II SA/Łd 472/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód podziemnych oddala skargę. B.A. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 271 ust. 2, art. 273 ust. 6, art. 552a pkt 4) ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 310, dalej jako: "pr.w.") oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2502, dalej jako: "rozporządzenie"), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 14 ust. 2 oraz ust. 6 pkt 2) pr.w., art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm.) w zw. z art. 300 ust. 1 pr.w., określił Spółce A S.A. z siedzibą w Ł. za okres 1 stycznia 2021r. do 31 grudnia 2021r. opłatę stałą w wysokości 2687 zł za pobór wód podziemnych na potrzeby socjalno-bytowe i technologiczne browaru, z ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B 35 poprzez studnie: nr 1, nr 3 i nr 4b. W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor wskazał, że w dniu 26 lutego 2021r. na podstawie art. 271 ust. 1 pr.w. ustalił, w formie informacji rocznej, Spółce A S.A. z siedzibą w Ł. za okres 1 stycznia 2021r. do 31 grudnia 2021r. ww. opłatę stałą w wysokości 2687 zł. Jednocześnie wskazano, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w terminach: 1) za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2021r. w wysokości 671,75 zł, 2) za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2021r. w wysokości 671,75 zł, 3) za III kwartał-w terminie do 31 października 2021r. w wysokości 671,75 zł, 4) za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2022r. w wysokości 671,75 zł. Następnie Dyrektor wyjaśnił, że w dniu 24 marca 2021r. strona skarżąca złożyła reklamację, nie zgadzając się z wysokością opłaty stałej ustalonej w informacji rocznej za okres 1 stycznia 2021 r. - 31 grudnia 2021 r., Nr [...] [...], S., [...] z dnia 26 lutego 2021r. Reklamujący zarzucił, iż zostały naruszone przepisy art. 271 ust. 2 pr.w., poprzez błędne ustalenie maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, w związku z nieprawidłowym sposobem wyliczenia opłaty stałej w oparciu o parametr godzinowy, a nie parametr roczny pobór wód podziemnych. Ponadto wskazał jako właściwy współczynnik roczny, tj. Qmaxa = 154030 m3/a (po przeliczeniu na parametr sekundowy 0,00488426 m3/s), a za niewłaściwy współczynnik godzinowy przyjęty w informacji rocznej ustalającej wysokości opłaty stałej Nr [...], [... S., [...], tj. Qśr h = 53 m3/h (po przeliczeniu na parametr sekundowy 0,01472222 m3/s). Jednocześnie powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych dotyczących sposobu ustalania opłaty stałej oraz doboru parametru, na podstawie którego powinna być wyliczana opłata stała. Dyrektor nie uznając ww. reklamacji, wskazał, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne z dnia 26 lutego 2021r. została ustalona na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2008r., znak: [...], na pobór wód podziemnych na potrzeby socjalno-bytowe i technologiczne browaru, z ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B 35, poprzez studnie: nr 1, nr 3 i nr 4b oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dyrektor dodał również, że strona skarżąca ma możliwość korzystania z usługi wodnej na podstawie ww. pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2008r., w zakresie poboru wód podziemnych na potrzeby socjalno-bytowe i technologiczne browaru, z ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B 35, poprzez studnie: nr 1, nr 3 i nr 4b, w ilości: Q śr h = 53 m3/h, Q śr d = 422 m3/d, Q max h = 154030 m3/a, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1) pr.w. obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. Ustosunkowując się do reklamacji Dyrektor wskazał, iż opłata stała za usługi wodne jest powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Jednocześnie Dyrektor podkreślił, że w myśl art. 16 § 1 k.p.a., pozwolenie wodnoprawne, na podstawie którego została ustalona powyższa opłata stała jest decyzją ostateczną obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową, podjętą na podstawie odpowiedniego przepisu, decyzję. Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej (tu pozwolenia wodnoprawnego znak: [...] z dnia [...] września 2008r.), jej mocy obowiązującej (wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 maja 2010r., sygn. akt II SA/Ke 166/10). Dyrektor zwrócił uwagę, że strona skarżąca biorąc pod wątpliwość przyjęty parametr godzinowy, sugerując jako niewłaściwy do ustalania opłaty stałej za pobór wód podziemnych, musi mieć na względzie, że przyjęto parametr odnoszący się do chwilowego poboru wód podziemnych, który nigdy nie stanowi podstawy wprowadzania takiej ilości przez 24 godziny na dobę i 365 dni w roku. Analizując sprawę Dyrektor stwierdził, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2021r.-31 grudnia 2021r. Nr [...], [...] S., [...] została ustalona zgodnie z ww. art. 552a pkt 1) pr.w. i za prawidłowe uznał zastosowanie w tej sprawie art. 552a w zw. z art. 271 ust. 1 pkt 1) pr.w. w zw. z art. 9 ustawy nowelizującej. W ocenie Dyrektora zaistniała zatem przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2021r. -31 grudnia 2021r., która wynosi 2687,00 zł za pobór ww. wód podziemnych, a określenia wysokości tej opłaty stałej dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 2 pr.w. oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia. Dodał przy tym, że opłata za pobór wód podziemnych na potrzeby socjalno-bytowe i technologiczne browaru, z ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B 35, poprzez studnie: nr 1, nr 3 i nr 4b., została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości pobranych wód podziemnych na podstawie pozwolenia wodnoprawego albo pozwolenia zintegrowanego w ilości w ilości Q max h = 53 m3/h (po przeliczeniu 0,01472222 m3/s). Skargę na tę decyzję złożyła Spółka A S.A. z siedzibą w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 2 pr.w., poprzez jego wadliwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie a w konsekwencji błędne naliczenie opłaty, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7a § 1 k.p.a., nakazującego wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty, 3. przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że pozwolenie wodnoprawne dopuszcza tak wysoki - jak określony w zaskarżonej decyzji - pobór wody, podczas gdy z jego treści wynika jasno, że maksymalny roczny pobór wody wynosi 154030 m3 /a. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zobowiązanie organu do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za okres od dnia 1 stycznia 2021r. do dnia 31 grudnia 2021r. w kwocie 891 zł i przyjęciu do wyliczeń właściwy współczynnik w wysokości 0,00488426 m3/s oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazała, że art. 522a pr.w. wymaga, by dla potrzeb wyliczenia opłaty stałej, w przypadkach tamże wskazanych, brać pod uwagę wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilość możliwych do pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych. Wskazała przy tym, że organ zupełnie pominął fakt, iż przyjęty prze niego parametr godzinowego zużycia wody w wysokości 53 m3 /h (po przeliczeniu 0,01472222 m3 /s ) - wynikający z pozwolenia wodno prawnego - nie jest parametrem maksymalnym, o którym mowa w ustawie. Pełnomocnik podkreśliła przy tym, że pozwolenie wodnoprawne z dnia 12 września 2018r. określa zużycie wody w ilości: Q śr h - 53 m3/h; Q śr d - 422 m3 /d, Q max a - 154030 m3/a. W ocenie pełnomocnik strony skarżącej, organ nie miał żadnych podstaw do przyjęcia - za podstawę wyliczeń - wskaźnik godzinowy zużycia wody. Jest to bowiem parametr określający średnie zużycie wody na godzinę. Tymczasem, co istotne - a co zupełnie pominął organ - ustawa posługuje się pojęciem maksymalnych ilości możliwych do pobrania, wyrażonych w m3 na godzinę. Motywując skargę pełnomocnik podniosła, że skoro pozwolenie wodnoprawne określa średnie zużycie wody na godzinę na poziomie 53 m3/ h, to organ nie może przyjąć (wbrew treści pozwolenia), że jest to maksymalne zużycie wody na godzinę. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej zwróciła uwagę, że wprowadzony przez organ klucz wyliczeń opłaty stałej, oparty na błędnym założeniu, powoduje w konsekwencji kilkukrotne przekroczenie maksymalnego rocznego poboru wody. Wartość bowiem - 53 m3/h, uznana przez organ jako wskaźnik maksymalnego zużycia wody na godzinę, oznaczałoby, że zużycie wody na rok wynosi 464.280 m3 (53 m3/ h x 24 h x 365 dni). Tymczasem w pozwoleniu wodno-prawnym limit maksymalnego zużycia wody w roku wynosi 154.030 m3. Jednocześnie pełnomocnik dodała, że przekroczenie poboru rocznego wody, podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 pr.w. Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśniła także, że przy przyjęciu maksymalnego wskaźnika zużycia wody na rok - wynikającego z przywołanego tu pozwolenia wodno-prawnego - opłata stała wynosiłaby - 891 zł (0, 00488426 x 500 x 365), a nie jak wyliczył organ 2 687 zł. W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i wskazał, że strona skarżąca powołuje się w pkt 1. przedstawionych zarzutów na przepisy Prawa wodnego, tj. art. 271 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017r., poz. 1566), która to na dzień złożenia skargi została poddana wielu zmianom, poprzez dodanie nowych aktów prawnych wprowadzonych m.in. w dziennikach ustaw: z 2018r. poz. 2268, z 2020r. poz. 310, z 2021r. poz. 624. Dyrektor uznał zatem, że zaistniały fakt ma znaczący wpływ na interpretację przepisów prawa materialnego, gdyż wprowadzone zmiany w ustawie Prawo wodne wprowadzane od 2018r. miały na celu usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych m.in. poprzez wskazanie wartości, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych na podstawie nieobowiązujących przepisów, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód wyrażonych w m3/s. Dyrektor podniósł, że aktualna ustawa Prawo wodne zmieniła system opłat za pobór wód dostosowując go do zasad określonych w Ramowej Dyrektywie Wodnej nr 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000r. Wprowadzone zostały opłaty stałe, których wysokość określona jest w nowych pozwoleniach wodnoprawnych, w oparciu o pobór wód w m3 na sekundę. Z uwagi na to, że zasady wskazane w art. 271 ust. 2 pr.w. były wykorzystywane do ustalenia zawyżonych opłat stałych, co sądy uznawały za działanie nieprawidłowe, doszło do nowelizacji Prawa wodnego polegającej na dodaniu obowiązującego od 1 stycznia 2020r. nowego art. 552a, na mocy ustawy z 11 września 2019r. o zmianie ustawy - Prawo wodnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r., poz. 2170, dalej jako: "ustawa nowelizująca"). Dyrektor podkreślił, że dodanie art. 552a do Prawa wodnego miało na celu usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych przez jednoznaczne wskazanie wartości, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych na podstawie nieobowiązujących przepisów, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód wyrażonych w m3/s. Ponadto Dyrektor podniósł, że strona skarżąca biorąc pod wątpliwość przyjęty parametr godzinowy przy ustalaniu opłaty stałej, wskazuje w uzasadnieniu, iż w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2008r. parametr godzinowy w pkt 1 wskazanej decyzji określony jest jako Qśr h, co według strony skarżącej świadczy, iż parametr ten należy traktować jako średniodobowy, a tutejszy organ nie może przyjąć wbrew treści pozwolenia, że jest to maksymalne zużycie wody na godzinę. Dyrektor zwrócił zatem uwagę, że z uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego (strona 4, wers 14) wynika, iż wskazany godzinowy parametr, tj. 53 m3/h należy traktować jako maksymalny i nie przekraczający zatwierdzonych zasobów wodnych. Zdaniem Dyrektor, należy przyjąć, że parametr godzinowy określony w pkt 1 wskazanej decyzji jako Qśr h jest wynikiem błędu pisarskiego i powinien być określony jako Qmax h. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. 2021r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. określająca Spółce A S.A. z siedzibą w Ł. za okres 1 stycznia 2021r. do 31 grudnia 2021r. opłatę stałą w wysokości 2687,00 zł za pobór wód podziemnych na potrzeby socjalno-bytowe i technologiczne browaru, z ujęcia zlokalizowanego w Ł. przy ul. B 35 poprzez studnie: nr 1, nr 3 i nr 4b. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.) [dalej: u.p.w.], a w szczególności art. 271 ust. 2 oraz art. 552a pkt 1 tej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r r. poz. 2502) [dalej: rozporządzenie Rady Ministrów]. Sąd zauważa, że ustawa prawo wodne została znowelizowana ustawą z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2170), zwanej ustawą nowelizującą, która weszła w życie dnia 23 listopada 2019 r. Na mocy art. 1 pkt 88 ustawy nowelizującej dodany został art. 552a u.p.w. W art. 9 ustawy nowelizującej wskazano, że art. 552a u.p.w. stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej wskazano m.in., że zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie przepisu, jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodno-prawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (zob. druk sejmowy