II SA/Łd 502/15

Dnia 9 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 roku ze skargi Z. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. A.P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznych Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. A, nr ewid. 161/46 w gminie W., na nieruchomości stanowiącej własność T. K.. Decyzja stała się ostateczna w dniu 29 czerwca 2013r. Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Starosta [...], na wniosek T. K., zmienił decyzję własną z dnia [...] w zakresie lokalizacji wyżej wskazanego budynku mieszkalnego. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 6 stycznia 2014r. W dniu 2 czerwca 2014r. współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości Z. Ż. złożył wniosek o udostępnienie akt postępowania, jednocześnie wnosząc o potraktowanie wniosku jako żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), dalej powoływanej jako "K.p.a.", i wstrzymanie wykonania wydanej decyzji informując jednocześnie, iż o rozpoczęciu budowy na nieruchomości stanowiącej własność T.K. dowiedział się w dniu 26 maja 2014r. Postanowieniem z dnia [...] odmówiono wznowienia przedmiotowego postępowania. Wojewoda [...], po rozpoznaniu zażalenia Z. Ż., uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] postanowieniem znak: [...] i [...] Starosta [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, projektowanego w W. przy ul. A, na działce o nr ewid 161/46. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ odmówił wstrzymania ostatecznych decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Decyzją z dnia [...] znak [...] i [...] odmówiono uchylenia decyzji ostatecznych Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i decyzji z dnia [...] nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę rzeczonego budynku mieszkalnego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] o odmowie wstrzymania decyzji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznych Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i decyzji z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzające postanowienie z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, projektowanego w W. przy ul. A- nr ewid. 161/46 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji przekazując sprawę wskazał, by w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ustalił dokładny termin, w którym Z. Ż. powziął wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu oraz przeanalizował posiadany materiał dowodowy pod kątem wpływu przepisów innych niż ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), dalej powoływana jako "Pr.bud.", jakie mogą w badanej sprawie stanowić o obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym przyznaniu, bądź odmowie przyznania wnioskującemu przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie w/w pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, a następnie postanowieniem z dnia [...] organ odmówił wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji Starosty [...] z dnia [...]nr [...] i decyzji z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i decyzji własnej z dnia [...] nr [...], zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany lokalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego. Organ stwierdził, że nie ma podstaw do negowania podanego przez Z. Ż. terminu 26 maja 2014r. jako dnia, w którym dowiedział się o rozpoczęciu budowy. Poza tym wskazał, że właściciel działki sąsiedniej w stosunku do działki, na której planowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 4m od granicy działki nie ma przymiotu strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Za powyższym stanowiskiem przemawia treść art. 28 ust. 2 Pr.bud. Starosta podkreślił, że dla uznania danej osoby za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę istotny jest, obok samego położenia nieruchomości "w zasięgu oddziaływania obiektu", ujemny charakter oddziaływania obiektu na jej nieruchomość. Poza tym wskazał, że interes prawny do uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu musi być rozumiany jako interes oparty na przepisach prawa materialnego. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie działka sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pr. bud. Przywołując definicje obszaru oddziaływania organ wskazał, że do przepisów odrębnych zaliczane jest m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690), dalej powoływane jako "rozporządzenie", które w § 12 ust. 1 przewiduje, że budynek może być usytuowany 4m od granicy działki sąsiedniej (w przypadku ściany zawierającej otwory okienne i drzwiowe) lub 3m (w przypadku ściany bez takich otworów). Poza tym organ wskazał, że w § 271 ust. 1 rozporządzenia przewidziano, że dla budynku kategorii ZL, do której zalicza się przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny odległość od takiego samego budynku wynosi 8m. Jeśli więc przyjąć, że na każdej z działek, tj. na działce, na której ma być realizowany budynek, jak i na działce sąsiedniej zostanie zachowana odległość 4m od granicy, ściany tych budynków będą oddalone od siebie o 8m, przez co spełniony zostanie wymóg określony w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Obszar oddziaływana obiektu będzie więc w realiach sprawy ograniczony wyłącznie do działki, na której planowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nadto Starosta wskazał, że nowoprojektowany budynek mieszkalny ma powierzchnię zabudowy 127,10m2, kubaturę 895,9m3, wysokość kalenicy 8,11m, zaś odległość od granicy z działką stanowiącą współwłasność skarżącego wynosi 13m, co oznacza, że nie występuje zacienianie przez projektowany budynek pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Wbrew twierdzeniom Z. Ż., budowa budynku mieszkalnego nie spowoduje zalewania działki, której jest współwłaścicielem przez wody opadowe z działki inwestora. Jak wynika bowiem z przedłożonego projektu budowlanego inwestor nie zamierza podnosić poziomu swej działki, a w chwili obecnej poziom działki Z. Ż. jest wyższy od 10 do 80cm od działki T. K.. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że działka inwestora ma aż 94,1% powierzchni biologicznie czynnej. Nie stwierdzono również, aby budynek T. K. powodował inne uciążliwości typu: hałas, promieniowanie, wibracje itp., czy uniemożliwiał skarżącemu dostęp do drogi publicznej. Poza tym w ocenie organu istotne jest, że budowa budynku mieszkalnego na działce stanowiącej własność T. K. nie utrudnia i nie uniemożliwia jakiejkolwiek zabudowy na działce stanowiącej własność skarżącego i w świetle obowiązujących przepisów nie powoduje uciążliwości dla działki Z. Ż.. Kończąc organ nadmienił, że na działce stanowiącej współwłasność skarżącego zlokalizowana jest wiata stalowa oddalona o około 2m od granicy z działką stanowiącą własność T. K.. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] wniósł Z. Ż. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o ogólnikowe i wybiórcze ustalenia, bez analizy wszystkich okoliczności istotnych dla postępowania i bez przeprowadzenia wszelkich niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy czynności. Poza tym odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pojęcie "obszaru oddziaływania" można ograniczyć do kryterium odległości i ustalenie, wyłącznie w oparciu o to kryterium, że nieruchomości, których jest współwłaścicielem nie znajdują się w ww. obszarze; b) przepisy odrębne, w szczególności przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska, ochrony przyrody, prawa wodnego przez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie szczegółowej analizy ww. przepisów w trakcie wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu. Z uwagi na powyższe Z. Ż. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. Ż., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, że Z. Ż. w swoim wniosku wskazał, iż o rozpoczęciu budowy dowiedział się w dniu 26 maja 2014r., nie wskazując kiedy dowiedział się o decyzji, wezwał wnioskodawcę do wskazania precyzyjnego terminu, w którym dowiedział się o decyzji o pozwoleniu na budowę w ww. zakresie. Z. Ż. w piśmie z 18 marca 2015r. potwierdził, iż przed dniem złożenia wniosku z dnia 2 czerwca 2014r. nie był w posiadaniu wiedzy o istnieniu ww. decyzji. Z tego względu Wojewoda stwierdził, że nie ma podstaw do negowania terminu wskazanego przez skarżącego, a zatem należy uznać, że wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania złożony 2 czerwca 2014r. został wniesiony z zachowaniem ustawowo przewidzianego terminu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...], postanowieniem z dnia [...], prawidłowo wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że w pierwotnej konfiguracji budynek usytuowany był w odległości 9m od działki o nr ewid. 161/45 od strony północnej i 19,4m od działki skarżącego od strony południowej oraz od drogi publicznej 15m. Po zmianie lokalizacji budynek znajduje się w odległości 15,4m od działki o nr ewid. 161/45 i 13m od działki skarżącego oraz od drogi publicznej 11,5m. W ocenie organu obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora o nr ewid. 161/46. Powyższy budynek usytuowany jest w taki sposób, że jego odległość od sąsiedniej nieruchomości o nr ewid. 157/34, której współwłaścicielem jest Z. Ż. wynosi 13m. Spełnione są więc wymogi § 12 rozporządzenia. Z uwagi na odległości większe niż wymagane 8m pomiędzy budynkami usytuowanymi na sąsiednich działkach, spełnione są także wymogi przeciwpożarowe określone w § 271 rozporządzenia. Brak jest przesłaniania projektowaną inwestycją. Realizacja inwestycji również nie ograniczy dostępu do drogi publicznej, co spełnia wymóg poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem Wojewody inwestycja zgodna jest z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza W. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy. Podsumowując organ stwierdził, że aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, także w trybie wznowieniowym, należy wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w jej sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Odległość miejsca usytuowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego od granicy działki o nr ewid. 157/34, wynosząca 13m powoduje, że w rozumieniu przepisów prawa inwestycja nie wprowadza żadnego ograniczenia zabudowy nieruchomości Z. Ż.. Działka o nr ewid. 157/34 nie leży zatem w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i Z. Ż. nie posiada przymiotu strony ani w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] nr [...], ani w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce o nr ewid. 161/46. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi powyższą decyzję Wojewody [...] Z. Ż. podniósł zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 8 pkt 20 Pr.bud. poprzez błędną wykładnię terminu "obszar oddziaływania obiektu" i w konsekwencji, na skutek braku zastosowania przepisów odrębnych, odmowę przyznania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi wskazał, że argumentacja organów orzekających sprowadzająca się do przyjęcia w zasadzie wyłącznie kryterium odległości inwestycji, objętych decyzjami Starosty [...] nr [...] i nr [...], jest zbyt wąska. W ocenie skarżącego brak jest wszechstronnej analizy ze strony zarówno organu I, jak i II instancji, uwzględniającej przepisy szczególne i w konsekwencji brak jest wyznaczenia w sposób prawidłowy, obszaru oddziaływania obiektu. Nie sposób doszukać się bowiem analizy norm z zakresu ochrony środowiska, prawa wodnego, geologicznego, czy dogłębnej analizy zagrożeń przeciwpożarowych. Brak jest również analizy, w zakresie przeznaczenia wynikającego ze studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy W., objętej pozwoleniem na budowę działki, pod działalność przemysłową typową dla tej części gminy. Zdaniem skarżącego organy administracyjne pominęły stan rzeczy istniejący na należącej do niego nieruchomości, w tym fakt, że nowa inwestycja dotycząca budownictwa mieszkaniowego może uniemożliwić lub w istotny sposób utrudnić mu prowadzenie działalnością gospodarczej. Wyjaśnił, że od kilkudziesięciu lat prowadzi działalność gospodarczą w sektorze przemysłu ciężkiego, związaną przede wszystkim z produkcją urządzeń do malowania farbami proszkowymi. Powyższe nie pozostaje bez znaczenia, choćby z punktu widzenia norm prawa cywilnego. W treści zaskarżonej decyzji i poprzedzających ją rozstrzygnięć brak jest jakichkolwiek odniesień i analizy w zakresie zagospodarowania terenu stanowiącego jego własność i znajdującego się w bezpośrednim otoczeniu inwestycji. Skarżący wskazał na konieczność dokonania przez organ administracji ponownej analizy obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem norm prawa cywilnego. Zdaniem Z. Ż. decyzji organu II instancji nie sposób przyznać przymiotu wnikliwości i dogłębności w zakresie zbadania ukształtowania terenu i ewentualnego wpływu nowej inwestycji na stanowiącą jego własność działkę, choćby w zakresie zalewania jej. Skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dodał, że wątpliwości na lemat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony, należy zawsze rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego uznania go za stronę, gdyż wymaga tego cel postępowania administracyjnego, którym jest w szczególności zapewnienie ochrony interesów jego stron. Z uwagi na przedstawione w skardze okoliczności wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W niniejszym postępowaniu kontroli sądu poddane zostało rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, którego istota opiera się na stwierdzeniu braku podstaw nie tylko do uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej ale nawet do jej merytorycznej kontroli. W wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania mogą bowiem zapaść następujące rozstrzygnięcia: decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i rozstrzygająca o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) lub decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazująca okoliczności, z powodu których nie może ona zostać uchylona (art. 151 § 1 K.p.a.). Decyzja wydana w niniejszej sprawie opiera się na treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i jest następstwem ustalenia, iż wnioskodawcy inicjującemu wznowienie postępowania nie przysługuje przymiot strony w tymże postępowaniu. Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 11 maja 2010r. w sprawie II OSK 768/09, Lex nr 597846) Rozważania na temat przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu należy rozpocząć od stwierdzenia, iż w sytuacji gdy podstawą żądania wznowienia postępowania jest przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., na podmiocie występującym z takim żądaniem spoczywa obowiązek wykazania, że służył mu przymiot strony w postępowaniu, którego dotyczy wniosek weryfikacyjny (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2012r. w sprawie II SA/Bd 14/12, Lex nr 113833; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2013r. w sprawie II OSK 324/12, Lex nr 1356315). Okoliczności sprawy nie wskazują aby skarżący z obowiązku tego wywiązał się należycie. W szczególności nie tylko nie wskazał przed organami administracji przepisu prawa materialnego będącego podstawą jego interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu, ale nawet nie przywołał w skonkretyzowany sposób okoliczności faktycznych i prawnych, w których interes ten mógłby mieć źródło. Odnosząc się do tych kwestii należy wskazać, iż pojęcie strony postępowania definiuje przepis art. 28 K.p.a., który stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Pr.bud, który, jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Pr.bud., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, ze inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tym samym interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie, znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie II SA 1355/98; wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 marca 1999r. w sprawie I SA 1189/98, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa ustanawiającym owe ograniczenia dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mogącymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007r. w sprawie VII SA/Wa 1550/07 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy orzekające postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które przyjęto, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w sprawie należy uznać za prawidłowe. Analizując ową kwestię należy jednoznacznie wskazać, iż celem art. 28 ust. 2 Pr.bud jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W świetle powyższego przepisu nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację do bycia stroną postępowania. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (vide: wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000r. w sprawie III SA 1876/99 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy administracji zasadnie przyjęły, że skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie należącego do niego terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Objęte kwestionowanym postępowaniem roboty budowlane nie naruszają prawa własności i nie ograniczają możliwości korzystania z nieruchomości skarżącego zgodnie z jego społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać konkretny przepis prawa materialnego, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005r. w sprawie VII SA/Wa 786/05, Lex nr 198955; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 stycznia 2006r. w sprawie VII SA/Wa 935/05 Lex nr 196411). Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby kwestionowane roboty budowlane uniemożliwiały lub w jakikolwiek sposób utrudniały zagospodarowanie lub użytkowanie jego nieruchomości, nie potwierdzają tego również materiały zgromadzone w aktach sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne też jest to, że zakres ochrony właściciela nieruchomości sąsiedniej w procesie budowlanym formułuje przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. wskazujący, że ochronie tej podlegają nie dowolnie oznaczone interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, a więc wynikające z konkretnych przepisów prawa, w których określony podmiot może wyprowadzić przysługujące mu uprawnienia lub konkretne obowiązki inwestora. Właścicielowi nieruchomości przysługują środki ochrony przed sposobem zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowane roboty budowlane kolidowałyby z jego prawnie chronionym interesem poprzez wkroczenie przez inwestora w sferę obowiązujących przepisów, w tym przepisów techniczno – budowlanych. Natomiast w przypadku, gdy inwestycja nie narusza tych przepisów i norm dotyczących budowy, nie dochodzi do naruszenia uzasadnionych interesów (vide: wyroki WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2013r. w sprawie II SA/Łd 718/13, Lex nr 1407375; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012r. w sprawie VII SA/Wa 1045/12, Lex nr 1330213). W okolicznościach niniejszego postępowania bezzasadne są zarzuty niezbadania przez organy administracji wszystkich norm prawa stanowiących przepisy odrębne jako źródła interesu skarżącego. W szczególności organ I instancji precyzyjnie odniósł się do charakteru i zakresu nowej zabudowy jako źródła oddziaływania na nieruchomości sąsiednie i zasadnie nie dostrzegł takich norm prawa, w których skarżący mógłby upatrywać źródła swego interesu prawnego. Oddalenie projektowanej zabudowy od granicy z działką skarżącego wyklucza odnalezienie źródła owego interesu w przepisach techniczno – budowanych czy w normach dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Sposób ukształtowania terenu deprecjonuje stanowisko o możliwym zalewaniu nieruchomości skarżącego wodami opadowymi, co uniemożliwia odnalezienie źródła interesu prawnego w przepisach z zakresu prawa wodnego. Nadto zapisy Studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego jako wiążące wyłącznie organy planistyczne nie stanowią źródła powszechnych praw i obowiązków. Bezzasadnie zatem skarżący w postanowieniach tego dokumentu upatruje podstawy prawnej swego interesu prawnego. Źródłem ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości skarżącego nie są także normy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2014r. poz. 112). Przeznaczenie nieruchomości inwestora pod zabudowę mieszkaniową, a więc zabudowę chronioną przed oddziaływaniem akustycznym nie wynika z decyzji pozwalającej na budowę i to nie ów akt stosowania prawa wprowadza obowiązek ewentualnego ograniczenia oddziaływania akustycznego przez przedsiębiorstwo skarżącego. Obowiązek ten powstał co najmniej w momencie wydania decyzji o warunkach zabudowy, przeznaczającej działkę inwestora pod budownictwo mieszkaniowe. Tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego nie prowadziła do ograniczenia uprawnień skarżącego poprzez zróżnicowanie dopuszczalnych poziomów hałasu, a zatem również i w tym zakresie nie mamy do czynienia z nowym, nie występującym wcześniej oddziaływaniem na nieruchomość skarżącego. Odziaływanie akustyczne nieruchomości skarżącej mając swe źródło w innych okolicznościach, wcześniejszych niż decyzja pozwalająca na budowę nie stanowi oddziaływania obiektu, o którym mowa w przepisie art. 28 ust. 2 Pr.bud. Tym samym należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie organy prawidło wywiodły, iż skarżący pozbawiony jest przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie T. K. pozwolenia na budowę. Nie zaistniała zatem sytuacja wskazana w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jako jedna z przesłanek weryfikacji decyzji ostatecznej. Niespełnienie przez wnioskodawcę przesłanki wznowieniowej wykluczało możliwość wzruszenia decyzji wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności skargę należało uznać za bezzasadną i oddalić (art. 151 P.p.s.a.). a.tp.