II SA/Łd 506/12

Dnia 9 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2012 roku sprawy ze skarg T. M. i M. Ż. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistego błędu pisarskiego w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oddala skargi. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu zażalenia T. M. i M. Ż., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Burmistrzowi O. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ulicy D. z włączeniem w ulicę K. w O. wraz z kanalizacją deszczową, oświetleniem ulicznym oraz usunięciem kolizji. Jedną z działek na których m. in. zaplanowano realizację inwestycji stanowiła działka oznaczona Nr ewid. [...] ([...],[...]). Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] roku z urzędu sprostował oczywisty błąd pisarski w we własnej decyzji z dnia [...] roku o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ulicy D. z włączeniem w ulicę K. w O. wraz z kanalizacją deszczową, oświetleniem ulicznym oraz usunięciem kolizji, polegający na wpisaniu błędnego numeru działki powstałej w wyniku podziału, która objęta jest liniami rozgraniczającymi w/w inwestycji w wierszu Nr 12 na drugiej stronie decyzji zamiast działka Nr ewid. [...] ([...],[...]) powinno być działka Nr ewid. [...] ([...], [...]). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż stanowiący integralną część decyzji załącznik Nr 2 wskazuje jednoznacznie, że działka Nr ewid. [...], obręb [...] została podzielona na dwie działki Nr ewid. [...] i Nr ewid. [...]. Działka Nr ewid. [...] został objęta liniami rozgraniczającymi drogę. Opisany błąd, zdaniem organu, ma charakter oczywistego błędu pisarskiego, powstał bowiem w sposób niezamierzony w czasie przepisywania decyzji z dużą ilością działek. Prawidłowy zakres decyzji w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości określa załącznik Nr 2 (arkusz 1) do decyzji, stanowiący jej integralną część. Po rozpoznaniu zażaleń T. M. i M. Ż., Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że z akt sprawy wynika, iż w treści decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wpisano niewłaściwy numer ewidencyjny działki powstającej w wyniku podziału. Właściwie podano numer działki ulegającej podziałowi, tj. Nr ewid. [...]. Powyższe znajduje potwierdzenie w projekcie budowlanym oraz na mapie z zatwierdzonym podziałem działki. Charakter stwierdzonej w decyzji omyłki, jak wskazał organ, musi być przeanalizowany do każdej indywidualnej sprawy administracyjnej. W sprawie występuje szereg okoliczności szczególnych, mających znaczenie dla oceny charakteru błędu stwierdzonego w decyzji. Decyzja ta rozstrzygała nie tylko o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, lecz także zatwierdzała mapy z podziałami nieruchomości. Na mapach tych zaś numery działek powstałych w wyniku podziału są właściwe i prawidłowe. Stwierdzenie oczywistych rozbieżności między decyzją, a zatwierdzonymi tą decyzją mapami podziałowymi może stanowić podstawę do uznania, że występuje w sprawie oczywista omyłka pisarska podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego omyłka nie była zamierzona, jak również nie miała wpływu na zasadność rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W treści zażalenia strony podniosły, iż organ w obwieszczeniu z dnia 15 grudnia 2011 roku wskazał, jako podstawą prawną art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 roku Nr 154, poz. 958). Tymczasem takiego przepisu nie ma. Odnosząc się do tej kwestii organ odwoławczy wskazał, iż rzeczywiście w obwieszczeniu powołano ten przepis, a został on uchylony. W aktach sprawy znajduje się także obwieszczenie organu I instancji z dnia 22 grudnia 2011 roku o wydaniu postanowienia I instancji, które zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej oraz na tablicy ogłoszeń. Ponadto, w aktach znajduje się również strona z gazety lokalnej z zamieszczonym obwieszczeniem. We wszystkich tych przypadkach w obwieszczeniu powołano jako podstawę prawną art. 11f ust. 3 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, czyli przepisy które obowiązują. Jednakże zdaniem organu, najważniejszą kwestią jest fakt samego zamieszczenia obwieszczenia we wskazanych miejscach, a nie powołana podstawa prawna. Odnosząc się do pozostałych zarzutów stron organ stwierdził, iż przedmiotem analizy w postępowaniu zażaleniowym jest zbadanie czy skorygowany zaskarżonym postanowieniem błąd jest oczywistą omyłką o której mowa w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnoszone przez strony zarzuty dotyczą kwestii, do których Wojewoda [...] odniósł się w uzasadnieniu ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] roku utrzymującej w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Strony nie kwestionowały decyzji II instancji w drodze skargi do sądu administracyjnego. W skardze do sądu administracyjnego T. M. i M. Ż. wnosząc o uchylenie postanowienia II, jak i I instancji wskazały, iż w prowadzonym postępowaniu są błędy merytoryczne i proceduralne, nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. Organ II instancji nie odniósł się do zarzutów zażalenia wskazujących na nieokreślenie kategorii dróg, nie zweryfikował załączników graficznych. Inwestor w ramach przebudowy drogi wysypał tylko szlakę, a jeden z mieszkańców sam wykonał krawężnik ze starych płyt betonowych. Z tych względów, w ocenie skarżących nie można mówić o jakikolwiek błędzie pisarskim. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zarzuty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji dokonał sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Po rozpoznaniu zażaleń skarżących, organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w powołanym przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki – widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Stosownie do przepisu art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w powołanym przepisie klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu powołanego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 roku, SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/65). Błąd rachunkowy oznacza natomiast omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski – to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 roku, II SA 863/00, Lex Nr 75522) oraz błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania (wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 roku, II OSK 258/07, Lex Nr 505247). W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 roku, III SA 1466/87, OSP 1990/11-12/398). Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, iż organ I instancji w kwestionowanym postanowieniu dokonał sprostowania z urzędu oczywistego błędu pisarskiego w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Owe sprostowanie dotyczyło numerycznego oznaczenia działki. Po rozpoznaniu zażalenia skarżących, organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie I instancji. Skład orzekający, po analizie dokumentów załączonych do akt administracyjnych, a przede wszystkim treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowanym w jej treści postanowieniom nie można przypisać naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Zwrócić uwagę należy, iż w załączniku do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej numery działek zostały wskazane w sposób prawidłowy. To jedynie w sentencji decyzji dostrzec można było omyłkę. Podkreślić przy tym należy, iż działka, na której m. in. ma być realizowana inwestycja drogowa podlegała podziałowi na dwie mniejsze działki. Omyłka powstała w oznaczeniu jednej z nowopowstałych działek. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że dopuszczalnym jest sprostowanie treści decyzji w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wskazania numerów działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym w sytuacji gdy w sentencji decyzji błędnie wskazano jedną z wielu działek, na których ma być realizowana inwestycja, a w załączniku decyzji ta sama działka była określona prawidłowo. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż skarżące nie sprecyzowały na czym miałyby polegać istotne błędy w prowadzonym postępowaniu, których dopuściły się organy administracji. Próżno szukać też stosownego uzasadnienia w zakresie zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd niemniej jednak zobowiązany do kontroli zaskarżonych postanowień w pełni, dokonał dogłębnej analizy akt administracyjnych, jak i zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Skład orzekający nie dopatrzył się żadnych istotnych uchybień, które można byłoby zakwalifikować jako przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowień o sprostowaniu pomyłki. Takim naruszeniem nie może być zaadresowanie jednej z przesyłek skierowanych do skarżących z pomyłką w pisowni nazwiska. Ustosunkowując się do zarzutów skargi zwrócić należy także uwagę skarżących na to, iż przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest postanowienie o sprostowaniu omyłki, a nie merytoryczna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wobec tego kognicja Sądu nie obejmuje kwestii związanych z wykonaniem drogi. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. ko