołującym się od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] przysługiwał przymiot strony. Podniosła, że w analogicznej sytuacji nie została uznana za stronę w postępowaniu w sprawie kiosku R. L. oraz, że przyczyną wniesienia odwołania przez R. L., D. J., J. M. była odmowa z jej strony uiszczenia przez nią haraczu. Jako fałszywe oceniła ustalenie, iż osoby te dysponowały decyzjami o ustaleniu lokalizacji dla ich własnych inwestycji – kiosków na tej samej nieruchomości. Zakwestionowała również ustalenia co do daty złożenia odwołania, powołując się na informację zawarta w piśmie ówczesnego Sekretarza Miasta. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...]. Organ ponownie rozpoznający sprawę obszernie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalenia, stanowiące podstawę weryfikowanej decyzji. Organ wskazał, że trafnie SKO uznało, iż w dacie wydawania decyzji w [...] organ nie miał podstaw do kwestionowania legitymacji osób odwołujących się. Kolegium za trafne uznało stanowisko, iż w toku postępowania odwoławczego, zakończonego decyzją [...] z [...] nie doszło do takiego kwalifikowanego naruszenia prawa, które stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Organ przypomniał, iż przesłanka ta dotyczy tylko takich decyzji, które ze względu na szczególne nasilenie wadliwości nie dają się pogodzić z porządkiem prawnym, gdyż wywołują skutki nie do pogodzenia z uprawnionymi interesami podmiotów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. A. wniosła o uchylenie decyzji SKO w Ł. z dnia [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z dnia [...]. Skarżąca ponownie podniosła zarzut, iż decyzja [...] wydana została w wyniku działań przestępczych odwołujących oraz że rażąco narusza prawo, gdyż uchylała prawomocną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc, iż nie spełnia ona wymogów art. 57 §1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku organ wniósł o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 roku H. Z., pełnomocnik skarżącej podniósł, iż składał zawiadomienie o przestępstwie w związku działaniami dotyczącymi spornych inwestycji, jednak nie nadano mu biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia. Jeżeli kontroli sądu poddana zostaje decyzja wydana po wyroku sądu administracyjnego, uchylającego uprzednią decyzję, kontroli sądu podlega wykonanie przez organy wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA. Zarówno organy administracji, które ponownie rozpoznają sprawę, jak i sąd administracyjny kontrolujący ponownie wydane w tej sprawie decyzje, związane są wykładnią zawarta w uzasadnieniu wyroku. Jak wynika z uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Łd 743/07 , organy winny były ustalić, czy odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zostało złożone w terminie, czy złożyły je osoby, którym przysługiwał przymiot strony, i w związku z tym, czy obowiązywał plan realizacyjny dla nieruchomości obje tej zamierzeniem inwestycyjnym. Należy przy tym pamiętać, że kontroli sądu poddane zostały decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności. Tryb ten służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi o szczególnym ciężarze gatunkowym. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, z tego względu jedynie na podstawie wskazanych enumeratywnie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. można orzekać w tym trybie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 §1 k.p.a.), stąd może mieć ono miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w powoływanym przepisie, zaś wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający, w żadnym przypadku rozszerzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83, publ: Prob. Praw. 1984 r. nr 10 s. 28; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47887). Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest jej wydanie bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuca, iż odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu, kiedy to zaskarżona decyzja uzyskała już walor ostateczności, a nadto organ rozpoznał odwołanie podmiotów, którym nie przysługiwał przymiot strony. Wystąpienie którejkolwiek z tych przesłanek świadczy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. i skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji. Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w I instancji, liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Jeżeli od decyzji I instancji nie zostało wniesione odwołanie i decyzja ta stała się ostateczna wskutek upływu terminu odwoławczego, osoba, która w postępowaniu I instancji nie brała udziału, a jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie ma prawa do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie organ ustalił, że decyzja została odebrana przez stronę w dniu jej wydania, to jest w dniu [...]. Podstawę stwierdzenia stanowi adnotacja na kserokopii decyzji i potwierdzenie przyjęcia opłaty kancelaryjnej. Koresponduje to z oświadczeniem pełnomocnika skarżącej, iż decyzję odebrał osobiście w urzędzie. Skarżąca tej okoliczności zresztą nie kwestionuje. Trafnie również, wbrew zarzutom skarżącej organy przyjęły, że odwołanie zostało złożone w terminie. Organy ustaliły to na podstawie udokumentowanego wpływu dokumentów. Ocena organów, iż wbrew oczekiwaniom skarżącej nie może stanowić podstawy takiego ustalenia informacja zawarta w piśmie wystosowanym przez urzędnika kilka miesięcy później w sytuacji, gdy dysponują dowodem w postaci wpisu kancelaryjnego, jako oparta na dokumentach źródłowych jest uzasadniona i zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Wniosek organów w tej kwestii nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Zwłaszcza, że przywoływane przez skarżącą pismo (kserokopia pisma z dnia 1 czerwca 1992 r. podpisanego przez Sekretarza Miasta Ł. W. T. informującego, że odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] wpłynęło do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa w dniu 4 marca 1992 r. ) jest mało precyzyjne i w innych kwestiach – błędnie wskazuje datę decyzji – zamiast 18.02. powołuje 19.02. Organy ustaliły również, że brak dowodów potwierdzających istnienie planu realizacyjnego obwiązującego w pierwszym półroczu 1992 roku dla nieruchomości objętej zamierzeniem w postaci posadowienia tymczasowych kiosków. Brak takiego planu potwierdzają pośrednio także decyzje Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] o numerach [...], w których organ stwierdził nieważność decyzji udzielających pozwolenia na postawienie trzybryłowego kiosku kolejno na rzecz J. M., M. T. i D. J., Przedsiębiorstwa Handlowemu A W. K., R. L. Przesłanką stwierdzenia nieważności pozwoleń było ustalenie, że plan realizacyjny zagospodarowania nie został zatwierdzony w trybie art. 21 prawa budowlanego, nie mógł być więc podstawą decyzji. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji [...] Kolegium Odwoławcze odwołało się jedynie do faktu objęcia odwołujących tym samym planem realizacyjnym, który, jak wskazano wyżej nie obwiązywał, co budziłoby uzasadnione wątpliwości co do uznania odwołujących za strony postępowania w [...]. Należy jednak mieć na uwadze, że każdy z odwołujących dysponował w dacie złożenia odwołania ostateczną decyzją o pozwoleniu na posadowienie kiosku. Jak wynika z treści powołanych wyżej decyzji, J. M. dysponował taką decyzją Urzędu Dzielnicowego Ł. – Ś. nr [...] z dnia [...], M. T. i D. J. decyzją nr [...] z dnia [...], W. K. – decyzją nr [...] z dnia [...], R .L. decyzją nr [...] z dnia [...]. Bezspornym jest, ze pozwolenia te dotyczyły kiosków lokalizowanych przy ul. A 153/157, wszystkie inwestycje dotyczyły więc tej samej nieruchomości, która objęta była wnioskiem D. A. W dacie rozstrzygania i podejmowania decyzji nr [...] organ odwoławczy nie miał zatem podstaw do zakwestionowania ich interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zmiany lokalizacji jednego z kiosków w obrębie tej samej nieruchomości. W istocie tej kwestii dotyczyło bowiem postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...], zakwestionowaną przez odwołujących się. Wprawdzie skarżąca podnosi, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania stron, bowiem jej samej odmówiono przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym kiosku R. L. Na dowód tego D. A. załączyła pismo z dnia 2.08.1996r. Wydziału Nadzoru Budowlanego UW w Ł., w którym organ informuje ją, że nie może być uznana za stronę w postępowaniu dotyczącym kiosku R. L., gdyż postępowanie to nie dotyczy jej interesu prawnego. Z pisma jednak nie wynika, jakiego konkretnie postępowania ono dotyczy, ani też jaka wówczas była sytuacja prawna skarżącej. Nie sposób w tej sytuacji zweryfikować stanowiska organu, ani zarzutu skarżącej, gdyż nie wiadomo, czy zachodziła tożsamość stanu faktycznego i prawnego w tamtej sprawie, w której odmówiono jej przymiotu strony, ze sprawą, w której organy ten przymiot przyznały w postępowaniu z wniosku skarżącej R. L. i innym. Przy tym nawet gdyby zarzut ten był zasadny, nie ma on decydującego znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu w tym postępowaniu, w którym R. L. i inni odwołali się od decyzji ustalającej lokalizację kiosku dla skarżącej. Reasumując tę część rozważań, ponowne postępowanie wyjaśniające potwierdziły zarzut skarżącej o braku planu realizacyjnego. Jednakże ten brak nie przesądza o trafności tezy, że osobom składającym odwołanie od decyzji z dnia [...] nie przysługiwał przymiot strony. Osoby te bowiem w dacie składania odwołania były w posiadaniu ostatecznych decyzji o lokalizacji kiosków na tej samej nieruchomości. Trafnie organ wskazuje, że z przepisów art. 43 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 12.07.1984r. o planowaniu przestrzennym wywieźć można legitymację inwestorów do udziału w postępowaniu dotyczącym zamierzenia inwestycyjnego na tym samym terenie. Taki pogląd nie jest sprzeczny z wytycznymi zawartymi w powołanym wyroku WSA w Łodzi z 31.01.2008r. w sprawie II SA/Łd 743/08. Późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć, które warunkowały przyznanie przymiotu strony nie może przesądzać o nieważności decyzji nr [...]. Ponadto w sprawie niniejszej w ocenie sądu w pełni znajduje zastosowanie teza, że należy dążyć do eliminowania z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym tylko takich decyzji, które z uwagi na szczególne nasilenie wadliwości nie dają się pogodzić z porządkiem prawnym. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że naruszenie prawa, które nie spowodowałoby negatywnych następstw w zakresie rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma cech naruszenia rażącego. Decyzja poddana weryfikacji w trybie nadzwyczajnym w niniejszym postępowaniu jest decyzją kasatoryjną, nie rozstrzyga ostatecznie o uprawnieniach, w jej następstwie skarżąca uzyskała ponownie korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, z tych również względów brak podstaw do wyeliminowania jej w trybie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie przepisu art. 151 p.p.p.s.a, uznając, że organy w toku ponownego rozpoznania sprawy wypełniły zalecenia sądu zawarte w wyroku kasatoryjnym z dnia 31 stycznia 2008 roku, dokonały ustaleń i oceniły zgromadzony materiał dowodowy, nie wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów i zasady logiki oraz dokonały prawidłowej interpretacji art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.