II SA/Łd 509/25

Dnia 16 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Tomasz Porczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 maja 2025 roku znak SKO.4150.241.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 20 maja 2025 r., nr SKO. 4150.241.2025 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako "k.p.a." oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.1130 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p." - po rozpatrzeniu odwołania H. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 19 marca 2025 r., nr DPRG-UA-VII.278.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 18 września 2024 r., po rozpoznaniu wniosku D. S., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...], znajdującej się w obrębie [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpoznaniu odwołania H. K., decyzją z dnia 5 listopada 2024 r., nr SKO.4150.645.2024, uchyliło ww. decyzję Prezydenta Miasta Łodzi i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził wówczas m.in., że w związku z twierdzeniem odwołującej, która wskazuje wprost na fakt, iż na terenie działki nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] "znajduje się zrealizowany budynek, który nie został w przedmiotowej sprawie wykazany", istnieją poważne wątpliwości, czy nie doszło do ustalenia warunków zabudowy dla obiektu już wybudowanego. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie przeprowadzono wystarczającej analizy rzeczywistego stanu istniejącego na przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia, czy inwestycja została już zrealizowana i czy postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy pozostaje w związku z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 19 marca 2025 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku gospodarczego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce o nr [...], znajdującej się w obrębie [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. wskazała, że otrzymała decyzję, z której treści wynika, iż jej sąsiad zamierza wybudować budynek gospodarczy, będący uzupełnieniem funkcji mieszkaniowej. W rzeczywistości jednak na działce, w granicy z nieruchomością odwołującej, znajduje się zrealizowany budynek, który nie został w sprawie wykazany. Ponadto, z treści wniosku nie wynika, że toczy się w tej sprawie postępowanie legalizacyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, przywołaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż organ I instancji w dniu 13 lutego 2025 r. przeprowadził wizję lokalną na nieruchomości w celu ustalenia rzeczywistego stanu istniejącego na nieruchomości i weryfikacji złożonego wniosku. Stwierdzono wówczas, że na terenie działki nr [...] znajdują się: budynek mieszkalny (w części frontowej działki) i tymczasowy obiekt tzw. "szopa" (w głębi działki, przy granicy z działką nr [...]), nieoznaczony na mapie zasadniczej. W miejscu przeznaczonym na budynek gospodarczy, którego dotyczy wniosek w niniejszej sprawie, tj. w północno-zachodnim narożniku działki, przy granicy z działką nr [...] oraz działką nr [...] (działką odwołującej) nie znajduje się żaden kubaturowy obiekt budowlany, teren wyłożony jest kostką, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. W związku z tym organ uznał, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla budowy budynku gospodarczego nie ma związku z jakimkolwiek ewentualnym postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został zatem złożony dla inwestycji planowanej, nie zaś inwestycji już istniejącej, co zarzucono w odwołaniu. Następnie Kolegium, przedstawiając treść regulacji ustawowych wskazało, że teren inwestycji określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Dalej organ, wskazując na treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wyjaśnił, że instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W trakcie analizy określa się wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Celem analizy, a w ślad za tym decyzji o warunkach zabudowy i przedmiotem postępowania zmierzającego do jej wydania, nie jest ustalanie konkretnych wymiarów planowanego obiektu budowlanego, lecz wskazanie koniecznych warunków przyszłej zabudowy w sposób uwzględniających zasadę ustanowioną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., tj. zasadę "dobrego sąsiedztwa" wynikającą z konieczności zachowania ładu przestrzennego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konkretne wymiary samego obiektu, jak i jego usytuowania będą przedmiotem pozwolenia na budowę. Organ właściwy do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy określa wymogi nowej zabudowy, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, a w szczególności średnie wskaźniki wskazanych wymogów dla obszaru analizowanego. Jednocześnie organ napisał, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", pozwala na pewne odstępstwa od średniej, m.in. co do wielkości powierzchni zabudowy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia) oraz szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia), jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W sprawie przeprowadzono analizę architektoniczną wykonaną przez uprawnioną osobę w zakresie cech i funkcji terenu oraz sporządzono załącznik graficzny przedstawiający obszar analizowany wokół działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja. Organ ustalił, iż wokół jest zabudowa mieszkaniowa z wbudowanymi garażami oraz budynkami gospodarczymi. Teren ma dostęp do drogi publicznej (droga gminna), a istniejące uzbrojenie