II SA/Łd 448/17

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki Jawnej z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów oddala skargę. a.tp. II SA/Łd 448/17 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Burmistrz S. wymierzył A w N. karę pieniężną w wysokości 1000 zł za nieprzekazanie zebranych w dniach 1 października 2015 r. i 27 października 2015 r. z terenu gminy S. niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych wskazanej dla Regionu III w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla województwa [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 14 kwietnia 2016 r. otrzymał pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, przekazującego pismo z dnia 30 marca 2016 r. firmy B, celem rozpatrzenia według kompetencji zgodnie z art. 9u ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.), dalej ustawa. Po zapoznaniu się z przekazaną dokumentacją zawierającą nagrania video, w których przedstawione były terminy wywożenia odpadów komunalnych poza region III Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla województwa [...], organ podjął postępowanie wyjaśniające. Zwrócił się m.in. do Miejskiego Zakładu Komunalnego w S. o podanie informacji, jaki rodzaj odpadów był przedmiotem załadunku i transportu w dniach: 22 września 2015 r., 1 października 2015 r. i 27 października 2015 r. W odpowiedzi Miejski Zakład Komunalny w S. przedłożył wyjaśnienia oraz raporty dzienne pracy sprzętu (ładowarki) ze wskazanych dni. Raporty dzienne pracy ładowarki nr 840/2015 i nr 857/2015 potwierdziły, że przedmiotem załadunku na pojazdy firmy A w dniach 1 października 2015 r. oraz 27 października 2015 r. były zmieszane odpady komunalne. Organ wskazał, że w myśl art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych albo w przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Według art. 9zb ust. 1 ww. ustawy kary pieniężne, o których mowa w art. 9x ust. 1 i 2, nakłada w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce wpisania przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 ustawy. W odwołaniu od ww. decyzji A zarzuciła jej naruszenie: 1/ art. 9zb ust. 1 w zw. art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie, polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za nieprzekazanie zebranych z terenu gminy S. niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do właściwej regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, podczas gdy zebrany przez organ materiał dowodowy w sprawie nie daje podstaw do zastosowania tych przepisów, 2/ art. 9zc ust. 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, polegające na braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną stopnia szkodliwości zarzucanego czynu, zakresu naruszenia oraz dotychczasowej działalności podmiotu, 3/ art. 40 § 2 k.p.a., poprzez uznanie za skuteczne doręczenia (m. in. zawiadomienia o zgromadzonym materiale dowodowym przed wydaniem decyzji) dokonanego do rąk strony postępowania, podczas gdy ustanowiła ona w postępowaniu pełnomocnika procesowego, 4/ art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę działającą przez ustanowionego pełnomocnika (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione i nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, 5/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w szczególności: dogłębnej analizy bliżej niesprecyzowanych w decyzji nagrań video, w wyniku czego ustalono, że w dniach 1 października 2015 r. i 27 października 2015 r. ładowarka znajdująca się na bazie ładowała na pojazd spółki A zmieszane odpady komunalne, a nie inny rodzaj odpadów, np. selektywne, 6/ art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia, które konkretnie nagrania video, na których organ oparł swoją decyzję, potwierdzają fakt wywożenia przez skarżącą odpadów zmieszanych poza właściwy region, a także brak jakiejkolwiek analizy oraz oceny wiarygodności i mocy dowodowej wskazanych w uzasadnieniu dowodów, na których organ oparł swoją decyzję; organ I instancji nie wyjaśnił także, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom spółki A, która stanowczo zaprzeczała, jakoby kiedykolwiek wywoziła odpady poza właściwy region oraz nie wyjaśnił, gdzie faktycznie trafiły odpady; organ nie podał także, w jaki sposób ustalono, że spółka w dniach 1 października 2015 r. i 27 października 2015 r. faktycznie wywoziła odpady zmieszane, a nie innych rodzaj odpadów. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium, przytaczając treść art. 9x ust. 1 pkt 3 oraz art. 9zb ust. 1 ustawy, podało, że w dniach 1 października 2015 r. i 27 października 2015 r. z bazy przeładunkowej odpadów zlokalizowanej w S. przy ul. A zostały odebrane odpady. Z akt sprawy wynika, że w tych terminach były odebrane zmieszane odpady komunalne. Organ odwoławczy wskazał na pismo Miejskiego Zakładu Komunalnego w S. z dnia 28 kwietnia 2016 r., raporty dzienne ładowarki z dnia 1 października 2015 r. i z dnia 27 października 2015 r., a także oświadczenia z dnia 1 lipca 2016 r. R.K. i W.P., pracowników dokonujących wpisów do raportów dziennych ładowarki. Z dowodów tych wynika, że w dniu 1 października 2015 r. dokonano na dwa samochody załadunku odpadów komunalnych, zaś w dniu 27 października 2015 r. dokonano załadunku pięciu samochodów na - pierwszy z nich załadowano odpady selektywne, natomiast na cztery kolejne - odpady komunalne. Raporty dzienne nr 840/2015 i nr 857/2015 potwierdzają te informacje. R.K. i W.P. w swym oświadczeniu doprecyzowali, że dokonując wpisów do raportów dziennych ładowarki Ł-200, używając określenia "śmieci komunalne", mieli na myśli "zmieszane odpady komunalne". Wobec tego Spółka była zobowiązana do przekazania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Organ II instancji stwierdził, że obowiązek ten nie został przez Spółkę zrealizowany. Spółka zobowiązała się w umowie nr [...] z dnia [...]., dotyczącej realizacji usług pn. "Odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych z terenu gminy S.", do przekazywania zmieszanych odpadów komunalnych do C w R. oraz do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w R.. Z raportu komputerowego dostarczanych odpadów C za okres od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 5 listopada 2015 r. wynika, że w terminach 1 i 27 października 2015 r. do tej Instalacji nie zostały dostarczone przez A zmieszane odpady komunalne. Także Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w R. oświadczyło, że skarżąca Spółka w miesiącu październiku 2015 r. nie przekazywała do tej instalacji odpadów komunalnych odebranych z terenu gminy S.. Zatem Spółka przekazała odebrane zmieszane odpady komunalne poza region III Planu Gospodarki Odpadami województwa [...]. Kolegium stwierdziło także, że rzeczywiście A była zastępowana w postępowaniu przez radcę prawnego, a mimo tego organ I instancji zarówno zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy z dnia 19 grudnia 2016 r., jak decyzję I instancji doręczył bezpośrednio stronie. Doszło zatem do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Niemniej jednak odwołanie zostało złożone w zachowaniem ustawowego terminu i strona nie poniosła negatywnych skutków, a więc wadliwość ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła spółka A, zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 9 zb ust. 1 w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegającą na przyjęciu, że poprzez odpady komunalne należy rozumieć zmieszane odpady (niesegregowane), podczas gdy odpady komunalne to przede wszystkim odpady powstające w gospodarstwach domowych, w tym właśnie zarówno odpady zmieszane jak i i odpady segregowane, w konsekwencji bezpodstawne wymierzenie skarżącej spółce kary pieniężnej za nieprzekazanie zebranych z terenu gminy S. niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych; w ocenie spółki zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że spółka w dniach 1 i 27 października 2015 r. dokonywała wywozu z terenu bazy właśnie zmieszanych odpadów komunalnych, które nie zostały następnie przekazane do właściwej instalacji, 2/ art. 40 § 2 k.p.a., poprzez uznanie za skuteczne doręczenia (m.in. zawiadomienia o zgromadzonym materiale dowodowym przed wydaniem decyzji) dokonanego do rąk strony postępowania, podczas gdy ustanowiła ona w postępowaniu pełnomocnika procesowego, 3/ art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę działającą przez ustanowionego