II SA/Łd 496/16

Dnia 3 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 roku sprawy ze skargi D. C. i A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących D. C. i A. C. solidarnie kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS UZASADNIENIA Decyzją z dnia [...], nr [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono w całości postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na nieruchomości w Ł. przy ul. A 48a (działka nr ewid. 210/53, obręb [...]). W motywach rozstrzygnięcia, organ II instancji szczegółowo opisał przebieg postępowania podnosząc, iż decyzja organu I instancji kończy postępowanie w sprawie stanu technicznego opisanego wyżej budynku mieszkalnego, który to stan zaakceptowany został w decyzji o pozwoleniu na budowę. To zaś uniemożliwia wydawanie rozstrzygnięć w trybie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) W odwołaniu od powyższej decyzji D. i A. C. zarzucili naruszenie między innymi art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie ustalenia, czy nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego budynku a związane z niewłaściwym odwodnieniem terenu powstały przed czy po przystąpieniu do jego użytkowania. Odwołujący podnieśli dodatkowo, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu technicznego przedmiotowego budynku, w szczególności przyczyn powstania zawilgoceń wewnątrz budynku, a także okresu ich powstania. Organ szczebla wojewódzkiego stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji, załatwiającej sprawę przez rozstrzygniecie jej co do istoty. W ocenie organu szczebla wojewódzkiego, taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Powołując się na treść art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wyjaśnił, że w analizowanej sprawie stwierdzono zawilgocenie ścian, rysy na ścianie przedpokoju, pęknięcie posadzki, zapadnięcie się opaski wykonanej z kostki, zacieki na ścianach. Jednakże, jak wynika w szczególności ze złożonej przez A. C. Opinii technicznej, dotyczącej przedmiotowego budynku sporządzonej przez inż. Z.P. w dniu 11 sierpnia 2009r., dla usunięcia powyższych nieprawidłowości stanu technicznego, należy obniżyć poziom terenu w segmencie 1E i 1F do poziomu projektowanego; od strony segmentu 1E oraz ciągu pieszego wykonać betonowy mur oporowy szczelny do głębokości posadowienia 1,0m poniżej terenu celem zatrzymania wód opadowych, należy zmienić odwodnienie terenu, od strony frontowej należy uszczelnić wewnętrznie studzienkę wodomierzową oraz zmienić profil płaszczyzny ułożenia kostki w celu eliminacji powstawania kałuż i skierowania wody opadowej do wpustu kanalizacyjnego na ulicy, na ścianie zewnętrznej od strony ogrodu wykonać dodatkową izolację pionową, zapobiegającą zawilgoceniu ścian, natomiast wzdłuż ściany opaskę żwirową ograniczoną obrzeżem chodnikowym oraz przedłużyć kanał wentylacyjny - nawiewu powietrza do kominka, podnosząc otwór wlotu powietrza na wysokość 30-50 cm nad poziom terenu. Odnosząc się do pierwszej z zalecanych czynności, tj. obniżenia poziomu terenu w segmencie 1E i 1F do poziomu projektowanego organ II instancji wskazał, że z inwentaryzacji geodezyjnej, sporządzonej przez geodetę uprawnionego inż. A. K., przyjętej do zasobu geodezyjnego w dniu 29 września 2008r. pod Nr [...] wynika, że lokalizacja obiektu budowlanego pod względem sytuacyjnym jest zgodna z projektem Z.U.D.P. Nr [...]. Wpisom uprawnionego geodety, posiadającego wymagane uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, na mocy przepisu art. 76 ust. 2 k.p.a., przysługuje domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą. Prace geodezyjne takie jak projektowanie i wykonywanie pomiarów geodezyjnych, wykonywanie zdjęć lotniczych, dokonywanie obliczeń, sporządzanie i przetwarzanie dokumentacji geodezyjnej, a także zakładanie i aktualizacja baz danych, pomiary i opracowania fotogrametryczne, grawimetryczne, magnetyczne i astronomiczne związane z realizacją zadań w dziedzinie geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie, nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Tym samym organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości kwestionowania zaewidencjonowanej w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej inwentaryzacji powykonawczej. Strony postępowania mają możliwość kwestionowania prawidłowości prac geodezyjnych, wykonanych przez uprawnionego geodetę wyłącznie przed