II SA/Łd 428/18

Dnia 11 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 roku sprawy ze skargi N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrot świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi S. D. i prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. a.tp. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. wydaną dla N.K. w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i ich zwrotu. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wniosek strony o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2016/2017 został złożony w organie l instancji w dniu 14.09.2016 r. Strona wskazała, że jej rodzinę tworzą 2 osoby. Wniosek ten zawierał pouczenie o kryteriach, jakie należy spełniać do wnioskowanego świadczenia i kiedy świadczenia te nie przysługują. Strona została zobowiązana do niezwłocznego poinformowania organu wypłacającego świadczenia między innymi o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Strona własnoręcznym podpisem potwierdziła, że zapoznała się z powyższym pouczeniem. Organ l instancji decyzją z dnia [...] r., przyznał stronie świadczenie z funduszu alimentacyjnego na dziecko M.J. w kwocie 330,00 zł miesięcznie na okres od 1.10.2016r. do 30.09.2017 r. Na podstawie zaświadczenia z dnia 6.09.2017 r. ustalono, że strona w okresie od 2.01.2017 r. do 30.09.2017 r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w A w Ł. i za miesiąc luty 2017r. otrzymała wynagrodzenie netto 1.459,48 zł. Zaświadczenie to wpłynęło do organu l instancji w dniu 12.09.2017 r. Organ l instancji decyzją z dnia [...] r., uchylił z dniem 1.09.2017 r. swoją własną decyzję z dnia [...] r. przyznającą stronie prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Następnie na podstawie karty zrealizowanych świadczeń prowadzonej przez CŚS w Ł. ustalono, że w okresie od marca do sierpnia 2017 r. stronie wypłacono świadczenia z funduszu alimentacyjnego alimentacyjne po 330.00 zł za każdy miesiąc, co łącznie stanowi kwotę 1.980,00 zł. W oparciu o poczynione ustalenia organ l instancji wydał decyzję z dnia [...] r., którą orzekł: 1) że strona nienależnie pobrała świadczenia z funduszu alimentacyjnego na dziecko M. J. za okres od 1.03.2017 r. do 31.08.2017 r. w kwocie 330,00 zł miesięcznie, 2) o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko M.J. za okres od 1.03.2017 r. do 31.08.2017 r. w kwocie 1.980,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podkreśliło, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji upłynął już okres świadczeniowy 2016/2017 na jaki stronie przyznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Tym samym Kolegium uznało, że w takiej sytuacji będzie miała już tylko zastosowanie instytucja nienależnie pobranego świadczenia i jego zwrotu. Wyjaśniono dalej, że istotą dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest ocena, czy w sytuacji, gdy w rodzinie strony wystąpiła instytucja uzyskania dochodu w związku z podjęciem przez stronę zatrudnienia w ramach umowy o pracę w okresie od 2.012.2017 r. do 30.09.2017 r. stronie przysługuje prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od miesiąca marca 2017 r. Powołując się na treść art. 1 ust. 2 art. 9 ust. 1 art. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 489 z poźn. zm. zwanej dalej "u.p.o.u.a.") wskazano, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł Następnie wskazując na treść art. 2 u.p.o.u.a. i art. 3 pkt. 1 z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2016r, póz. 1518 z późn. zm. zwanej dalej "u.ś.r." ) podkreślono, że stosownie do art. 19 ust. 1 u.p.o.u.a. w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. Natomiast stosownie do art. 9 ust. 3 u.p.o.u.a. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a.). Mając na uwadze powyższe wskazano, że uzyskanie przez stronę dodatkowego zatrudnienia w ramach umowy pracę w okresie od dnia 2.01.2017 r. do 30.09.2017 r. było podstawą dla organu l instancji do ponownego przeliczenia dochodu rodziny strony. Zdaniem Kolegium organ l instancji prawidłowo ustalił, że po ponownym przeliczeniu dochód na jednego członka rodziny wyniósł 1.140,37 zł i przekroczył ustawowy próg dochodowy 725,00 zł. W przypadku gdy dochód rodziny powiększony o uzyskany dochód powoduje utratę prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, świadczenia nie przysługują od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu (art. 18 ust. 5 u.p.o.u.a.). Z powołanych powodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że stronie zostało wypłacone świadczenie z funduszu alimentacyjnego za miesiące od marca do sierpnia 2017 r., pomimo iż dochód na jednego członka rodziny strony przekroczył ustawowe kryterium dochodowe uprawniające stronę do pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem Kolegium strona została prawidłowo pouczona o obowiązku wynikającym z dyspozycji art. 19 ust. 1 u.p.o.u.a. niezwłocznego powiadomienia organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego i ewentualnych skutkach jego niedopełnienia, a także o przesłankach wykluczających prawną możliwość przyznania świadczenia. Pouczenie tej treści zamieszczone zostało zarówno we wniosku jak i w treści decyzji o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Wskazując na treść art. 2 pkt. 7 art. 23 ust. 1 i art. 2 pkt. 7 u.p.o.u.a. podkreślono, że jeżeli w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ stwierdzi, że wystąpiła jedna z przesłanek art. 2 pkt. 7 u.p.o.u.a. to ma obowiązek wydać decyzję o nienależnie pobranych świadczeniach. Obowiązek zapłaty odsetek od świadczeń nienależnie pobranych wynika z przepisów prawa a sposób ich wyliczenia i ich ustalenie jest czynnością materialno-techniczną. Za prawidłowe naliczenie odsetek oraz ich zapłatę odpowiedzialny jest dłużnik, który w razie wątpliwości może zwrócić się do organu o wskazanie kwoty odsetek od należności głównej. Zdaniem Kolegium organ l instancji w decyzji przyznającej stronie świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy zawarł stosowne pouczenie, które jest jasne, sformułowane w sposób zrozumiały i nie wymagało znajomości przepisów prawa. Strona była świadoma obowiązku jaki na niej ciążył w związku z pobieraniem świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Również we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego strona została prawidłowo pouczona o przesłankach przy spełnieniu których stronie przysługuje świadczenie z funduszu alimentacyjnego i przesłankach, przy wystąpieniu których świadczenie to nie przysługuje. Fakt zapoznania się z powyższym pouczeniem strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Ponadto strona została zobowiązana do konieczności informowania organu o każdej zmianie swojej sytuacji mającej wpływ na przyznanie świadczenia i była świadoma obowiązku, jaki na nim ciążył. Pomimo pouczenia strona niezwłocznie nie powiadomiła organu o podjęciu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Zaświadczenie w sprawie zatrudnienia strony w ramach umowy o pracę i wypłaconym stronie wynagrodzeniu wpłynęło do organu l instancji dnia 12.09.2017 r. W ocenie organu odwoławczego, strona poprzez niezwłoczne niepowiadomienie CŚS w Ł. o podjęciu zatrudnienia w ramach umowy o pracę wprowadziła w błąd organ l instancji czego skutkiem było przekazanie stronie nienależnych świadczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdziło, że organ l instancji prawidłowo orzekł, iż strona nienależnie pobrała świadczenie z funduszu alimentacyjnego za okres od 1.03.2017 r. do 31.08.2017 r. w kwocie 1.980,00 zł (6 miesięcy x 330,00 zł = 1.980,00 zł) i o zwrocie tych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami. Zdaniem Kolegium organ l instancji w podstawie prawnej swej decyzji wątpliwie powołał się na przesłankę wskazaną w art. 2 pkt. 7 lit. a) u.p.o.u.a. Na gruncie ustalonego stanu faktycznego prawidłowo powołana podstawa prawna winna bowiem opierać się na art. 2 pkt. 7 lit. b) tego unormowania. Pomimo jednak częściowo błędnie wskazanej podstawy prawnej, jak też częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji - zdaniem Kolegium - nie zachodzą podstawy do wyeliminowania zapadłego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, bowiem bezspornym jest, że w sprawie mamy przypadek nienależnie pobranego świadczenia. Wydana przez organ l instancji decyzja jest spełnieniem zawartej w art. 2 pkt 7 lit. b u.p.o.u.a. definicji nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, którą zgodnie z obowiązującymi przepisami był zobowiązany wydać. Zdaniem Kolegium załączone do odwołania kserokopie dokumentów nie maja wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Mogą one mieć jednak wpływ na rozpatrzenie wniosku o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami w całości lub w części, odroczenie terminu płatności albo rozłożenie na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła skarżąca. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art.78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego wszystkich dokumentów i załączników które obrazują aktualny i zgodny ze stanem faktycznym, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Pismem procesowym z dnia 26 września 2018 r. ustanowiony z urzędu dla skarżącej pełnomocnik podtrzymał wniesioną przez nią skargę , doprecyzowując zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, wnosząc ponad dotychczas zgłoszone żądania także o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą II SA/Łd 740/18 zawisłą przed tutejszym sądem w przedmiocie umorzenia kwot nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego , także o przeprowadzenie dowodu w trybie art. 106 § 3 ppsa z załączonych dowodów z dokumentów na okoliczność stanu zdrowia strony oraz jej sytuacji materialnej , składając zaświadczenie komornika sądowego w przedmiocie bezskuteczności egzekwowania świadczeń alimentacyjnych od zobowiązanego, ojca dziecka. W uzasadnieniu