II SA/Łd 490/17

Dnia 27 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o. o. z siedzibą w Ł. na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. AC Pismem z dnia 31 maja 2017 r. A Spółka z o.o. w Ł. wniosła do tutejszego Sądu skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A, B, C, D, E, F, G, H, I i J. W treści skargi strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 pkt 5, pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.). Strona skarżąca wskazała, że w toku procedury planistycznej wniosła uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu, przy czym Prezydent Miasta Ł. zarządzeniem z dnia [...] nr [...] nie uwzględnił uwag dotyczących nieruchomości położonej przy ul. A 242/250. W związku z powyższym strona skarżąca, na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2016 r., poz. 446 ze zm.), wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę zarządzenia nr [...] z dnia [...]. W odpowiedzi strona skarżąca otrzymała pismo uznające jej zarzuty za niezasadne. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Zdaniem organu składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, powołując się na własne prawo lub uprawnienie, winno wykazać się w pierwszej kolejności jego naruszeniem przez zaskarżony akt prawny. Zaskarżone zarządzenie naruszać żadnego prawa ani interesu prawnego nie może, wydane jest bowiem w toku czynności projektowo-legislacyjnych. Uwzględnienie uwag nie tworzy żadnego prawa podmiotowego przysługującego stronie postępowania, a co za tym idzie, nieuwzględnienie wniosku takiego prawa nie pozbawia. Nadto Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłącza możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydawanych przez Prezydenta w toku procedury planistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej; Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.(§2) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Zważywszy na żądanie skargi wskazać należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami k.p.a., lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, to jest ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 215/04; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a przepisy k.p.a. mają zastosowanie tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie. Stosownie do art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania/zmiany planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu przedmiotowej uchwały, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie rozpatruje złożone wnioski, a po uzyskaniu opinii i uzgodnień od właściwych organów oraz wprowadzeniu zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Wykładając projekt planu do publicznego wglądu organ wykonawczy gminy organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Kolejnym etapem związanym z uchwaleniem/zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwość składania przez osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej uwag dotyczących projektu planu. Jeśli uwagi nie zostały uwzględnione przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), są przedstawiane radzie gminy do rozstrzygnięcia na sesji uchwalającej plan (art. 20 ust. 1). Podkreślenia wymaga, że uwagi stanowią załącznik do uchwały o planie i nie mogą być odrębnie skarżone do sądu administracyjnego. Takie rozwiązanie znajduje potwierdzenie w art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wedle którego rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Do ewentualnego kwestionowania poszczególnych zapisów projektu planu może dojść natomiast na dalszych etapach prac planistycznych. Dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie mógł znaleźć zastosowanie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro zatem akty w przedmiocie sposobu rozstrzygania uwag do planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do rozpoznania merytorycznie skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AC