pełnomocnika (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione i nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, 4/ art. 7 w zw. z art. 9 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w szczególności: - brak skonkretyzowania przez organy obydwu instancji, które nagrania video mają świadczyć o tym, że spółka A w dniach 1 i 27 października 2015 r. miała wywozić z terenu bazy zmieszane odpady komunalne, - sprzeczność w ocenie zebranego przez organ materiału dowodowego, polegającą z jednej strony na przyjęciu, że raporty dzienne ładowarki nr 840/2015 i nr 857/2015 jednoznacznie świadczą o tym, że we wskazanych dniach spółka wywoziła zmieszane odpady komunalne z terenu bazy, podczas gdy organ w dalszej kolejności powołuje się na oświadczenia pracowników R.K. i W.P., które miały doprecyzować, co mieli na myśli pisząc "odpady komunalne" w raportach, co świadczy o tym, że z raportów pracy ładowarki nie wynika, że spółka dokonywała wywozu zmieszanych odpadów komunalnych w ww. datach, - bezpodstawne uznanie, że skoro we wskazanych dniach nie były dostarczane przez skarżącą zmieszane odpady komunalne do właściwych miejscowo regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, to jest to równoznaczne z ich nieprzekazaniem w ogóle do tych instalacji, podczas gdy brak przekazania zmieszanych odpadów komunalnych wynikał wyłącznie z faktu, że spółka w ogóle nie dokonywała wywozu tego rodzaju odpadów z bazy w ww. datach, 5/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej tej decyzji, a w szczególności: - brak wyjaśnienia, które konkretnie nagrania video, na których organ I instancji w głównej mierze oparł swoją decyzję, a co do których organ II instancji się nie odniósł, potwierdzają fakt wywożenia przez skarżącą odpadów zmieszanych poza właściwy region, - brak jakiejkolwiek analizy i zbadania nagrań video przekazanych gminie S. przez skarżącą w piśmie z dnia 23 czerwca 2015 r. (organy obydwu instancji nie odniosły się tych nagrań), - brak wyjaśnienia, dlaczego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom spółki A, która stanowczo zaprzeczyła jakoby kiedykolwiek wywoziła odpady poza właściwy region, - brak jakiejkolwiek analizy i oceny pisma z dnia 23 czerwca 2016 r., w którym skarżąca w sposób szczegółowy opisała zdarzenia, które miały miejsce w październiku 2015 r., na dowód załączając nagrania video świadczące o tym, że pracownicy MZK w S. mogli działać świadomie na szkodę spółki A, a z kolei działania te doprowadziły również do wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Argumentacja skargi opiera się na dwóch podstawach. Po pierwsze – skarżąca spółka twierdzi, że w dniach 1 i 27 października 2015 r. nie odebrała z bazy Miejskiego Zakładu Komunalnego w S. zmieszanych odpadów komunalnych, a więc nie mogła ich dostarczyć do właściwej regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych wskazanej dla Regionu III w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla województwa [...]. Po drugie zaś – postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji obarczone było takimi wadami – głównie w zakresie zbierania dowodów, ale także odnośnie do zapewnienia stronie reprezentowanej przez pełnomocnika udziału w postępowaniu, że decyzja tego organu w żadnej mierze nie powinna zostać utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Argumentacja taka nie mogła przynieść oczekiwanego rezultatu. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zatem za nieuprawnione należy uznać deprecjonowanie przez skarżącą spółkę dowodów z raportów dziennych ładowarki Ł-200 oraz oświadczeń pracowników R.K. i W.P., że w dniach 1 i 27 października 2015 r. ładowali na samochody należące do skarżącej spółki zmieszane odpady komunalne. Organ dysponując takimi dowodami nie mógł ich pominąć przy ocenie materiału dowodowego. Z kolei sugestii, że oświadczenia pracowników znalazły się w aktach sprawy później niż wskazuje na to ich data (1 lipca 2016 r.), Sąd nie może wziąć pod uwagę, bo w żaden sposób skarżąca spółka nie może tego udowodnić, a chronologia akt sprawy, ponumerowanie kart, nie nasuwają wątpliwości w tym zakresie. Także podnoszona okoliczność, że oświadczenia te złożone zostały po kilku miesiącach od zdarzeń opisanych w raportach dziennych nie oznaczają, ze ustalenia organu wykluczają się. Skoro w raportach dziennych pracownicy wpisali "śmieci komunalne" i "śmieci segregowane", to uprawnione było odebranie od nich oświadczeń, co dokładnie określenia te oznaczały. Niezasadny jest argument naruszenia przez organy orzekające art. 9 zb ust. 1 w związku z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. Ten ostatni przepis stanowi, że pod pojęciem odpady komunalne rozumie się m.in. odpady powstające w gospodarstwach domowych. Są to więc zarówno zmieszane odpady komunalne, jak i segregowane odpady komunalne. Kara wymierzona skarżącej spółce oparta była o art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy, w myśl którego przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1a-1c, odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych albo w przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. W niniejszej sprawie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał uznać, że skarżąca spółka, mimo takiego obowiązku, nie przekazała do właściwej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów zmieszanych odpadów komunalnych. Organ ustalił, w ocenie Sądu w wystarczający do wydania rozstrzygnięcia sposób, że skarżąca spółka w dniach 1 i 27 października 2015 r. odebrała z bazy przeładunkowej przy ul. A w S. zmieszane odpady komunalne. Z informacji uzyskanych z właściwych regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych wskazanej dla Regionu III w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla województwa [...] – C. w R. oraz z Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w R. – wynika, że w tych dniach (ani w kolejnych w miesiącu październiku) skarżąca spółka nie przekazała tych odpadów do instalacji. Wypełniona została zatem dyspozycja normy z art. 9 x ust. 1 pkt 3 ustawy. Karę nałożył także właściwy organ, w którym w myśl art. 9zb ust. 1 był w niniejszej sprawie Burmistrz S.. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Przede wszystkim nie było konieczne wskazywanie, z których plików video wynika, że skarżąca spółka odebrała ze stacji przeładunkowej zmieszane odpady komunalne. Pliki te, dostarczone przez konkurencyjną wobec skarżącej spółkę, przyczyniły się do wszczęcia postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymierzenia tej kary było ustalenie na podstawie raportów dziennych ładowarki i oświadczenia pracowników, że w dniach 1 i 27 października 2015 r. odpady takie zostały odebrane przez skarżąca spółkę, a na podstawie informacji uzyskanych od właściwych regionalnych instalacji przetwarzania odpadów – że odpady te nie zostały przekazane do instalacji. Ustalenia te były wystarczające do wymierzenia kary. Organ administracji nie musiał się także odnosić do interpretacji nagrań video, jakiej dokonała skarżąca spółka w piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. Spółka przedstawiała w tym piśmie okoliczności wykraczające poza kompetencje organu, a odnoszące się do celowych (w ocenie skarżącej spółki) działań pracowników Miejskiego Zakładu Komunalnego w S.. Ocena tych działań nie należała do organu administracji, którego zadaniem było wyłącznie ustalenie faktu odebrania zmieszanych odpadów komunalnych i nieprzekazania ich do właściwej instalacji. Motywy działania osób uczestniczących w szeroko rozumianym procesie przetwarzania odpadów nie mogły zmienić oceny faktów ustalonych przez organ administracji publicznej, który musi działać w granicach prawa wyznaczonych normami administracyjnego prawa materialnego oraz k.p.a. W ocenie Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Obowiązek doręczania wszelkiej korespondencji skutecznie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi stanowi formę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa więc za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Kwestia ta pozostaje poza sporem, a Sąd zna poglądy wyrażane w orzeczeniach sądów administracyjnych dotyczące braku skuteczności doręczenia pism stronie, która ustanowiła pełnomocnika. Sąd nie kwestionuje zatem, że w toku postępowania przed organem I instancji doszło do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., czego nie