terenu (w energię elektryczną) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Inwestycja planowana jest jako funkcja uzupełniająca dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Warunki zaopatrzenia w media nie ulegną zmianie. Teren inwestycji nie jest gruntami rolnymi ani leśnymi, zatem nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zamierzenie budowlane nie znajdzie się w żadnym z obszarów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., a decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto organ zauważył, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 2a, 4 i 9 u.p.z.p. projekt decyzji uzgodniony został z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Łodzi, Marszałkiem Województwa Łódzkiego oraz Zarządem Dróg i Transportu w Łodzi. Organ odstąpił od uzyskania opinii operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego i gazowego, operatora systemu dystrybucyjnego gazowego, podmiotu zajmującego się transportem ropy naftowej lub produktów naftowych, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 53 ust. 5e u.p.z.p. W trakcie postępowania, na podstawie art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., organ zawiadomił strony o prowadzonym postępowaniu i o zebranych materiałach i dowodach w sprawie, umożliwiając tym samym stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W tak ustalonym stanie organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, z czym organ odwoławczy się zgadza. Jak wskazało Kolegium, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, bowiem zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Nadto – jak wykazało przeprowadzone postępowanie – inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co skutkuje ustaleniem warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Oceniając przygotowaną w sprawie analizę urbanistyczną Kolegium stwierdziło, że została ona sporządzona z poszanowaniem wymogów normatywnych, w tym wielkość obszaru analizowanego odpowiada wymogowi odległości przewidzianej w przepisach (50 m). Analiza zinwentaryzowała stan zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, co pozwoliło na właściwą weryfikację przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Bezspornie, na obszarze poddanym analizie występuje zabudowa o podobnej funkcji, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ustalone parametry wynikają z analizy urbanistycznej, są uzasadnione i nie burzą ładu przestrzennego w obszarze analizy, w szczególności nie godzą w zastany w danym obszarze ład przestrzenny. Jednocześnie organ zauważył, że nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy jeśli są spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., co niewątpliwie miało miejsce w sprawie. Konkludując Kolegium wskazało, iż nie dopatrzyło się uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Prawidłowo ustalił, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia, inwestycja jest możliwa do realizacji na przedmiotowym terenie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że – wbrew zarzutom odwołującej – organ I instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie wyjaśniające. W materiale dowodowym znajdują się zarówno protokół, jak i zdjęcia z przeprowadzonej wizji lokalnej. Jeżeli natomiast strona uważa, że na terenie działki inwestycyjnej znajduje się samowolna budowla to Kolegium nie posiada kompetencji do przeprowadzenia w tej kwestii postępowania. Właściwymi organami są w tym zakresie organy nadzoru budowlanego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję H. K. zarzuciła błędną i dowolną interpretację przepisów prawa, tj. naruszenie art 6, art. 7, art. 8, art. 9, art 77 i art 81 k.p.a. w związku z art. 59 i art. 61 u.p.z.p. oraz art. 48, art. 49 i art. 50 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej takie interpretowanie przepisów prowadzi do uznania, iż nadaje się pod zabudowę nieruchomość, na której samowolnie powstała, nie rozebrana do końca budowla, położona w granicy z jej nieruchomością, i obiekt taki wymaga decyzji o warunkach zabudowy dla nowej zabudowy, nie zaś decyzji o warunkach zabudowy potrzebnej do legalizacji tego co istnieje. Opierając się na powyższych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi jej autorka wyjaśniła, że od 18 września 2024 r. toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. [...] w Ł. Skarżąca, jako sąsiadka instytucji, złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji wskazując, że teren inwestycji nie jest terenem niezabudowanym, lecz istniał tam budynek gospodarczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 5 listopada 2024 r. uchyliło pierwszą decyzję o warunkach zabudowy i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie Prezydent Miasta Łodzi ponownie wydał decyzję o warunkach zabudowy. Strona ponownie złożyła odwołanie dołączając do niego dokumentację fotograficzną, która – jej zdaniem – potwierdza, że w sprawie powinna być przeprowadzona procedura legalizacyjna bądź rozbiórkowa, a nie wydawana decyzja o warunkach zabudowy dla nowej, planowanej dopiero inwestycji. Skarżąca wskazała, iż Kolegium nie rozpoznało zarzutów odwołania wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazań z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. W sprawie nie powinna zapaść decyzja o warunkach zabudowy, a inwestor – zgodnie z prawem – powinien wybrać, czy rozebrać fundamenty i konstrukcję do nadbudowy, czy też przeprowadzić procedurę legalizacyjną i w takim trybie wystąpić o warunki zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 maja 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], obręb [...], położonej w Ł. przy ul. [...]