II SA/Łd 460/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie przyznania J. D. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad M. K. w okresie od dnia 1 grudnia 2011r. Skarżąca otrzymała decyzję w dniu 12 marca 2012 roku. W dniu 27 kwietnia 2012r. J. D. złożyła skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym skarżąca wyjaśniła, że nie mogła się odnieść do decyzji w terminie z uwagi na to, iż dopiero w dniu 25 kwietnia 2012r. otrzymała zaświadczenie lekarskie, z którego wynika brak możliwości sprawowania opieki nad M. K. przez jej siostrę J. Jako okoliczność mającą uzasadniać uwzględnienie wniosku wskazała także na niefortunny upadek M. K. na początku kwietnia 2012r. oraz jej chorobę w wyniku, której przybywała ona w szpitalu. W wykonaniu zarządzenia z dnia 21 maja 2012r. wezwano skarżącą do wskazania, w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 25 maja 2012r. skarżąca wyjaśniła, że głównym powodem opóźnienia było późniejsze doręczenie zaświadczenia lekarskiego o niezdolności siostry M. K. do sprawowania nad nią opieki ze względu na stan zdrowia i wiek. Zaświadczenie to doręczono jej w dniu 24 kwietnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z dnia 14 marca 2012r. poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z treści powołanych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym termin do dokonania przez stronę czynności, któremu uchybiła należy przywrócić, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2. wniosek ten zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. jednocześnie strona dokona czynności, dla której określony był termin; 4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5. uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki procesowe. Nie budzi wątpliwości, że brak winy warunkujący uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oznacza, że do niezachowania terminu doszło pomimo dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu jest skutkiem przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt. II OZ 712/08 i z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt I OZ 402/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Zdaniem sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przede wszystkim zauważyć należy, iż braku stosownego zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia siostry M. K. nie można uznać za przeszkodę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie. Dokument ten mógłby stanowić jedynie dowód potwierdzający, że siostra M. K. ze względu na stan zdrowia i wiek nie jest w stanie sprawować nad nią opieki. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie jest natomiast uzależnione od złożenia, czy też wskazania dodatkowych dowodów mających potwierdzać zasadność stanowiska skarżącego. Za wystarczające uznaje się wskazanie przez skarżącego, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Wystarczające jest także, jeżeli ze skargi wynika, do czego w rzeczywistości zmierza wnoszący to pismo. Załączenie do skargi dodatkowych dowodów w postaci dokumentów nie jest więc z pewnością jej warunkiem formalnym. Nie warunkuje jej dopuszczalności. Powołanych we wniosku okoliczności związanych ze stanem zdrowia M. K. w miesiącu kwietniu 2012r., zresztą w dość ogólny sposób, również nie można uznać za przeszkodę obiektywnie uniemożliwiająca skarżącej wniesienie skargi w terminie. Z załączonej karty informacyjnej z dnia 12 kwietnia 2012r. wynika jedynie, iż w dniu 12 kwietnia 2012r. wypisano M. K. do domu w stanie ogólnym i miejscowym dobrym. Karta ta obrazuje jedynie stan zdrowia M. K. w pierwszej połowie kwietnia 2012r. Termin wniesienia skargi upływał z dniem 11 kwietnia 2012 roku. Wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła natomiast w dniu 24 kwietnia 2012r. W odpowiedzi na wezwanie sądu skarżąca nie przedstawiła odnośnie tej przyczyny uchybienia terminu żadnych dodatkowych okoliczności, wyjaśnień, nie wskazała też, kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca jej zdaniem złożenie skargi. Nie można w tej sytuacji stwierdzić, w jaki sposób okoliczności związane ze stanem zdrowia M. K. mogły mieć wpływ na uchybienie przez skarżącą terminu i czy stanowiły niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu wobec czego orzeczono jak w sentencji z mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. A.D.