autor pisma skoncentrował się na argumentacji mającej przemawiać za występującymi w sprawie przesłankami umorzenia wypłaconego nienależnie świadczenia , przyznając ,że skarżąca przekroczyła próg dochodowy uprawniający do pobierania świadczeń alimentacyjnych .W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy , że sąd po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. ,poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie "ppsa" ), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną , z zastrzeżeniem art. 57a , które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W skardze oraz jej uzupełnieniu sformułowano zarzuty naruszenia prawa formalnego oraz prawa materialnego , a to oznacza ,że w pierwszej kolejności należy rozpoznać wskazane naruszenia procedury administracyjnej, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może stanowić o zasadnie zastosowanej następnie normy prawa materialnego. Z tej perspektywy w ocenie sądu organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania ,w szczególności art. 7, art. 77 § 1 , art. 78 , art. 107 § 3 także art. 138 § 2 kpa albowiem zgromadziły materiał dowodowy , który zdaniem sądu jest kompletny , wskazując ,że strona pobierała w okresie świadczeniobiorczym 2016/2017 świadczenia z funduszu alimentacyjnego na córkę a także w jego części również otrzymywała dochód ze stosunku pracy , co spowodowało ,że przekroczyła próg dochodowy w konsekwencji utraciła tytuł prawny do tego świadczenia. Z uzasadnienia skargi oraz późniejszego pisma wynika ,że okoliczności te nie są kwestionowane natomiast uzasadnienie tych pism zmierza do argumentacji przemawiającej za uprawnieniem do uzyskaniem przez stronę ulgi w postaci umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, którego przedmiot jest procedowany w odrębnym postępowaniu. Stąd też formułowane twierdzenia i powoływane dowody na potrzeby tamtej sprawy nie przystają do okoliczności niniejszej , a wiec uznania za nienależne pobranych świadczeń , a także orzeczenia o ich zwrocie. Przypomnieć wypada jedynie ,że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. przyznał skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego na dziecko na okres od 1.10.2016 r. do 30.09.2017 r. , pouczając w tym akcie ,że o wszelkich zmianach wpływających na przyznane świadczenia zobowiązaną jest do powiadomienia Centrum Świadczeń Socjalnych . Organ uzyskał informację w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu strony w A w pełnym wymiarze czasu prawy z wynagrodzeniem 1.459,48 zł miesięcznie od 2.01.2017 r. do 30.09.2017 r. Powyższe skutkowało uchyleniem wydanej decyzji o przyznanym świadczeniu w konsekwencji wydaniem decyzji o uznaniu pobieranych świadczeń za nienależne oraz o ich zwrocie albowiem uzyskując dodatkowy dochód strona przekroczyła dopuszczony przepisami dochód uprawniający do świadczenia. Okoliczności te nie są sporne. Nie kwestionuje ich także skarżąca. Zebrany materiał dowodowy , uznany przez sąd za kompletny pozwalał na podstawienie ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego , o czym niżej, co też uczynił Prezydenta Miasta Ł. a organ II instancji rozstrzygnięcie to akceptował. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 489 ze zm. ) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( tj. Dz.U. z 2016 r. , poz. 1518 ze zm. ). Na wstępie podkreślić należy, iż decyzje wydawane w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie mają charakteru uznania administracyjnego. Ustawodawca wyznaczył ścisłe kryteria warunkujące możliwość przyznania tego rodzaju pomocy finansowej. Jednym z podstawowych kryteriów pozwalającym na pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest sytuacja materialna podmiotów wnioskujących o taką pomoc. Regulacja prawna w tym zakresie ma charakter bezwzględny i organ administracji jest nią ściśle związany, oznacza to, iż bierze pod rozwagę jedynie te przesłanki wskazane przez ustawodawcę. Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nie uzależnia prawa do świadczenia od takich kryteriów, jak stan cywilny czy niewychowywanie dziecka wspólnie z jego rodzicem (wyrok WSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 350/08, wyrok WSA w Łodzi z 16 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 153/10 ). W art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazano ,że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku, gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności – bezterminowo. Jednocześnie jednak, jak wynika z art. 9 ust. 2 tej ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Ustawodawca zastrzegł zatem, iż świadczenie z funduszu alimentacyjnego przysługuje jedynie wnioskodawcom, którzy nie osiągają dochodu wyższego niż opisany w przywołanym unormowaniu. Przekroczenie przedmiotowego kryterium oznacza, iż organ nie może uwzględnić wniosku strony bez względu na wielkość tego przekroczenia czy też inne, towarzyszące sprawie okoliczności, jak