II SA/Łd 526/15

Dnia 30 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. uchylić postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2015 r. oraz z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 526/15; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS I. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100-2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako EW8 R. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej, położonych w miejscowości R., gmina W.. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków na skutek realizacji elektrowni wiatrowej. Zdaniem skarżącej w sytuacji, gdy jeszcze w czasie postępowania sądowego zostanie wybudowana i uruchomiona elektrownia wiatrowa, to niewątpliwie zacznie ona oddziaływać na nieruchomości należące do niej w sposób uciążliwy, szczególnie poprzez emisję hałasu, pól elektromagnetycznych, błysków. Skutków tego oddziaływania nie będzie można odwrócić w razie późniejszego uchylenia zaskarżonych decyzji i doprowadzenia do rozbiórki niepożądanej i szkodliwej dla środowiska naturalnego oraz ludzi elektrowni wiatrowej. Mimo, iż wraz z rozbiórką spornej budowli szkodliwe oddziaływanie ustąpi, jednakże według strony skarżącej szkody powstałe wcześniej, w okresie funkcjonowania elektrowni, nie dadzą się już naprawić. I. B. podniosła nadto, że na skutek realizacji inwestycji m.in. ucierpi flora terenu, zostanie zaburzona estetyka terenu i krajobrazu, elektrownia zagrozi migrującym ptakom, oddziaływanie elektrowni skumuluje się z oddziaływaniem już istniejących elektrowni wiatrowych, oddziaływanie elektrowni będzie miało negatywny wpływ na obszar Natura 2000 oraz zbiornik A. Zatem wskazana wyżej szkoda, nie grozi wyłącznie skarżącej, lecz szeroko pojętemu interesowi społecznemu, interesowi mieszkańców Gminy W. oraz środowisku naturalnemu. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji oraz zobowiązał inwestora – "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. do oszacowania i uprawdopodobnienia rozmiarów szkody, które mogą powstać na skutek uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z kolei postanowieniem z dnia 19 listopada 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na powyższe orzeczenie zażalił się inwestor – "A" spółka z o.o., który zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Spółka wskazała, że problem emisji hałasu jak i innych oddziaływań na środowisko naturalne nie jest przedmiotem badania przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz w toku postępowania środowiskowego. Dalej spółka zauważyła, iż twierdzenie wnioskodawcy o szkodliwym wpływie elektrowni na florę jest sprzeczne z elementarną wiedzą i niepoparte żadnym dowodem, zaś rzekome szkody w uprawach - jako typowe szkody majątkowe - nie mają charakteru nieodwracalnego. Inwestor także stwierdził, iż estetyka jest pojęciem skrajnie subiektywnym i nie stanowi kategorii prawnie doniosłej. Na koniec spółka zarzuciła Sądowi, iż pomimo uzależnienia rozpoznania wniosku od wniesienia kaucji i braku spełnienia tego warunku Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej w skrócie jako: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zacytowany przepis stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny. Sąd ten może mianowicie uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch następujących przesłanek: a) zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub b) zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (por. postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 roku, II UZ 58/99, OSNP 2000/15/602). W ocenie składu orzekającego lektura zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pozwala ocenić, iż jest ono oczywiście uzasadnione. Wypada zgodzić się ze stanowiskiem inwestora, iż autor wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił zajścia przesłanek koniecznych do jego uwzględnienia. Konsekwencją uchylenia postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, traktowanego jako zmianę okoliczności sprawy, jest konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego również niezaskarżalnego postanowienia Sądu z dnia 13 sierpnia 2015r. w przedmiocie uzależnienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Powyższe znajduje podstawę w art. 165 p.p.s.a., który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317 oraz z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1399/14, LEX nr 1624460). Opublikowano: • LEX nr 1624460 Powiązane przepisy: • Dz.U.2012.270 : art. 49 § 1 , art. 61 § 3 Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219 oraz postanowienie NSA z 8 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 425/14 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej uniemożliwiło jej zastosowanie. Skarżąca powołała się w szczególności na uciążliwość sąsiedztwa elektrowni wiatrowej (hałas, pole magnetyczne, błyski, kumulację oddziaływania wraz z innymi elektrowniami wiatrowymi w okolicy, oddziaływanie na obszary Natura 2000 oraz migrujące ptactwo), która z uwagi na wskazany charakter musiała być już przedmiotem analizy w postępowaniu środowiskowym i mogła być tamże kwestionowana przez stronę. Opublikowano: • LEX nr 1624487 Powiązane przepisy: • Dz.U.2012.270 : art. 61 § 3 Kwestia niedogodności dla nieruchomości sąsiedniej ze strony inwestora realizującego określone zamierzenie budowlane, o ile nie wykracza ponad przeciętną miarę, nie może być uznana za którekolwiek z niebezpieczeństw z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1391/14, LEX nr 1624487). Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, aby wymienione niedogodności przekraczały przyjęte normy, zwłaszcza te zaakceptowane przez organ wydający decyzję środowiskową. Następnie skarżąca przywołała problem powstania szkód w uprawach, jednocześnie jednak nie uprawdopodobniła, aby rozmiar owych szkód był znaczny. Wskazać zatem należy, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto zaznaczyć warto, iż w orzecznictwie sądowym przejmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie strony skarżącej. Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1004/14, LEX nr 1510359). Ostatnim argumentem wnioskodawczyni było zaburzenie estetyki terenu. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż pojęcie estetyki jest trudne do uchwycenia i nie ma bezspornych granic chronionych prawem. Po drugie, przypomnieć raz jeszcze warto, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Natomiast po wybudowaniu spornej elektrowni przywrócenie poczucia estetyki nastąpiłoby łatwo poprzez rozbiórkę tego obiektu, a więc nawet ewentualny skutek nie jest nieodwracalny. W tej sytuacji w punkcie 1 sentencji sąd na mocy art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu postanowienia z dnia 19 listopada 2015r., zaś przy zastosowaniu art. 165 p.p.s.a. uchylono postanowienie z dnia 13 sierpnia 2015r. Natomiast w punkcie 2 sentencji odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. LS