II SA/Łd 431/16

Dnia 17 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 roku sprawy ze skargi A. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących A. G. i T. G. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 24 czerwca 2016 roku, pod pozycją [...]. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. G. i T. G. oraz B. C. i K. C., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójta Gminy M. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednej turbiny wiatrowej o mocy maksymalnej do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 18, obręb [...], gmina M.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Kwestionując powyższą decyzję A. G. i T. G. oraz B. C. i K. C. wnieśli odwołanie wskazując na naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), ponieważ nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ zbagatelizował wnioski i protesty lokalnego społeczeństwa. Stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest nierzetelna, nieaktualna i ma niską jakość. W decyzji nie zawarto szczegółowych danych o wielkości turbiny. Organ nieprecyzyjnie i lakoniczne odniósł się do decyzji SKO z dnia 15 kwietnia 2015 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż w sprawie mogą być oceniane jedynie kwestie związane z podjęciem decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, dlatego też zarzuty dotyczące ostatecznej decyzji środowiskowej wykraczają poza ramy tego postępowania i w tym postępowaniu nie mogą odnieść skutku. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może być rozważana kwestia celowości czy słuszności inwestycji. O wyniku postępowania nie mogą przesądzać też obawy właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji, co do negatywnego jej oddziaływania i wpływu na wartość ich działek. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, a jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. W ocenie Kolegium, decyzja pierwszoinstancyjna zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w zgodzie z wymogami procedury administracyjnej, a ustalony stan sprawy i jego ocena pozwalają na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. G. i T. G. oraz B. C. i K. C. wskazali na naruszenie przepisów postępowania dotyczących postępowania dowodowego poprzez nieprecyzyjne określenie rozmiarów inwestycji i pozbawienie stron możliwości obrony swoich praw w postępowaniu oraz naruszenie przepisów prawa materialnego ustaw: Prawo Ochrony Środowiska i ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, poprzez nieprecyzyjne określenie inwestycji, stanu faktycznego sprawy, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Decyzja została wydana na podstawie nieprecyzyjnego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M.. Z tych powodów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach skargi jej autorzy wskazali, że są mieszkańcami wsi R., rolnikami i podstawą ich życia jest uprawa ziemi i hodowla zwierząt. Z tej pracy utrzymują się rodziny, chcą rozwijać swoje gospodarstwa rolne, a inwestycja uniemożliwi tę rozbudowę i rozwój. Mała odległość turbin wiatrowych od istniejących już zabudowań uniemożliwi wszelkie inwestycje budowlane. Lokalizacja turbin i prawna regulacja ich odległości od zabudowań są przedmiotem ogromnej frustracji okolicznych mieszkańców. Podmioty budujące wiatraki stanowią silne lobby wymuszające na gminach zawarcie w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zapisy zezwalające na lokalizację turbin wiatrowych. Obowiązująca ustawa zawiera zapisy o nieprecyzyjnym znaczeniu, co skutkuje różnicami interpretacyjnymi. Skarżący dostrzegają coraz silniejszy kierunek interpretacji dotyczący udziału społeczeństwa w podejmowaniu ważkich decyzji z punktu widzenia funkcjonowania gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w sprawie nie wzięło pod uwagę wszystkich dowodów w sprawie. Reasumując skarżący napisali, że naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, a także wydanie decyzji na podstawie nieprecyzyjnego Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju, doprowadzi do usankcjonowania stanu niezgodnego z prawem w myśl ochrony praw nabytych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 roku odrzucił skargę B. C. i K. C.. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 października 2016 roku oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w piśmie z dnia 7 listopada 2016 roku wskazało, iż po dniu wydania zaskarżonej decyzji ([...]), a przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961, dalej jako: "ustawa"), tj. 16 lipca 2016 roku nie wszczęto postępowania o wydanie pozwolenia na budowę wobec inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przy tym określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność lub niecelowość dalszego prowadzenia postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn, do których należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.), wygaśnięcie decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi albo wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji, bądź ziszczenie się skutku tejże decyzji (postanowienia) (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 roku, sygn. akt II OSK 85/05, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednej turbiny wiatrowej o mocy maksymalnej do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Bezspornym jest, iż w dniu 16 lipca 2016 roku weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 6 ustawy, decyzje o WZ dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Utrata mocy decyzji nie wymaga stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie określonym w art. 162 K.p.a. (art. 14 ust. 7 ustawy). Z informacji przekazanych przez organ wynika, iż do dnia 16 lipca 2016 roku nie wszczęto postępowania o wydanie pozwolenia na budowę wobec inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. W tej sytuacji – na mocy art. 14 ust. 6 i 7 ustawy – kontestowana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej utraciła moc. Decyzja takowa nie może zatem już stanowić podstawy do prowadzenia procesu budowlanego. W tak ustalony stanie faktycznym Sąd uznał, że rozstrzyganie o legalności zaskarżonej decyzji, stało się zbędne. Z tych też powodów Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, zatem – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – podlega ono umorzeniu, o czym sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił w punkcie drugim czyniąc za podstawę przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. a.tp.