II SA/Łd 514/07

Dnia 29 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Zakład [...] w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie działalności Wiceprezydenta Miasta Ł. W. T. w sprawie użyczenia Sądowi Okręgowemu w [...] nieruchomości p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Zakład [...] w Ł. z funduszu Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, [...]. W dniu 27 października 2006 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział Zakład [...] Ł. wniosła skargę w trybie art. 227 i 229 ust. 3 kodeksu postępowania administracyjnego do Rady Miejskiej w Ł. na działanie Wiceprezydenta Miasta Ł. W. T. w przedmiocie prowadzenia pod jego nadzorem postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na rozbudowę Sądu Okręgowego w [...]. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] roku Rada Miejska w Ł [...] uznała wniesioną skargę za bezzasadną. W dniu 18 kwietnia 2007 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział Zakład [...] Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...]. W skardze strona skarżąca wniosła o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wydanej z naruszeniem prawa w szczególności art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym lub uchylenia tej uchwały w całości, - stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa w szczególności art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, - zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadto strona skarżąca w dniu 18 kwietnia 2007 roku wpłaciła na rachunek Sądu kwotę [...] złotych tytułem wpisu od wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł., powołując się na treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wnosiła o odrzucenie skargi wobec niedopuszczalności skargi na uchwałę nie będącą aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz o wyłączenie do odrębnego rozpoznania i nadanie odrębnego biegu skardze złożonej na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 maja 2007 roku wyłączono ze sprawy skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] i przekazano ją do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące składania skarg i wniosków unormowane zostało przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że kwestie dotyczące skargi powszechnej regulują przepisy od art. 227 do art. 240 k.p.a. Na wstępie wyjaśnienia wymaga charakter prawny skargi wnoszonej w tym trybie. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem w orzecznictwie, skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie o postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pierwsza z tych "skarg" stanowi odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy. W odróżnieniu od tych skarg, skargi, o których mowa w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli, przede wszystkim decyzji administracyjnych z punktu widzenia ich zgodności z prawem (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie III SA 1636/97). Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższego unormowania wyprowadzić należy więc wniosek, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wskazane w powołanym przepisie. W szczególności sąd nie jest władny do rozpoznawania skarg na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej, skoro ta część aktywności administracji nie została wymieniona w ustawie. Skargi w tym przedmiocie zostały wyłączone spod kognicji sądu administracyjnego i są rozpatrywane wyłącznie w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99, ONSA 2001/1 poz. 27). Tym samym nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, czyli zarówno w przypadku niezałatwienia sprawy zgodnie z oczekiwaniem skarżącego, jak i w przypadku nieudzielania mu odpowiedzi w terminie. Możliwe jest natomiast wystąpienie do organu z nową skargą na podstawie art. 227 i nast. k.p.a. (por. postanowienie NSA z 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00; postanowienie NSA z 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99 - ONSA 2001, nr 1, poz. 27; postanowienie NSA z 18 lutego 1997 r., III SAB 1/97; postanowienie NSA z 13 lipca 1983 r., II SA 593/83 - ONSA 1983, nr 2, poz. 55). Oprócz katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., ustawodawca zastrzegł dla sądów administracyjnych uprawnienie do orzekania także w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Takim przepisem jest między innymi art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi w oparciu o art. 101 powołanej ustawy, nie obejmuje wszystkich uchwał organów gminy, lecz jedynie uchwały "z zakresu administracji publicznej". Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi w rozumieniu art. 238 § 1 k.p.a., mimo nadania mu formy uchwały, nie można uznać za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Zawiadomienie jest jedynie czynnością o charakterze informacyjnym. We wszystkich sprawach należących do właściwości rady gminy formą prawną działania tego organu jest uchwała. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością materialno-techniczną, jak i czynności pozostałych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., rozstrzygających sprawy w inny sposób, niż w formie uchwały. Przyjęcie zatem poglądu, iż w przypadku, gdy zawiadomienie o załatwieniu skargi, o której stanowi art. 227 k.p.a., nastąpiło poprzez wydanie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu nie służyłaby (tak NSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2001 r. I SA 2668/00 LEX nr 54426, takie stanowisko zajął też NSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 14 września 2004 r. OSK 642/04 LEX nr 160611 oraz WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 10 maja 2005 r. II SA/Bk 276/05 ZNSA 2005/2-3/115). W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazała jako podstawę prawną wniesionej skargi art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści zaskarżonej uchwały w żadnym stopniu nie wynika, aby była ona aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jak podkreślono, tylko takie mogą być przedmiotem sądowej kontroli. Złożony do Sądu środek zaskarżenia dotyczył uchwały Rady Miejskiej podjętej w sprawie skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. i w związku z powyższym nie może być rozpoznany przez Sąd. Wobec odrzucenia skargi Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. zobligowany jest do zwrotu uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz 232 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji.