II SA/Łd 488/10

Dnia 7 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 roku sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. znak [...] Burmistrz Miasta T. na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Miejskiej w T. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. (Dz.U. Woj. Łódzkiego Nr 235, poz. 2097), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) działając z urzędu ustalił J. D. jednorazową opłatę w wysokości 2 000,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr 1/201 o powierzchni 1378 m², obręb [...], spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyznaczył 14 - dniowy termin jej uiszczenia liczony od dnia, gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Miasta wyjaśnił, iż stosownie do art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, burmistrz miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Dalej, iż do dnia 31 grudnia 2003r. teren nieruchomości strony obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego Gminy T., który kwalifikował tę nieruchomość jako użytki zielone. Natomiast uchwała z dnia [...] wprowadziła nowy plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy T., który zakwalifikował działkę pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z kolei z zaświadczenia z ewidencji gruntów wynika, iż w czasie gdy powstała przerwa w obowiązywaniu planu miejscowego przedmiotowa działka miała taką samą powierzchnię i klasyfikację jak w kserokopii wypisu z rejestru gruntów z dnia 6 maja 2009r. Organ wskazał, iż po wejściu w życie planu miejscowego, uchwalonego w dniu [...]., J. D. zbył nieruchomość, w następstwie czego obliczono wzrost wartości nieruchomości jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem, na podstawie operatu szacunkowego z dnia 8 czerwca 2009r. W odwołaniu od powyższej decyzji J. D. podniósł zarzut naruszenia art. 107 §1-3, art. 77 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazując na zasadność zgłoszonych zarzutów odwołujący podniósł, iż wartość przedmiotowej działki została określona zupełnie dowolnie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zupełnie nie odzwierciedla ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, nie przedstawiono precyzyjnie wyliczenia obydwu wartości nieruchomości, tj. wartości przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania, jak i wartości tej nieruchomości po uchwaleniu planu. Dalej zarzucił, iż na podstawie danych zawartych w uzasadnieniu nie ma możliwości sprawdzenia dokonanego wyliczenia, tym bardziej, że nie wskazano wybranego przez rzeczoznawcę majątkowego podejścia, metody i techniki szacowania, nie wymieniono także konkretnych czynników dodatkowych mających wpływ na zwiększenie, bądź zmniejszenie wartości nieruchomości. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, przywołując art. 36 i art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnił, iż istota nałożonego obowiązku sprowadza się do konieczności uregulowania przez właściciela opłaty w razie łącznego wystąpienia określonych przesłanek tj. zmiana bądź uchwalenie planu zagospodarowania, zbycie nieruchomości przez właściciela albo użytkownika wieczystego; wzrost wartości nieruchomości w związku ze zmianą bądź uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, nadto w uchwale o zmianie bądź uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego zostanie ustalona stawka procentowa a postępowanie w sprawie ustalenia opłaty jednorazowej zostanie wszczęte w terminie 5 lat od dnia, w którym plan albo jego zmiana stała się obowiązująca. Organ podniósł, iż analiza zebranego materiału uzasadnia stwierdzenie, że wszystkie przesłanki zostały spełnione. Powtórzył, iż przedmiotowa nieruchomość pod rządem planu miejscowego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003r. zakwalifikowana była jako użytki zielone, po uchwaleniu nowego planu, wprowadzonego uchwałą z dnia 18 czerwca 2004r., uległo zmianie przeznaczenie tego terenu i omawiana działka znalazła się w jednostce planistycznej 1MN, dla której ustalono przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną. Natomiast w dniu 26 października 2006r. J. D. zbył przedmiotową nieruchomość. Obowiązujący plan przewiduje stawkę opłaty planistycznej na 10% wartości wzrostu wartości nieruchomości, nadto postępowanie zostało wszczęte w terminie 5 lat od dnia (zawiadomienie z dnia 24 lipca 2009r. doręczono stronie w dniu 28 lipca 2009r.) w którym plan albo jego zmiana stała się obowiązująca – 2 września 2004r. Organ odwoławczy podał dalej, iż na potrzeby określenia wartości nieruchomości uprawniony rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy, kierując się unormowaniami obowiązujących przepisów, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, który dookreśla sposób dokonania wyceny, w tym przedmiotu i zakresu wyceny, ceny wyceny, podstawę formalną wyceny oraz źródła danych, ustalenie dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości, opis stanu nieruchomości, wskazanie przeznaczenia wycenianego terenu, analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny, przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości oraz wyniki wyceny. Podkreślił, iż o wyborze podejścia, metody i techniki szacowania decyduje rzeczoznawca majątkowy, a nie organ bądź strony postępowania, w niniejszej sprawie rzeczoznawca określił wartość rynkową działki w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej wskazując na przyczyny przyjęcia zastosowanej techniki i metody szacowania. Operat zawiera pozostałe elementy wymagane dla tego dokumentu. W ocenie Kolegium przedstawiony operat jest spójny i logiczny, uwzględnia wszystkie elementy, które mogły mieć wpływ na wartość nieruchomości, wyjaśnia założenia przyjęte przy dokonywaniu wyceny oraz ukazuje wpływ cech rynkowych na wartość nieruchomości, zawiera także dokładny opis nieruchomości podobnych, przyjętych do porównania. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ wyjaśnił dalej, iż rzeczoznawca przyjął do badania 16 działek, z których do dalszej analizy 14 i po uwzględnieniu współczynników korygujących wartość 1m² działki gruntu pod użytkowanie rolne (stan sprzed wejścia w życie planu) wynosiła 2,91 zł, stąd wartość wycenionej działki wyniosła, przy uwzględnieniu jej wielkości, 4 009,98 zł, w zaokrągleniu 4010,00 zł. Natomiast wyceny gruntu pod budownictwo mieszkaniowe, zgodnie z badaniem lokalnego rynku wynika, że wartość przedmiotowej działki wskutek uchwalenia planu wyniosła za 1m² działki kwotę 17,43 zł, co w przeliczeniu daje kwotę 24 019,00 zł. Organ podał, iż wysokość opłaty z tytułu wzrosty wartości nieruchomości ustalono na dzień sprzedaży nieruchomości tj. 26 października 2006r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. D. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 77 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego na skutek nie zebrania wszystkich dowodów w sprawie, co uniemożliwiło dokonanie obiektywnej oceny przesłanek stanowiących podstawę ustalenia opłaty planistycznej i spowodowało wydanie decyzji z naruszeniem przywołanych przepisów. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazał, iż organ pominął fakt, że działka nr 1/201 powstała w wyniku podziału działki nr 1/46, która – według ustaleń Kolegium poczynionych w sprawie SKO [...], a dotyczących działki 1/183; na podstawie wyrysu z planu zakwalifikowana została jako obszar 7MN, a nie jako teren pod użytki zielone RZ. Zakwalifikowanie tego terenu jako obszaru 7MN miało miejsce przed uchwaleniem obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z czerwca 2004r. Strona wywiodła, iż w konsekwencji powyższych uchybień uzasadniony jest zarzut, iż wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone prawidłowym udokumentowaniem zmiany przeznaczenia gruntu, a tym samym nie wykazano bezpośredniego związku przyczynowego między zmianą wartości nieruchomości, a przyjętymi ustaleniami planu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi Kolegium wyjaśniło, iż z załączonego do akt spawy pisma Urzędu Miasta w T. z dnia 6 maja 2009r. wynika, iż zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonym uchwałą z dnia [...]. teren działki oznaczonej nr 1/201 był przeznaczony pod użytki zielone RZ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą J. D. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr ewidencyjny 1/201 w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istota sprawy zasadza się na ustaleniu, czy istniały podstawy faktyczne i prawne do orzeczenia przedmiotowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, czy rzeczywiście w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do wzrostu wartości tej nieruchomości. Odpowiedzi poszukiwać należy w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W szczególności art. 36 ust. 4 w/w ustawy, stosownie do którego jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Nadto wysokość omawianej opłaty, jak stanowi art. 37 ust. 1 i ust. 6 w/w ustawy ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust. 5 art. 36 ustawy. W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 11). Reasumując powyższe uregulowania prawne, właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest w drodze decyzji administracyjnej do ustalenia opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, "renty planistycznej", gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki. Po pierwsze w następstwie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrośnie wartość nieruchomości. Po wtóre zbycie nieruchomości przez jej właściciela nastąpi przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące (por. wyrok WSA z dnia 25 marca 2009r., II SA/Wr 478/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 495398). Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organu, zgadzając się, iż w przypadku skarżącego wystąpiły oba warunki, co obligowało organ I instancji do ustalenia jednorazowej opłaty z tytuły wzrostu wartości nieruchomości. Okolicznością niekwestionowaną przez strony, a tym bardziej Sąd jest, iż do dnia 31 grudnia 2003r. działka nr 1/201, zgodnie z uchwałą Rady Gminy R. z dnia 11 lipca 1990 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. (Dz. Urz. Woj. Piotrkowskiego nr 118, poz. 185 ze zm.) znajdowała się na terenach zakwalifikowanych jako użytki zielone oznaczone symbolem RZ. Po uchwaleniu nowego planu, co miało miejsce na mocy uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 18 czerwca 2004 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2004 r. nr 235, poz. 2097), sporna działka znalazła się w jednostce planistycznej 1MN, dla której ustalono przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś jako dopuszczalne przeznaczenie terenu przewidziano usługi bytowe towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej w zakresie handlu detalicznego i rzemiosła usługowego, wolnostojące lub wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego, zabudowa gospodarcza, garaże. Jednocześnie, co istotne dla sprawy, nowy plan zagospodarowania w § 49 ust. 1 dla nowych terenów przewidzianych do zabudowy, z wyłączeniem terenów stanowiących własność gminy i Skarbu Państwa, czyli także dla terenu spornej nieruchomości, ustala się stawkę procentową służącą do naliczania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 10%. Kolejną niekwestionowaną okolicznością jest fakt, iż skarżący w dniu 26 października 2006r. zawarł notarialną umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, zbycie nastąpiło tym samym po wejściu w życie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przed upływem 5 lat, od dnia w którym, plan miejscowy stał się obowiązujący. W świetle powyższego podzielić należy stanowisko organu, iż Burmistrz Miasta T. prawidłowo przystąpił do ustalania czy w związku ze zmianą planu i zmianą kwalifikacji przedmiotowej działki zmieniła się jej wartość. W tym celu, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. nr 207, poz. 2109 ze zm.) wszczął postępowanie w ramach którego zlecił sporządzenie operatu szacowania nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu. Sporządzony dla potrzeb niniejszej sprawy operat wykonany został przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, który dokonał wyboru metody i techniki szacowania uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Opracowując operat rzeczoznawca dane o nieruchomości uzyskał z materiałów, o których mowa w art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dane te są w pełni wiarygodne i stanowią rzetelną podstawę wyceny. Przy określeniu wartości rynkowej dla ustalenia opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości rzeczoznawca uwzględnił przeznaczenie nieruchomości przed uchwaleniem planu oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu, przyjął stan nieruchomości z dnia wejścia wżycie planu miejscowego, a ceny z dnia zbycia nieruchomości, czyniąc tym samym zadość uregulowaniu § 50 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Analiza znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego nakazuje zgodzić się z organem co do jego prawidłowości i rzetelności, gdyż został on przygotowany zgodnie z wymogami §55 - §57 w/w rozporządzenia. Określa w sposób jednoznaczny przedmiot i zakres wyceny, cel wyceny, podstawy formalne, materialno-prawne, źródła danych merytorycznych, daty istotne przy wykonaniu operatu szacunkowego, opisuje stan nieruchomości w kontekście jej stanu prawnego, lokalizacji i czynników środowiskowych, stanu i stopnia wyposażenia w infrastrukturę techniczną, zagospodarowania otoczenia nieruchomości, stanu usług, zaplecza bytowego i komunikacji, sposobu użytkowania i zagospodarowania nieruchomości, przeznaczenie nieruchomości, nadto określa sposób wyceny, a więc wybór podejścia, metody i techniki wyceny, zawiera analizę i charakterystykę rynku nieruchomości, wartość przedmiotu wyceny, wycenę gruntu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, wagę i ocenę cech rynkowych, sumy współczynników korygujących oraz wycenę gruntu pod użytkowanie rolne, poprzez określenie wagi i ocenę cech rynkowych, określenie sumy współczynników korygujących. Dodatkowo przedmiotowe opracowanie prawidłowo określa wartość nieruchomości przed uchwaleniem planu oraz po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiera klauzule i ustalenia dodatkowe, wymienia załączniki, zaś na początku operatu zawiera wyciąg, o którym stanowi art. 158 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu, przedłożony dokument jest rzeczowy, logiczny i spójny, a co istotne pozwala prześledzić tok rozumowania rzeczoznawcy. Wynika z niego, że przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. obejmującego sporną nieruchomość o nr ewid. 1/201 wartość nieruchomości wynosiła 4 010,00 zł, zaś po wejściu w życie planu zagospodarowania przestrzennego, gdy zmienione zostało podstawowe przeznaczenie nieruchomości z użytków zielonych na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, wartość nieruchomości wzrosła do kwoty 24 019,00 zł. Z powyższego wywieść należy, iż niewątpliwie w wyniku uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła wartość nieruchomości, którą skarżący zbył przed upływem 5 lat od wejścia w życie uchwały dotyczącej przyjęcia planu. Oznacza to, iż organ I instancji zobligowany był do określenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, biorąc pod uwagę różnicę pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu. Jednocześnie mieć na uwadze należy, iż każdy wzrost wartości nieruchomości, choćby nieznacznie tylko podnoszący jej dotychczasową wartość (przekładającą się na atrakcyjność i cenę) skutkuje, w przypadku jej zbycia, wydaniem decyzji ustalającej wysokość opłaty planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1810/07 - Lex nr 509156). Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim nie można podzielić argumentacji strony skarżącej, że skoro według ustaleń Kolegium poczynionych w sprawie nr [...], dotyczącej nieruchomości o nr ewid. 1/183, nieruchomość ta według rysunku planu miejscowego została zakwalifikowana jako obszar 7MN, a nie jako teren przeznaczony pod użytki zielone – RZ, to działka nr 1/201 również była przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Sąd pozostaje na stanowisku, iż pierwotne przeznaczenie działki nr 1/201 zostało dostatecznie udokumentowane w oparciu o wypis z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta T. z dnia 22 lipca 2009 r. i brak jest jakichkolwiek podstaw dla podważenia wiarygodności rozważanego dokumentu. Za zupełnie niezasadne należy uznać pretensje skarżącego co do samego faktu naliczenia opłaty, a to z tego względu, iż stosownie do art. 37 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący mógł przed zbyciem nieruchomości zwrócić się do organu I instancji o określenie w drodze decyzji administracyjnej wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą planu, jednakże z możliwości tej nie skorzystał. Na marginesie zauważyć należy, iż w toku postępowania administracyjnego skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z materiałem sprawy, z całą zebraną dokumentacja, której nie kwestionował, nie przedłożył również żadnego kontroperatu, ani uwag do opracowanego operatu szacunkowego, a nadto żadnych dowodów, których celem byłoby obalenie tez wynikających z kwestionowanego przez niego dokumentu. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ administracji publicznej obowiązany był orzec jak w zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. LS