II SA/Łd 477/15

Dnia 13 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy Miasto R. – kuratora nieobjętego spadku po zmarłym M. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy Miasto R. – kuratora nieobjętego spadku po zmarłym M. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. a.tp. Gmina Miasto R. – kurator nieobjętego spadku po zmarłym M. O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności bądź ewentualnie o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonania. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji strona skarżąca podniosła, że zaskarżone decyzje dotknięte są sankcją nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23, dalej jako: "K.p.a."), a ich wykonanie (o ile w ogóle jest możliwe) wiązałoby się z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego bez wątpienia wiązałoby się z zaistnieniem nieodwracalnych następstw. Nadto strona zwróciła uwagę, że należyte przeprowadzenie prac rozbiórkowych będzie wiązało się z wysokimi kosztami ich wykonania, na dowód czego załączyła kosztorys inwestorski rozbiórki budynku oszacowany na kwotę 133.358,21 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 roku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia uczestnika postępowania – K. J., postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 roku, sygn. akt: II OZ 615/16 uchylił ww. postanowienie z dnia 15 lipca 2015 roku. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż Sąd pierwszej instancji wziął tylko pod uwagę ewentualną szkodę, która może zostać wyrządzona na skutek wykonania zakwestionowanej decyzji, po stronie skarżącego kuratora. Brak jest jednakże analizy powyższego w odniesieniu do właściciela nieruchomości sąsiedniej, czyli autora zażalenia. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego rozbiórka obiektu została nakazana w związku z tym, że budynek ten (niezamieszkały) jest w złym stanie technicznym. Sporny obiekt usytuowany jest w granicy z działką sąsiednią, w pobliżu nowo powstających zabudowań. Mając na uwadze powyższe, rozstrzygając wniosek strony złożony w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. – zdaniem NSA – Sąd winien wziąć pod uwagę nie tylko niebezpieczeństwa związane z rozbiórką, które mogą zaistnieć w stosunku do właściciela obiektu, ale i ewentualne niebezpieczeństwa, które mogą dotyczyć innych uczestników postępowania – w sprawie wnoszącego zażalenie. Zatem rozpoznając wniosek ponownie Sąd pierwszej instancji winien ocenić zasadność zastosowania ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji, mając na uwadze nie tylko stanowisko strony skarżącej, ale i stanowisko uczestnika postępowania, który twierdzi, że budynek stanowi zagrożenie dla mienia i osób znajdujących się na działce sąsiedniej, stanowiącej jego własność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż mocą zaskarżonej decyzji strona skarżąca została zobowiązana do rozbiórki budynku mieszkalnego o wymiarach zewnętrznych 5,5 m x 11,5 m usytuowanego przy granicy z działką nr ewid. 126/2. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.), który znajduje zastosowanie w przypadku gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Zły stan techniczny budynku przeznaczonego do rozbiórki potwierdzają także twierdzenia uczestnika postępowania przedstawione w zażaleniu, jak i dołączona przez niego do akt sądowych dokumentacja fotograficzna. Strona skarżąca uzasadnienia dla wstrzymania wykonania rozbiórki upatruje w zaistnieniu nieodwracalnych następstw i wysokim koszcie wykonania rozbiórki (wg kosztorysu 133.358 zł). Sąd zobowiązany do rozważenia argumentów wszystkich stron postępowania uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim zły stan techniczny budynku znajdującego się w granicy, a co za tym idzie ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej. Niewątpliwie rozbiórka poskutkuje także zaistnieniem nieodwracalnych skutków i obowiązkiem poniesienia przez stronę skarżącą kosztów tejże rozbiórki. Niemniej jednak ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej w związku ze złym stanem technicznym budynku, może powodować większe szkody i dolegliwości dla majątku oraz zdrowia i życia ludzi korzystających z sąsiedniej nieruchomości. Z tych powodów Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.tp.