II SA/Łd 461/10

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą budowę parkingu wielostanowiskowego wraz z infrastruktura techniczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od organu – Wojewody [...] na rzecz skarżącej – B. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania B. B. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w Ł. pozwolenia na budowę parkingu wielostanowiskowego wraz z infrastrukturą techniczną na nieruchomościach w Ł. przy ul. A Nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji, B. B., właścicielka sąsiedniej nieruchomości Nr ewid. 17/9 wskazała, że dojście i dojazd do działki Nr ewid. 16/3 przez utwardzoną działkę Nr ewid. 20/16 nie jest utwardzoną drogą i jest nieprawidłowy. Nadto, działka ta stanowi jej własność. Prawidłowy dojazd winien odbywać się od B (działka Nr 20/13), jak i drogą osiedlową tj. przez działki Nr 17/7 i 15/25. Dojazd ten jest zaniedbany, zarośnięty i przez to utrudniony. Wydanie pozwolenia na budowę doprowadzi do naruszenia praw osobistych, gdyż pozbawienie dojścia do drogi publicznej działki Nr 16/3 spowoduje wymuszenie służebności przez działkę Nr 20/16. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził wizję lokalną, w której nie uczestniczyli właściciele działek Nr 20/16, 17/8 i 17/9, jak również administrator budynku znajdującego się na działce Nr 16/3. W konkluzji odwołująca się podniosła, iż Prezydent Miasta Ł. nie powinien orzekać w sprawie, gdyż istnieje konflikt interesów. Prezydent Miasta Ł. wydzierżawił bowiem inwestorowi działki Nr ewid. 15/22 i 16/3, na których planowana jest budowa parkingu. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę powinien dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o zagospodarowaniu terenu w przypadku braku a także wymaganiami ochrony środowiska, - zgodność projektu zagospodarowania działki lub w tym techniczno-budowlanymi, - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 "b", a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7, oraz - wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organ odwoławczy, po analizie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych ocenił, że inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Załączony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii zaktualizowanej mapy zasadniczej mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie) oraz zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Inwestycja zgodna jest z wymogami przepisu § 19 ust. 1 i 2 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec tego spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie do regulacji art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na tej podstawie organ ocenił, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było prawidłowe. Odnosząc się do treści podniesionej przez organ I instancji, iż odwołującej się nie przysługuje przymiot strony, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z regulacją art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie oddziaływania obiektu definiuje przepis art. 3 pkt 20 w/w ustawy stanowiąc, iż jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu. Powołany przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, określającego pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym. Tym samym w świetle obowiązujących przepisów prawa - stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Wprawdzie także w ocenie organu odwoławczego w świetle przepisu art. 28 Prawa budowlanego odwołująca się, jako właścicielka nieruchomości Nr ewid. 17/9 nie znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, słusznie organ I instancji nie uznał jej za stronę w prowadzonym postępowaniu. Nie mniej jednak organ doręczył odwołującej się decyzję I instancji, dlatego też organ II instancji rozpoznał odwołanie. Ustosunkowując się do podnoszonej w odwołaniu kwestii przeprowadzenia w terenie wizji lokalnej przez pracowników organu I instancji bez udziału właścicieli określonych działek, organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto w myśli przepisu art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego, organy administracji architektoniczno – budowlanej przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokoły z tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych przepisami prawa budowlanego. W toku prowadzonego postępowania dla ustalenia m.in. dojścia i dojazdu do działki Nr ewid. 16/3, na której znajdują się dwa budynki mieszkalne organ I instancji zwrócił się do określonego podmiotu o udzielenie stosownej informacji. Organ dokonał także oględzin w terenie. Ustalenia te były zgodne zarówno z przepisami Prawa budowlanego, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego oraz miały wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych ustaleń wynika, iż inwestycja nie spowoduje odcięcia drogi koniecznej dla działki Nr ewid. 16/3, gdyż dojazd do niej odbywa się drogą utwardzoną poprzez działki Nr ewid. 20/13 i 20/16. Działki na których ma powstać inwestycja są zakrzewione i zadrzewione oraz nie posiadają drogi dojazdowej do nieruchomości Nr ewid. 16/3. W odniesieniu do tej kwestii organ wyjaśnił, że ustanowienie służebności drogi koniecznej nie leży w kompetencjach organów administracji architektoniczno – budowlanej. Sprawa ta może być załatwiana przed sądem powszechnym z powództwa cywilnego. Następnie organ napisał, że z akt sprawy wynika, iż działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym nie były komunikacyjną drogą osiedlową. Inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i podpisał umowę dzierżawy z przedstawicielem właściciela gruntu, którym jest Prezydent Miasta Ł. W umowie tej zapisano, że nieruchomość wydzierżawiana zostanie przeznaczona pod urządzenie parkingu dla mieszkańców oraz miejsc postojowych dla potrzeb realizowanego hotelu przy ul. A/C. Reasumując powyższe organ stwierdził, iż projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, wykonany został przez osoby posiadające stosowne do tych celów uprawnienia (w aktach znajdują się dokumenty stwierdzające posiadanie przygotowania zawodowego projektantów i zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego). W aktach sprawy znajdują się również oświadczenia projektantów, z których wynika, iż projekt sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z projektu zagospodarowania działki, który jest integralną częścią wydanego pozwolenia na budowę wynika, iż spełnione zostały wymogi art. 35 ust 1 Prawa budowlanego i projekt ten sporządzony został zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i z treścią § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustosunkowując się do ostatniej kwestii podniesionej w odwołaniu, a odnoszącej się do wyłączenia się organu I instancji od orzekania w sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie te są regulowane przepisami art. 24 – 26 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu w trybie odwoławczym. W skardze na powyższą decyzję B. B. wniosła o jej uchylenie i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że decyzja narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawo własności i równe traktowanie obywateli przez organy państwa. W odniesieniu do naruszenia zapisów prawa miejscowego i prawa własności strona powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu. W kwestii naruszenia zasady równego traktowania stron, skarżąca podniosła, że w roku 2002 skarżąca wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla identycznej inwestycji, której dotyczy kwestionowana w skardze decyzja. Wówczas organy odmówiły wydania decyzji powołując się na jej sprzeczność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Inwestor – Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w Ł. będący uczestnikiem postępowania sądowego wniósł o oddalenie skargi powołując się na okoliczność, że kwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest spowodowane chęcią osiągnięcia przez skarżącą korzyści materialnych. Skarżąca bowiem uprzednio zwracała się do inwestora z wnioskiem o zawarcie umowy dzierżawy jej działek na okres 5 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, z innych powodów niż podniesione w jej uzasadnieniu. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na wstępie wskazać należy, iż organy administracji publicznej prowadząc postępowanie związane są ogólnymi regułami postępowania administracyjnego. W szczególności, organy te działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organy obowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) i na jego podstawie oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Poglądy takie znajdują potwierdzenie w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 roku, I SA 2188/00, Lex Nr 81741; wyrok NSA z dnia 5 maja 1999 roku, V SA 1568/98, nie publ.; wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 roku, V SA 397/93, ONSA 1995/3/143 i inne). Postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz, a mianowicie fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 roku, II SA/Wa 1907/06, Lex Nr 299845). W fazie wstępnej, organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności środka odwoławczego, organ może przejść do następnych faz postępowania, czyli do rozpoznania merytorycznego sprawy, które obejmuje ewentualne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W toku postępowania wyjaśniającego organ ocenia, czy odwołanie jest wniesione przez osobę, która ma przymiot strony postępowania. Kwestię przymiotu strony w postępowaniu reguluje art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, w oparciu o którą, dla potrzeb postępowania administracyjnego, ustalany jest krąg stron postępowania. Pojęcie strony, o jakim mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego może być wyprowadzone tylko z prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku. Wykształcone na kanwie przywołanej normy prawnej orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 1999 roku, IV SA 1285/98, nie publ., Lex Nr 47898). Niemniej jednak w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ustawodawca zamieścił przepis art. 28 ust. 2, który stanowi lex specialis do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiuje pojęcie "obszaru oddziaływania", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Wprowadzenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz legalnej definicji "obszaru oddziaływania" miało na celu zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja ma powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające w przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Celem tej zmiany było również przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 325 -326). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny (por. np. wyrok NSA z dnia14 grudnia 2006 roku II OSK 75/06, Lex Nr 319183; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 18 listopada 2005 roku VII SA/Wa 786/05, Lex Nr 198955 i z dnia 4 lipca 2006 roku VII SA/Wa 121/06, Lex Nr 243787). Nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego, chronionego przepisem art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Powracając na grunt niniejszej sprawy zwrócić uwagę należy na sformułowanie zawarte w decyzji organu II instancji. Organ ten napisał, że w jego ocenie, w świetle przepisu art. 28 Prawa budowlanego nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i słusznie organ I instancji nie uznał jej za stronę postępowania. Niemniej jednak, jak dalej wskazał Wojewoda, organ I instancji doręczył skarżącej rozstrzygnięcie, a ta korzystając z pouczenia wniosła odwołanie. Z tego powodu organ odwoławczy zdecydował o rozpoznaniu środka zaskarżenia w trybie odwoławczym. Wynika z tego, że organ odwoławczy uznał skarżącą za stronę postępowania tylko na skutek tego, że miała ona doręczoną decyzję I instancji i skorzystała z zawartego w tej decyzji pouczenia o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia odwołania. Organ I instancji także w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż w jego ocenie, skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla uczestnika postępowania sądowego. Mimo takiego stwierdzenia organ rozważał i zastanawiał się nad zarzutami podniesionymi przez skarżącą oraz doręczył jej wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Zdaniem składu orzekającego dopuszczenie skarżącej do udziału w postępowaniu i jednocześnie stwierdzenie, iż nie ma ona przymiotu strony w tymże postępowaniu jest wadliwe. Jak już wskazywano powyżej, o tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, czy też dopuszczenie jej przez organ do udziału w tymże postępowaniu. O istnieniu przymiotu strony przesądza ocena, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2001 roku, I SA 511/00, LEX Nr 54725, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 roku, sygn. akt II OSK 985/05, wyrok NSA z 25 maja 2005 roku, sygn. akt OSK 1271/04, nie publ.). Fakt doręczenia decyzji nie oznacza – jak już powyżej wskazano – że strona skarżąca uzyskała przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Przymiot ten mógłby bowiem wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Reasumując: kwestia przymiotu strony wymaga ponownego rozważenia w toku ponownie prowadzonego postępowania przez organu obu instancji. Z tego powodu jednocześnie Sąd odstąpił od merytorycznego ustosunkowania się do wszelkich argumentów i zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą. Dopiero bowiem uznanie, że skarżącej przysługuje przymiot strony w sprawie wydania pozwolenia na budowę, będzie skutkowało tym, że organy będą zobowiązane rozważyć wszystkie zarzuty i argumenty podniesione przez stronę. Z tych powodów Sąd uznał, że przedwczesna jest, na obecnym etapie postępowania, ocena legalności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w kontekście przesłanek wynikających z art. 35 i następnych Prawa budowlanego. Wobec stwierdzonych uchybień Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Na mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd postanowił w oparciu o treść art. 200 i 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.