chociażby sytuacja rodzinna czy zdrowotna strony. Z kolei dochód rodziny opisany w art. 2 pkt 5 cyt. ustawy , do którego odwołuje się art. 9 ust 2 , zdefiniowany został poprzez odesłanie do ustawy o świadczeniach rodzinnych , jej art. 3 ust. 1 rozumiany jako dochód - po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób , a mianowicie : a) przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, b) dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, c) inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec przedstawienia przez stronę zaświadczenia z A o zatrudnieniu we wskazanym okresie i osiąganych dochodach , organ zobowiązany był po myśli art. 9 ust. 2 cyt. ustawy zbadać czy wobec dodatkowego zatrudnienia strony nie uległ zamianie dochód rodziny w przeliczeniu na osobę uprawniający do otrzymywania świadczenia z funduszu. Jak bowiem wskazuje przepis art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. nienależnie pobrane świadczenie wystąpi m.in. wówczas gdy dojdzie do sytuacji kiedy przyznane lub wypłacone świadczenie nastąpi w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą to świadczenia. Z uwagi na to , że strona pobierając świadczenie z funduszu nie powiadomiła świadczeniodawcy o zmianie w dochodach rodziny pomimo ,że taki obowiązek wynikał z pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji o przyznaniu świadczenia i ma swój wyraz normatywny także w powołanej ustawie , organy słusznie uznały ,że doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy wobec przekroczenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę. Zgodnie bowiem z art. art. 19. 1 - W przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. W niniejszej sprawie organ prawidłowo wyliczył dochód rodziny skarżącej w oparciu o przedłożone przez skarżącą zaświadczenie, przyjmując , że po przeliczeniu dochód na jednego członka rodziny wyniósł 1.140,37 zł. Zestawienie wyliczonej kwoty z ustalonym przez ustawodawcę kryterium dochodowym nie budzi wątpliwości, iż skarżąca przekroczyła to kryterium, w tej sytuacji organ administracji związany obowiązującymi przepisami prawa zobligowany był uznawszy , iż miało miejsce wypłacenie nienależnego świadczenia orzec o obowiązku jego zwrotu wraz z odsetkami stosownie do art. 23 ust. 1 i ust. 1a cytowanego aktu normatywnego. Sąd tym samym nie znajduje podstaw do stwierdzenia , iż organy naruszyły przepisy prawa materialnego powołane w podstawie rozstrzygnięcia. Z tego punktu widzenia jest ono także prawidłowe. Sąd rozumie, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej, a stan zdrowia skarżącej wymaga dużych, bieżących nakładów finansowych. Niemniej jednak Sąd, podobnie jak organ administracji, nie mógł uwzględnić tych okoliczności, gdyż trudna sytuacja życiowa strony skarżącej nie może mieć wpływu na treść wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. W tym zakresie obowiązują jednoznacznie sformułowane przepisy prawa, które nie przewidują żadnych ustępstw i obligują do ścisłego ich przestrzegania. We właściwości Sądu nie pozostaje również orzekanie o świadczeniu bądź jego utracie , gdyż sprawuje jedynie kontrolę merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji organu administracji. Z tych też powodów z uwagi na związanie sądu przedmiotem sprawy a więc decyzji o uznaniu świadczenia alimentacyjnego za nienależne i orzeczeniu o jego zwrocie sąd nie mógł ani nie miał podstaw do rozstrzygania o umorzeniu ww. świadczeń , które jak wynika z pism stron prowadzone jest w odrębnym postępowaniu , co przewiduje regulacja art. 23 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z tego powodu sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zgłoszonego w trybie art. 106 § 3 ppsa gdyż załączone dokumenty w żadnej mierze nie miały na celu wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości w tej sprawie albowiem takich nie było, z czym de facto zgadza się autor pisma procesowego z 26 września 2018 r. , wskazując na argumenty przemawiające za umorzeniem nienależnie pobranego świadczenia z funduszu. W niniejszej sprawie nie mogło dojść również do naruszenia art. 23 ust. 8 cytowanej ustawy albowiem organy przepisu tego nie stosowały , który dotyczy instytucji umorzenia nienależnie pobranych świadczeń , a to nie było przedmiotem rozstrzygania przez organy , także sądowej kontroli działania administracji publicznej. Sąd nie uwzględnił również wniosku o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą umorzeniową. Notabene strona nie wskazuje w oparciu o jakie przepisy sąd winien dokonać tej czynności procesowej , zaś powołana w tym zakresie argumentacja dotyczy regulacji Kpa. Sąd nie uwzględnił także wniosku o odroczenie rozprawy z uwagi na treść art. 107 ppsa. Sam fakt usprawiedliwienia nieobecności strony nie powoduje konieczności odroczenia rozprawy. Podsumowując , Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacjami prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ppsa. dc