negował również organ odwoławczy, wskazując na tę okoliczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odrębną kwestią pozostaje natomiast, czy naruszenie tego przepisu uzasadniało w tej sprawie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (wobec przyjęcia, że skarżąca spółka odebrała zmieszane odpady komunalne i nie przekazała ich do właściwej regionalnej instalacji przetwarzania odpadów wyłącznie ten przepis mógłby stanowić podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy). Przepis art. 40 § 2 k.p.a. ma charakter gwarancyjny i ma służyć interesom stron postępowania. Jeżeli strona, pomimo pominięcia pełnomocnika, w sposób skuteczny wnosi odwołanie, bez ujemnych skutków prawnych, to nie ma podstaw do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ten sposób doszłoby bowiem bowiem do naruszenia interesów strony, która jest zainteresowana załatwieniem sprawy przez organ odwoławczy, a nie jej ponownym rozpoznaniem przez organ I instancji. W tej sprawie spełniona została zatem tylko jedna z przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., bowiem decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Natomiast nie można przyjąć, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja kasacyjna organu odwoławczego z powodu wskazanej wadliwości oznaczała w tej sprawie jedynie, że organ I instancji ponownie wydałby decyzję tożsamej treści, ale doręczył ją pełnomocnikowi strony, a nie bezpośrednio stronie. Tego rodzaju postępowanie stanowiłoby nie tylko naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., którego zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia wskazanych w nim przesłanek, ale również zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 12 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., II OSK 256/16). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej spółki zgłosił się do postępowania pismem z dnia 5 września 2016 r. Kluczowe dla sprawy dokumenty – a więc raport dzienne ładowarki Ł-200 oraz oświadczenia pracowników R.K. i W.P. w aktach sprawy się już znajdowały, a skarżąca spółka zapoznała się z treścią tych dowodów oraz z całością pozostałej dokumentacji (oświadczenie T.P. – upoważnionego przez współwłaścicielkę spółki - z dnia 12 maja 2016 r., k 30 akt adm.). Przed datą zgłoszenia się pełnomocnika do postępowania organ I instancji uzyskał również informację od C w R., która już pismem z dnia 5 listopada 2015 r. przekazała do organu wydruki komputerowe raportów za okres od 1 sierpnia 2015 r. do 5 listopada 2015 r., z których wynika, że skarżąca spółka nie dostarczyła w dniach 1 i 27 października 2015 r. odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01. Wprawdzie w piśmie z dnia 4 listopada 2015 r. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w R. poinformowało, że skarżąca spółka nie dostarczyła zmieszanych odpadów komunalnych jedynie w okresie od 12 sierpnia do końca września 2015 r., a dopiero w e-mailu z dnia 6 kwietnia 2017 r., a więc już na etapie postępowania przed organem odwoławczym, wyjaśniło, że również w październiku 2015 r. takiej dostawy nie było, jednak pełnomocnik skarżącej spółki w postępowaniu odwoławczym brał już czynny udział i okoliczności tej nie zaprzeczył. Co więcej – w skardze potwierdził ją, stojąc na stanowisku, że w tym dniu spółka nie odbierała w ogóle zmieszanych odpadów komunalnych, nie mogła więc ich dostarczyć to właściwej regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. Tymczasem fakt ten, jak wynika z wcześniejszych rozważań, Sąd uznał za udowodniony. Przyjąć więc należało, że niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącej spółki, a jedynie bezpośrednio spółce, zawiadomienia organu I instancji o zebraniu materiału dowodowego z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 k.p.a.) oraz decyzji organu I instancji, choć stanowiło wadę postępowania, to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez istotny wpływ na wynik sprawy rozumieć należy, najogólniej ujmując, taką sytuację, w której zapadłoby inne rozstrzygnięcie, gdyby uchybienia przepisom postępowania nie było. Sytuacja taka nie miała w niniejszej sprawie miejsca. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. lf