właściwymi organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Organy nadzoru budowlanego miałyby możliwość badania kwestii odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę oraz zapisów projektu budowlanego, w zakresie objętym inwentaryzacją geodezyjną wyłącznie w przypadku obalenia domniemania prawnego służącego na mocy przepisu art. 76 ust. 2 k.p.a. Organ odwoławczy dodał, że w analizowanej sprawie postępowanie przed właściwymi organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie zostało przeprowadzone, a tym samym organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw prawnych do kwestionowania poziomu posadowienia przedmiotowego budynku, co oznacza, że nie ma możliwości prawnych nakazania wykonania postulowanej czynności. Pozostałe zalecane roboty budowlane mają natomiast charakter inwestycyjny, natomiast zgodnie z ugruntowanym w tym względzie podglądem judykatury administracyjnej i doktryny obowiązki nakładane w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane mogą mieć wyłącznie charakter restytucyjny, tj. zmierzający do przywrócenia należytego stanu technicznego, który jest wynikiem użytkowania obiektu budowlanego, zużycia technicznego lub zdarzeń, mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania, ale także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. W analizowanej sprawie inwestycja polegająca na budowie zespołu 42 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (7 szeregów po 6 segmentów) wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, gazu oraz energii elektrycznej została zrealizowana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]maja 2007r., nr [...]. Zdaniem organu II instancji, kluczowym w niniejszej sprawie jest, że wzmiankowany powyżej projekt budowlany nie zawierał rozwiązań dotyczących odwodnienia terenu, które objęte były odrębnym opracowaniem-projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]czerwca 2007r., nr [...], którą inwestorowi - B S.A. zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę sieci wodociągowej w ul. C i w ul. A w Ł. oraz w bocznych ciągach ulic osiedlowych, sieci kanalizacji ogólnospławnej wraz z przewodami odwadniającymi ul. A w Ł. oraz w głównych i bocznych ciągach ulic osiedlowych (na działkach nr ewid. 112/11, 177/10, 210/1, 210/13, 210/14, 210/15, 223 - obręb [...]). Przy czym również ta inwestycja, jakkolwiek dokumentacja projektowa zawierała obliczenia hydrologiczne i hydrauliczne kanałów ogólnospławnych, nie przewidywała realizacji przewodu odwadniającego pomiędzy 1 i 2 szeregiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W szczególności mgr inż. J. G. - współautor powyższego projektu budowlanego, w opracowaniu z maja 2008r. "Projekt odwodnienia działek w szeregu 1 pomiędzy szeregiem 1 i 2" wskazał, że "w celu poprawy odwodnienia ogródków przydomowych w szeregu 1, pomiędzy szeregami 1 i 2 należy wykonać dodatkowy drenaż w postaci ułożenia rury drenarskiej prefabrykowanej o średnicy 110mm, w odległości ca 1,0m od północnej granicy działki. Przewód ten powinien być owinięty matą filtracyjną (fizelina), a wykop zasypany żwirem". Jak natomiast wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego niezaprojektowanie i niewykonanie prawidłowego odprowadzenia wód opadowych pomiędzy 1 i 2 szeregiem budynków, jest przyczyną zalewania najniżej położonego budynku tj. segmentu 1E, który jest najniżej położony (różnica wysokości terenu między szeregiem nr 7 a szeregiem nr 1 wynosi 2,25m), bowiem zlewnia wód opadowych z terenu całego osiedla znajduje się na nieruchomości D. i. A. C. Ustalenia te potwierdza również złożona przez D. i A. C. opinia techniczna sporządzona w listopadzie 2011r. przez inż. W. L. i mgr. inż. K. M., którzy wskazali, że zawilgocenia, obecnie suche, są wywołane przez zbyt wysoki poziom wód gruntowych, pojawiających się okresowo wobec lokalizacji omawianego segmentu mieszkalnego w najniżej położonej i bezodpływowej strefie osiedla D, jest ewidentnym przykładem błędu w sztuce budowlanej. Organ II instancji stwierdził zatem, że przyczyną nienależytego stanu technicznego, w którym obecnie znajduje się przedmiotowy budynek są wady projektowe, naruszające normy § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422), który to jednak stan został zaakceptowany w pozwoleniu na budowę, zaś doprowadzenie budynku do należytego stanu technicznego wymagałoby nałożenia obowiązku wykonania działań inwestycyjnych. Organy nadzoru budowlanego, działające w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawa budowlanego, nie mają natomiast możliwości prawnych nakazania wykonania przewodu odwadniającego, dodatkowo usytuowanego na nieruchomościach nie stanowiących własności D. i A. C., wymagającego uzgodnień i pozwoleń. Zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie poglądem doktryny i judykatury administracyjnej, norma art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie daje bowiem materialnoprawnej podstawy do zajmowania stanowiska merytorycznego w takiej sytuacji. Tym samym postępowanie organu szczebla powiatowego, prawidłowe pod względem formalnym i merytorycznym, nie budzi zastrzeżeń organu szczebla wojewódzkiego. Odnosząc się do treści odwołania organ szczebla wojewódzkiego stwierdził, że z uwagi na przyczynę zalewania nieruchomości odwołujących, w postaci zaakceptowanej w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wadliwości projektu, skutkującego naruszeniem warunków technicznych, a tym samym brakiem możliwości nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, ustalenie czy do zawilgocenia obiektu doszło przed czy po przystąpieniu do jego użytkowania nie ma znaczenia. Pierwotna wadliwość projektowa jest bowiem stanem stałym, zaś intensyfikacja zawilgocenia uzależniona jest jedynie od intensywności opadów atmosferycznych w danym okresie. Wbrew twierdzeniom odwołania, organ szczebla powiatowego zgromadził materiał dowodowy w postaci ocen technicznych i ekspertyz, z których jasno wynika zarówno stan techniczny obiektu, jak i przyczyny powstania zawilgoceń wewnątrz budynku. Zdaniem organu odwoławczego, odwołujący dla ochrony swoich praw winni zainicjować stosowne postępowania zmierzające do weryfikacji legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o które realizowana była analizowana inwestycja, w szczególności w części dotyczącej sieci kanalizacji ogólnospławnej z przewodami odwadniającymi. Odrębną kwestią jest możliwość dochodzenia stosownych roszczeń odszkodowawczych z tytułu nienależytego wykonania umowy, jednakże prowadzenie takiego postępowania pozostaje w wyłącznej kognicji sądów powszechnych. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wnieśli D. C. i A. C., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 76 § 2 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu, iż organ nie mógł objąć przedmiotem prowadzonego postępowania kwestię odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę oraz zapisów projektu budowlanego w zakresie objętym inwentaryzacją geodezyjną, sporządzona przez uprawnionego geodetę w dniu 29 września 2008r. z uwagi na istnienie domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim przedstawione opinie i ekspertyzy obalają ww. domniemanie, co w konsekwencji nakazywało organowi objąć przedmiotem tego postępowania ww. kwestię. Skarżący zarzucili także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 36a § 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane polegające na ich błędnej wykładni i przyjęcie przez organ, że ww. przepis prawa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania objęcia przedmiotem niniejszego postępowania kwestii ustalenia odstępstw od projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie objętym inwentaryzacją geodezyjną, w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy wskazuje, iż wykonanie budynku jest niezgodne z projektem budowlany, a przy tym w sprawie tej organ uprzednio stwierdził, iż doszło do naruszenia § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co w efekcie doprowadziło do błędnego uznania, iż niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co jest konsekwencją zaniechania obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w całości poprzez uchybienia w zakresie przeprowadzania dowodu z opinii biegłego co do prawidłowości posadowienia przedmiotowego budynku. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. naruszają przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. O ile bowiem zgodzić się należy z organami administracji, rozstrzygającymi niniejszą sprawę, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie służy ani naprawianiu wad zatwierdzonego projektu budowalnego, ani usuwaniu odstępstw od tegoż projektu, o tyle konkluzję o realizacji inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, uniemożliwiającą organom ingerencję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, opartą li tylko na sporządzonej inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, bez jej rzeczowej analizy, uznać należy za wadliwą i co najmniej przedwczesną. Faktem jest, że przepis art. 12 b ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 520 ze zm.) określa tryb weryfikacji wyników prac geodezyjnych lub kartograficznych i dokonywany jest przez właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Nie oznacza to wszakże, iż pozytywny wynik wspomnianej weryfikacji czyni z tychże materiałów rodzaj superdowodu, którego prawidłowość i prawdziwość może być podważana jedynie w toku postępowania przed takimi organami. Pomijając już bowiem kwestie formalne (postępowanie administracyjne, zakończone decyzją administracyjną prowadzone jest wyłącznie w przypadku weryfikacji negatywnej zakończonej odmową przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych – art. 12b ust. 8), wskazać należy, że wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 118/15 i w Łodzi z dnia 25 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 480/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie jest zatem wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania administracyjnego czy sądowego. Jakkolwiek bowiem zewidencjonowana i uwierzytelniona mapa geodezyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., brak jest przeszkód do prowadzenia dowodów przeciwko jej treści w ramach postępowania, w którym jest jako dowód przedkładana (art. 76 § 3 k.p.a.). Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do dokumentacji geodezyjnej powykonawczej, sporządzonej przez osoby legitymujące się stosownymi umiejętnościami i uprawnieniami zawodowymi, konieczne jest jednakże dysponowanie inną dokumentacją geodezyjno-kartograficzną o treści odmiennej od wskazanej mapą. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 2399/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Bk 342/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) W rozpoznawanej sprawie, wedle stanowiska zaprezentowanego w motywach zaskarżonej decyzji, inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza, sporządzona przez uprawnionego geodetę A.K. i przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu 29 września 2008r. pod numerem [...], potwierdzać ma zgodność zrealizowanej inwestycji w zakresie usytuowania obiektu "pod względem sytuacyjnym" z treścią zatwierdzonego projektu budowalnego. Pomimo wymienienia jej jako załącznik do zawiadomienia o zakończeniu budowy, próżno jej wszakże szukać w nadesłanych do kontroli sądowej aktach administracyjnych. Brak dokumentacji projektowej nie pozwala natomiast na odniesienie się do "pomiarów geodety istniejącego stanu", przedłożonych przez skarżącego przy piśmie z dnia 6 października 2010r., do którego załączono niwelację techniczną, sporządzoną w dniu 11 września 2010r. przez geodetę uprawnionego O.S. Biorąc zaś pod uwagę choćby ustalenia poczynione przez organ podczas oględzin w dniu 9 czerwca 2010r. (obniżenie poziomu posadzki budynku o 7 cm. i podwyższenie terenu o 30 cm), wyjaśnienia wymagało czy istotnie realizacja inwestycji w części dotyczącej warunków posadowienia obiektu, nie odbiega za zatwierdzonego projektu. Proste odwołanie się w tym zakresie do niepodlegającej ocenie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej (dodatkowo niezałączonej do akt sprawy), uznać należy, jak wyżej wskazano, za niewystarczające. Postępowanie dowodowe ma bowiem prowadzić do wykazania istnienia danej okoliczności, a nie jej arbitralnego zaordynowania (art. 7 k.p.a.). Temu właśnie mają służyć środki dowodowe, o jakich mowa w art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. Organ administracyjny prowadzi postępowania wyjaśniające i ma uwzględnić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie by ocenić czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W przeciwnym razie dokonana ocena prowadzi do naruszenia reguł obowiązujących podczas stosowania zasady swobodnej oceny dowodów, co w niniejszej sprawie istotnie nastąpiło. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu na kwotę 480 zł. w oparciu o treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800) Prowadząc ponownie postępowanie, organ uwzględni sformułowane powyżej poglądy prawne a w zależności od poczynionych ustaleń, podejmie stosowne rozstrzygnięcie. k.ż.