. Analizując okoliczności sprawy należało stwierdzić, że wniesiona przez H. K. skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Z kluczowego w badanej sprawie przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w razie łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze objętym zakazem zabudowy. Na podstawie powyższej regulacji prawnej ugruntowane zostało stanowisko, iż organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jeżeli jest ono zgodne z przepisami prawa, a więc spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p. (vide: wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r., II OSK; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1137/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi także zastrzeżeń prawidłowość stanowiska organów, iż zasadnicze znaczenie wśród ustawowych wymogów stawianych nowej inwestycji ma poszanowanie zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zasada ta uzależnia dopuszczalność zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się przez inwestora do określonych cech zagospodarowania przestrzennego, występujących w otoczeniu terenu inwestycji. Przepis ten warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy istnieniem co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. To zaś oznacza, że planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, sąsiedniej zabudowy. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga zatem dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). W celu ustalenia wymogów dla nowej zabudowy organ winien dokonać analizy zabudowy już istniejącej na danym terenie. Analiza dokonana w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo uwzględnia funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu. Wypełnia zatem należycie dyspozycję art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Nie budzi także wątpliwości prawidłowość szczegółowego sposobu ustalania wymagań dotyczących parametrów projektowanej zabudowy. W tym zakresie organy prawidłowo skonstatowały, iż inwestorka zamierza zrealizować obiekt będący budynkiem gospodarczym stanowiącym uzupełnienie funkcji mieszkaniowej zrealizowanej już na przedmiotowej działce. Planowane ulokowanie tegoż obiektu w głębi działki odpowiada posadowieniu tego rodzaju obiektów na innych działkach sąsiednich znajdujących się w obszarze analizowanym. Nawiązuje zatem do zastanej zabudowy i w żadnym razie nie zaburza parametrów urbanistycznych i architektonicznych istniejących w sąsiedztwie projektowanej zabudowy. Nie budzi zatem wątpliwości poprawność konkluzji organów o spełnieniu przez projektowane przedsięwzięcie wymogu dobrego sąsiedztwa, o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd nie znalazł także podstaw do zakwestionowania stanowiska organów, o spełnieniu przez projektowane zamierzenie pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Na marginesie wypada jedynie zauważyć, iż skarga nie formułowała zarzutów w powyższym zakresie. Jakkolwiek wskazywała na naruszenie art. 59 i art. 61 u.p.z.p., to czyniła to wyłącznie w kontekście istnienia już zabudowy, dla której wnioskodawczyni ubiegała się o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc się powyższej kwestii wypada zauważyć, iż nie jest oparte na prawdzie twierdzenie, iż przedmiotowy budynek gospodarczy istniał w toku niniejszego postępowania. Wskazuje na to dokumentacja wytworzona w toku postępowania, w szczególności powstała w czasie wizji lokalnej w dniu 13 lutego 2025 r. Z ustaleń organów wynika wyrażnie, iż w miejscu projektowanej zabudowy nie ma kubaturowego obiektu budowlanego. Istnieje natomiast utwardzenie terenu wykonane z kostki betonowej. Powyższe nie stanowi przeszkody dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia budowlanego. Przeszkody tej nie stanowi także antycypowane twierdzenie skarżącej o możliwym wykorzystaniu tegoż utwardzenia i znajdujących się w nim kotw montażowych do realizacji projektowanego budynku gospodarczego. Na obecnym etapie ubiegania się o zgody niezbędne do powstania tegoż budynku nie jest możliwe określanie precyzyjnie kształtu tegoż obiektu i materiałów z których zostanie wykonany. Tym samym organy prawidłowo ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i zasadnie nie uznały, że aktualny sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości nie stanowi bariery dla możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia. Nie doszło zatem do zarzucanego w skardze naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 81 k.p.a. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 48, art. 49 i art. 50 Prawa budowlanego. Organy zasadnie wskazały, iż postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie ww. przepisów może toczyć się jedynie przed organem nadzoru budowlanego w sprawie legalizacji, nie zaś przed organem planistycznym w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W toku niniejszego postępowania – o czym była mowa powyżej – organy w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły stan zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, wskazując iż nie stanowi on przeszkody dla wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Z okoliczności sprawy nie wynika natomiast aby organ nadzoru budowlanego inaczej ocenił legalność istniejącego stanu zagospodarowania tegoż terenu, wszczynając stosowne postępowanie legalizacyjne. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). lp