II SA/Łd 53/18

Dnia 11 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. G. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2018 roku o odmowie przyznania J. G. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. A.B. J. G. wraz z R. G. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W toku postępowania skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. W ocenie starszego referendarza sądowego wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż wynikające z niego informacje nie potwierdziły, że sytuacja materialna skarżącej uzasadniała przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Pismem z dnia 4 maja 2018 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2018 r. Skarżąca podniosła, że posiadane przez nią tzw. produkty oszczędnościowe to nic innego jak fundusze inwestycyjne, które zawierane są na określony czas i których zerwanie przed terminem spowodowałoby niewspółmierne obciążenie finansowe. W związku z tym skarżąca wniosła o odroczenie terminu płatności wpisu sądowego do czasu zakończenia terminów wynikających z umów zawartych z bankiem. Skarżąca wyjaśniła następnie, że dysponuje kwotą 6354 zł w oszczędnościach oraz 3080,68 zł z tytułu emerytury. Skarżąca zarzuciła, że w zaskarżonym postanowieniu skrupulatnie wyliczono tylko aktywa skarżącej, a o ponoszonych przez nią wydatkach jedynie wspomniano. Skarżąca podniosła, że to nie z jej inicjatywy prowadzonych jest pięć postępowań sądowoadministracyjnych, a z inicjatywy dewelopera. Ponadto skarżąca zarzuciła, że wydający postanowienie uznał, że remont domu jest mniej ważny od kosztów postępowania. Skarżąca wskazała również, że złożyła do sądu pięć skarg o identycznej treści, które dotyczą identycznych orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponadto skarżąca składała wnioski o połączenie tych spraw do wspólnego rozpoznania. Mając na uwadze ekonomikę prowadzonych postępowań i fakt, że nakazywałaby ona połączenie wszystkich sprawy, skarżąca wniosła o orzeczenie przyznania częściowego prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie czterech postępowań, czyli orzeczenie, że powinna uiścić koszty jednego postępowania w wysokości 500 zł, co w odczuciu skarżącej jest zgodne z poczuciem sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - w skrócie: "P.p.s.a." - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1, 2 i 3 P.p.s.a.). Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 P.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiste i obiektywnie niemożliwe. Należy zatem zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym do sądu sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżąca wniosła natomiast o przyznanie częściowego prawa pomocy w zakresie czterech postępowań. Jeżeli zatem intencją skarżącej było żądanie zwolnienia jej z kosztów sądowych proporcjonalnie w każdej ze spraw, tak aby koszty te w łącznej wysokości nie przekroczyły kwoty 500 zł we wszystkich sprawach, to oznacza, iż skarżąca zobowiązana była do wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Niestety przedstawione przez skarżącą informacje o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie dają jednak podstaw do twierdzenia, iż skarżąca nie posiada środków na opłacenie kosztów w pełnej wysokości. Jak wynika z formularza PPF J. G. prowadzi gospodarstwo domowe z mężem. Małżeństwo utrzymuje się z emerytur w łącznej wysokości 3080,68 zł netto. Skarżąca posiada oszczędności w wysokości 6354 zł oraz jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych o łącznej wartości 48458 zł, a także udział 5/12 w 93-metrowym domu o wartości 180000 zł (wraz z działką). W uzasadnieniu wniosku skarżąca, wskazując na stałe koszty utrzymania i leczenia podała, że ma orzeczoną niepełnosprawność I stopnia i nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Oszczędności przeznacza na leki, wizyty lekarskie, a także na planowaną wymianę dachu w domu. Skarżąca wskazała także, że nie jest w stanie ponieść kosztów pięciu postępowań administracyjnych, które aktualnie ma opłacić bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i męża. Skarżąca swoje żądanie o przyznanie prawa pomocy uzasadniła przede wszystkim okolicznością, że posiadane zasoby finansowe przeznaczane są w zdecydowanej części na zaspokajanie bieżących wydatków związanych z niezbędnym utrzymaniem siebie i rodziny oraz na remont domu. Jednak trzeba z całą stanowczością podkreślić, że posiadany przez skarżącą majątek jest znacznej wartości i swobodnie pozwala na opłacenie pełnych kosztów sądowych nie tylko w jednej, ale nawet we wszystkich prowadzonych sprawach z jej skarg. Wartość posiadanego przez skarżącą majątku wielokrotnie przewyższa wysokość kosztów sądowych na obecnym etapie postępowania. Posiadanie udziału w nieruchomości o znacznej wartości, a przede wszystkim oszczędności pieniężnych, opiewających na kilkudziesięciotysięczne kwoty świadczy o tym, że w żaden sposób nie można uznać, że skarżąca jest osobą ubogą. Nawet uwzględniając jedynie zasoby pieniężne poza środkami ulokowanymi w funduszach inwestycyjnych należy dojść do wniosku, że wpis sądowy nie przekracza możliwości finansowych skarżącej. Natomiast opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku, w przypadku oddalenia skargi, jak również wpis od skargi kasacyjnej to jedynie ewentualne koszty sądowe, które wcale nie muszą powstać. Poza tym przyszłe koszty, gdyby powstały, byłyby rozłożone w czasie, co niewątpliwie pozwala na takie zagospodarowanie swoimi zasobami finansowymi, aby umożliwić ich pokrycie przez skarżącą. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Każdy ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien zatem w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania siebie i rodziny albo skorzystać z już posiadanych zasobów finansowych. Nie ma przy tym istotnego znaczenia fakt, że skarżąca zainwestowała środki pieniężne w tzw. produkty oszczędnościowe, których przedterminowe zerwanie będzie pociągało dla niej negatywne konsekwencje finansowe wynikające z umów bankowych. To skarżąca ponosi ryzyko swoich decyzji inwestycyjnych. Jak wynika też z informacji udzielonych przez skarżącą, pozostawiła sobie kilkutysięczną kwotę na bieżące wydatki, a skoro koszty sądowe zalicza się do wydatków bieżących, to skarżąca nie może oczekiwać przyznania jej prawa pomocy przez zwolnienie jej z tych kosztów, czy to w całości, czy nawet w części. Poza tym prywatne zobowiązania finansowe nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. W tym miejscu wskazać należy, że termin do uiszczenia wpisu sądowego jest terminem ustawowym, który nie podlega skracaniu ani przedłużaniu. Oznacza to, że nie ma podstaw prawnych do tego, aby uwzględnić żądanie skarżącej co do odroczenia terminu płatności wpisu sądowego do czasu zakończenia terminów wynikających z umów bankowych. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie stanowi również fakt prowadzenia przez skarżącą kilku postępowań sądowoadministracyjnych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, to strona wnosząca skargę inicjuje postępowania sądowoadministracyjne, a więc składając wiele skarg decyduje się na prowadzenie wielu postępowań sądowych. Wobec tego musi liczyć się z tym, że będzie wiązało się to z obowiązkiem partycypowania w kosztach tych postępowań i związanych z nimi wydatków. Zasadą jest bowiem ponoszenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przez stronę, a przerzucenie tych kosztów na społeczeństwo jest możliwe tylko w szczególnie uzasadnionych okolicznościach. Innymi słowy sam fakt prowadzenia wielu postępowań sądowych nie może spowodować automatycznego zwolnienia strony z ponoszenia kosztów sądowych, gdyż sytuacja finansowa strony będzie rozpoznawana odrębnie w każdej ze spraw (por. postanowienia NSA z dnia 4 listopada 2011r., sygn. akt I FZ 290/11; z dnia 1 lipca 2011r., sygn. akt II OZ 546/11; z dnia 3 kwietnia 2009, sygn. akt I OZ 304/09; z dnia 3 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 553/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma także znaczenia fakt, że wszystkie sprawy skarżącej mogą zostać połączone przez sąd do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia. Każda skarga dotyczy bowiem innej decyzji i bez względu na to, że jak twierdzi skarżąca, zarówno wszystkie skargi, jak i zaskarżone decyzje są identycznej treści, to w ujęciu materialnym każda skarga jest przedmiotem odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej i w związku z tym powinna być niezależnie opłacona. Przypomnieć natomiast należy, że w każdej ze spraw skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego solidarnie wraz z drugim skarżącym R. G., co oznacza, że uiszczenie wpisu przez jedną osobę zwalnia drugiego ze skarżących z zobowiązania. Jeżeli zatem oboje skarżący zdecydują się opłacić wpis sądowy w równej wysokości, na każdego z nich przypadnie kwota 1250 zł we wszystkich pięciu sprawach, co w zestawieniu z posiadanym majątkiem, nie będzie stanowiło nadmiernego obciążenia finansowego. Reasumując, prawo pomocy jest przeznaczone wyłącznie dla osób, które nie mają środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Instytucja przyznania prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Za taką osobę nie może być uznana strona, która posiada znaczny majątek, w tym oszczędności pieniężne. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca ma środki na pokrycie kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Przez uszczerbek, o którym mowa, należy rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania i zamieszkania, a to zdaniem sądu skarżącej nie grozi. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, co oznacza, że wydane na podstawie ww. przepisów orzeczenie jest ostateczne, a więc nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 260 § 2 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. A.B.