nr 3695 - rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw). Na gruncie poprzedniego stanu prawnego przepis art. 271 ust. 2 u.p.w., który do wyliczenia stawki opłaty stałej za pobór wód podziemnych wskazywał m.in. maksymalną ilość wyrażoną w m3/s, budził bowiem liczne wątpliwości interpretacyjne, rozstrzygnięte w orzecznictwie sądowym w ten sposób, że w przypadku braku w pozwoleniu wodnoprawnym parametru w postaci m3/s do wyliczenia opłaty stałej stosowano określony w tym pozwoleniu współczynnik poboru rocznego. Od dnia 1 stycznia 2020 r. podstawę ustalenia tej opłaty w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne nie zawiera współczynnika m3/s, określa art. 271 ust. 2 oraz art. 552a pkt 1 u.p.w. Stosownie do pierwszego z tych przepisów "wysokość opłaty stałej za pobór przedmiotowych wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej, wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych". W myśl drugiego z powołanych przepisów "w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do 1) pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych, odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast; 2) odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast; 3) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s". Stawka opłaty, o której stanowią te przepisy, na mocy w § 15 ust. 1 rozporządzenia rady Ministrów, wynosi 500 zł na dobę za 1 m3/s za pobór wód podziemnych. Czas wyrażony w dniach w 2021r. oznacza 365 dni. W niniejszej sprawie organ prawidłowo zastosował art. 552a w zw. z art. 271 pkt 1 u.p.w. w zw. z art. 9 ustawy nowelizującej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2008 r. udzielająca skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s. Organ miał zatem podstawy do tego, aby obliczając wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych, uwzględnić wyznaczony w pozwoleniu wodnoprawnym parametr maksymalnej ilości wód podziemnych wyrażonej w m3/h i przeliczyć go na jednostkę m3/s. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że parametr godzinowego zużycia wody w wysokości 53m3/h wynikający z pozwolenia wodnoprawnego nie jest parametrem maksymalnym, o którym mowa w ustawie. Zgodnie z treścią art.128 ust.1. pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, stanowiącej podstawę materialnoprawną decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2008 r. udzielającej skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego, w pozwoleniu wodnoprawnym ustalano w szczególności ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok. Przepisy nie dawały podstawy do ustalania średniej ilości m3 na godzinę. Analiza pozwolenia wodnoprawnego już poprzez czysto rachunkowe zestawienie poboru godzinowego w ilości 53m3 i średniego poboru dobowego w ilości 422m3 pokazuje, że wielkość 53 m3/h nie dotyczy poboru średniego. Ponadto w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji wskazuje się wprost, że maksymalny pobór godzinowy wynosi 53 m3/h. Prawidłowa jest zatem interpretacja treści pozwolenia wodnoprawnego z [...] września 2008 r., w myśl której parametr 53m3/h jest parametrem maksymalnym, o którym mowa w art. 552a pkt 1 u.p.w. Mając na uwadze określone w rozporządzeniu jednostkowe stawki opłat wynoszące 500 zł na dobę za 1 m3/s za pobór wód podziemnych, ilość dni poboru wód oraz maksymalną ilości wody podziemnej, wyrażoną w m3/s ustaloną na podstawie parametru maksymalnego zużycia wody wyrażonego w m3/s, wysokość opłaty stałej w kwocie 2687,00 zł została ustalona prawidłowo. Sąd nie podziela też zarzutu skargi naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez rozstrzygnięcie niejasności przepisów na niekorzyść strony oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Wobec zaprezentowanej znowelizowanej regulacji prawnej nie ma bowiem wątpliwości co do zasad ustalania opłat za pobór wód podziemnych, sama zaś zmiana systemu poboru opłat za pobór wód podziemnych miała na celu usunięcie pojawiających się przed nowelizacją u.p.w. wątpliwości interpretacyjnych, a dotyczących tego, czy do ustalenia tej opłaty stosować współczynnik godzinowy czy roczny. Organ prawidłowo wyjaśnił okoliczności sprawy i ustalił treść pozwolenia wodnoprawnego z [...] września 2008 r., w tym wysokość wskaźnika wyrażającego w m3 na godzinę maksymalną ilość możliwych do pobrania wód podziemnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc