II SA/Łd 544/25

Dnia 21 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 czerwca 2025 roku nr SKO.4151.6-16.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", oraz art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", w punkcie 1 umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do B. Ł. i K. Ł., w punkcie 2 - po rozpatrzeniu odwołania E. K., A. J., R. J., J. B., A. B., M. W., D. B., V. W., J. C. - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr DPRG-UA-VI.70.P.2025. Z akt sprawy wynika, że powyższą decyzją z dnia 23 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi, po rozpatrzeniu wniosku T. Sp. z o.o. C. Sp. k., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci wodociągowej, przeznaczonego do realizacji w Ł. przy ul.[...], ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] w obrębie [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi złożyli: E. K., A. J., R. J., J. B., A. B., M. W., D. B., V. W., J. C., K. Ł. i B. Ł., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący się zarzucili decyzji organu I instancji: 1. naruszenie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że budowa sieci wodociągowej przeznaczonej do realizacji inwestycji w Ł. przy ul.[...], ul. [...] stanowi inwestycję celu publicznego, w sytuacji w której ww. inwestycja będzie zaspokajała jedynie partykularne potrzeby przyszłych właścicieli nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a., poprzez niewykonanie przez organ I instancji wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2025 r. nr SKO.4151.1-2.2025, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem są wiążące dla organu I instancji. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu powyższych odwołań, w punkcie 1 umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do B. Ł. i K. Ł., w punkcie 2 - po rozpatrzeniu odwołania E. K., A. J., R. J., J. B., A. B., M. W., D. B., V. W., J. C. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że przystępując do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy stwierdziło, iż odwołującym się – B. Ł. i K. Ł. nie przysługuje w tym postępowaniu przymiot strony. Nie są bowiem właścicielami (użytkownikami wieczystymi) nieruchomości objętej inwestowaniem ani też właścicielami (użytkownikami wieczystymi) nieruchomości zlokalizowanych w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. W odniesieniu do powyższego Kolegium wyjaśniło, że właściciel nieruchomości (użytkownik wieczysty) jest stroną wszelkich postępowań dotyczących jego nieruchomości, w tym także postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto przymiot strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą mieć także właściciele działek, na które planowana inwestycja oddziałuje. Zdaniem Kolegium, odwołujący się: B. Ł. i K. Ł. wprawdzie działają w przekonaniu, że posiadają interes prawny w przedmiotowej sprawie, jednakże nie są w stanie wskazać, iż decyzja organu I instancji rozstrzyga o ich prawach i obowiązkach, bądź że rozstrzygnięcie o sytuacji prawnej adresata decyzji wpływa na ich prawa i obowiązki. Nieruchomość odwołujących się, tj. B. Ł. i K. Ł., nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji opisanym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako działki nr [...], [...] w obrębie [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]. W ocenie Kolegium, okoliczność wpływu decyzji na zakres wykonywanie prawa własności do nieruchomości nie została wykazana przez ww. osoby, a jest to niezbędne w przypadku innych nieruchomości niż graniczące z terenem realizacji przedsięwzięcia. W tym względzie Kolegium podkreśliło, że działka odwołujących się, tj. B. Ł.i K. Ł. (działka nr [...]), oddalona jest od granicy terenu inwestycji, zaś granicę w tym przypadku stanowi nieruchomość będąca własnością innych osób - oznaczona jako działka nr [...]. W ocenie Kolegium, ani charakter ani zakres przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej, przeznaczonego do realizacji w Ł. przy ul. [...], ul.[...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] w obrębie [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] nie uzasadnia rozszerzania kręgu stron postępowania o właścicieli nieruchomości niegraniczących bezpośrednio z terenem inwestycji. Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji pozostaje bez wpływu na sytuację prawną ww. osób, co oznacza, że nie posiadają oni w tym postępowaniu przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym nie mogą skutecznie wnieść środka zaskarżenia od decyzji organu I instancji. Z kolei po rozpatrzeniu odwołania osób wymienionych w pkt 2 decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi stwierdziło, że kwalifikacja planowanej inwestycji w kontekście art. 6 pkt 2 u.g.n. nie budzi wątpliwości organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, za cel publiczny uznaje się budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wątpliwości natomiast powstają na gruncie zaliczenia planowanej inwestycji o charakterystyce opisanej w decyzji organu I instancji do działań o znaczeniu co najmniej lokalnym. Inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Kolegium wskazało, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium wyjaśniło, że samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Jest to bowiem dopiero wypełnienie pierwszej przesłanki prowadzącej do określenia takiego charakteru inwestycji. Koniecznym jest natomiast również ustalenie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie lokalnym lub ponadlokalnym. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że przedmiotowa sprawa była już procedowana przez organ I instancji, jak również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, które w poprzedniej decyzji z dnia 28 stycznia 2025 r. nr SKO.4151.1-2.2025 zwróciło uwagę na konieczność wyjaśnienia kwestii dotyczącej kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji w kontekście realizacji przez tę inwestycję potrzeb wspólnoty lokalnej lub ponadlokalnej. O ile charakter wnioskowanej inwestycji wpisuje się w cele publiczne określone w art. 6 pkt 2 u.g.n., o tyle wątpliwości organu odwoławczego budziło stanowisko organu I instancji odnośnie kwalifikowanego interesu lokalnego (gminnego) w odniesieniu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organ II instancji podkreślił, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zwrócił się o wyjaśnienie tej kwestii do wnioskodawcy, który w piśmie z dnia 20 lutego 2025 r. wyjaśnił, że przedmiotowa sieć wodociągowa umożliwi podłączenie do niej nie tylko kilkuset odbiorców, którzy staną się właścicielami lokali mieszkalnych powstałych w wyniku realizacji przedsięwzięcia inwestora, ale także umożliwi podłączenie do sieci obiektów powstałych w wyniku rozbudowy lub nowej zabudowy na licznych nieruchomościach sąsiednich, położonych wzdłuż ul. [...]. Istniejąca obecnie sieć wodociągowa w ul. [...] nie zapewnia możliwości zaspokojenia zaopatrzenia w wodę w przypadku rozbudowy lub nowej zabudowy na tych nieruchomościach, co Miasto musi brać pod uwagę przy rozbudowie sieci. Ponadto budowa wodociągu ma charakter lokalny, gdyż przedmiotowa sieć będzie po wybudowaniu przekazana na majątek Z. sp. z o.o. w Ł.. Tym samym będzie możliwość podłączenia do niego innych inwestycji, zależnie od potrzeb inwestycyjnych, jakie się pojawią na terenach sąsiednich. Mając na uwadze powyższe Kolegium dodało, że wzmocnienie układu sieci wodociągowych poprzez budowę nowego odcinka sieci jest konieczne w celu zabezpieczenia właściwej dostawy i parametrów wody dla okolicznej zabudowy. Fakt ten został wsparty poprzez uzyskanie prawomocnej decyzji środowiskowej i warunków zabudowy. Kolegium zwróciło także uwagę, iż z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że budowa będąca przedmiotem wniosku stanowić będzie nowy element istniejącej infrastruktury technicznej, jako uzupełnienie uzbrojenia terenu podnoszący standard i możliwość zaspokojenia potrzeb w zakresie dostaw wody bieżącej, zwiększający standard użytkowania istniejących i planowanych obiektów, gdyż istniejąca obecnie sieć wodociągowa w ul. [...] nie zapewnia możliwości zaspokojenia zaopatrzenia w wodę w przypadku rozbudowy lub nowej zabudowy na tych nieruchomościach. Wychodząc z tych ustaleń i odwołując się zarazem do poglądów orzecznictwa, Kolegium przyjęło, że istnienie potencjalnej możliwości przyłączenia do sieci i dystrybucji gazu istniejących i planowanych obiektów, położonych wzdłuż linii przebiegu projektowanej sieci ma wpływ na ocenę znaczenia określonej we wniosku inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Ponadto na poparcie powyższej argumentacji Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w którym do zadań własnych gminy ustawodawca zaliczył zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. w sprawach: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Kolegium dodało przy tym, że zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 u.p.z.p., wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1) oraz analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). W rozpatrywanej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w opisanym wyżej zakresie, organ I instancji uznał, że planowane zamierzenie jest dopuszczalne na terenie wskazanym we wniosku inwestora. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w decyzji organu I instancji wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zasady zagospodarowania, które muszą być wzięte pod uwagę przy przeprowadzeniu inwestycji oraz warunki, jakie musi inwestor spełnić, aby do tego doprowadzić. Jednocześnie Kolegium odwołując się do treści art. 56 u.p.z.p., wskazało, że treść przywołanego przepisu nie nasuwa wątpliwości, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Prezydent Miasta Łodzi rozpatrując wniosek T. Sp. z o.o. C. Sp. k., w sytuacji w której projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi, nie mógł zatem – w ocenie Kolegium - odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyższą decyzję Kolegium, w zakresie jej punktu 2, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła E. K., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające: - na arbitralnym przyjęciu, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci wodociągowej dla nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], ul.[...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] w obrębie [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] będzie stanowiła realizację interesu o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, - ustaleniu znaczenia inwestycji jako inwestycji o charakterze lokalnym wyłącznie w oparciu o informację przekazaną przez inwestora, z której wynika, że przedmiotowa sieć wodociągowa po jej wybudowaniu ma zostać przekazana na majątek Z. sp. z o.o. w Ł., w sytuacji w której powyższa informacja nie została w jakimkolwiek zakresie potwierdzona w sposób obiektywny, zaś źródłem informacji jest podmiot bezpośrednio zainteresowany uzyskaniem korzystnego rozstrzygnięcia w sprawie, - oparciu rozstrzygnięcia o hipotetyczne, nieweryfikowalne, zapewnienie inwestora, że przedmiotowa sieć umożliwi podłączenie do niej nie tylko odbiorców, którzy staną się właścicielami lokali mieszkalnych powstałych w wyniku realizacji inwestycji, ale także obiekty powstałe w wyniku rozbudowy lub nowej zabudowy na licznych nieruchomościach sąsiednich, - braku ustalenia, czy do Z. sp. z o.o. w Ł. kierowane były przez właścicieli nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...] wnioski o modernizację istniejącej instalacji wodociągowej; b) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak rozważenia całości argumentacji podniesionej przez skarżącego w złożonym odwołaniu, w szczególności zaś dotyczący braku realizacji przez organ I instancji wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2025 r., nr SKO.4151.1-2-2025, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem są wiążące dla organu I instancji; c) art. 10 k.p.a. przez rezygnację z rozważenia wszystkich zarzutów skarżącego; d) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania; e) art. 8 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, przejawiające się chociażby w uniemożliwieniu stronie zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwagi na zwrot akt postępowania do organu I instancji; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i arbitralne uznanie, że budowa sieci wodociągowej przeznaczonej do realizacji inwestycji w Ł. przy ul. [...], ul. [...] stanowi inwestycję celu publicznego, w sytuacji w której w aktach postępowania brak jest obiektywnych dowodów pozwalających na takie stwierdzenie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację podniesionych zarzutów, podtrzymując stanowisko już wcześniej prezentowane na etapie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i oddalenie skargi, podtrzymując przy tym stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 9 września 2025 r. skarżąca nie wyraziła zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pismem z dnia 11 września 2025 r. uczestnik postępowania T. Sp. z o.o. C. S.k. z siedzibą w Ł., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o oddalenie skargi, utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 12 czerwca 2025 r. i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie z dnia 18 września 2025 r. uczestnik postępowania D. B. oświadczyła, że popiera stanowisko skarżącej oraz podniesione przez nią zarzuty. W piśmie z dnia 31 października 2025 r. skarżąca w odpowiedzi na pismo uczestnika postępowania T. Sp. z o.o. C. S.k. z siedzibą w Ł. oświadczyła, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w złożonej skardze i argumentację w niej zawartą. W pismach z dnia 19 listopada 2025 r., 25 listopada 2025 r. i 26 listopada 2025 r. uczestnicy postępowania – odpowiednio – V. W., D. B., B. Ł. i K. Ł. oświadczyli, że popierają stanowisko skarżącej oraz podniesione przez nią zarzuty. Pismem z dnia 13 stycznia 2026 r. pełnomocnik uczestnika postępowania T. Sp. z o.o. C. Sp. k. z siedzibą w Ł. w uzupełnieniu stanowiska w sprawie przedłożył oświadczenie projektanta potwierdzającego stanowisko organów obu instancji. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. skarżąca podtrzymała skargę i zawarte w niej wnioski, a ponadto złożyła wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania związanych z jej udziałem w postępowaniu. Do stanowiska skarżącej przyłączyli się obecni na rozprawie uczestnicy postępowania: V. W., M. W., A. B., J. B., J.C.. Natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania T. Sp. z o.o. C. Sp.k. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 12 czerwca 2025r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do B. Ł. i K. Ł. (pkt 1) i utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci wodociągowej, przeznaczonego do realizacji w Ł. przy ul.[...], ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] w obrębie [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] - po rozpatrzeniu odwołania: E. K., A. J., R. J., J. B., A. B., M. W., D. B., V. W., J. C. (pkt 2). Skarżąca zaskarżyła tę decyzję w części określonej w pkt 2, tj. w części dotyczącej utrzymania w mocy ww. decyzji organu I instancji. Spór wynikły zaś z wniesienia przez skarżącą powyższej skargi dotyczy prawidłowości zakwalifikowania przez organy orzekające w sprawie przedmiotowej inwestycji do inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżącej, organy nie wykazały, że budowa przedmiotowej sieci wodociągowej stanowi inwestycję celu publicznego, nie wykonały bowiem wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2025 r., nr SKO.4151.1-2-2025, co uzasadniać powinno uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z kolei zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo przyjął, że budowa spornej sieci wodociągowej spełnia cechy inwestycji celu publicznego, co przemawiało za utrzymaniem w mocy decyzji I instancji, a obecnie uzasadnia oddalenie skargi. Stanowisko organu podziela uczestnik postępowania – T. Sp. z o.o. C. Sp.k. z siedzibą w Ł., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, opowiadając się także za oddaleniem skargi. Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu prawnego przede wszystkim należy wskazać, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) – powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 2 pkt 5 u.p.z.p., pod pojęciem inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.), dalej jako: "u.g.n.". Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n., za cel publiczny uznaje się budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Analizę akt sprawy z perspektywy powołanych regulacji należy zacząć od tego, że przedmiotowa sprawa była już procedowana przez organ I instancji, jak również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, które w poprzedniej decyzji kasatoryjnej z dnia 28 stycznia 2025 r. nr SKO.4151.1-2.2025 wskazało na konieczność wyjaśnienia, obok niebudzącej wątpliwości kwestii wpisywania się spornej inwestycji w cele publiczne określone w art. 6 pkt 2 u.g.n., kwestii dotyczącej kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji w kontekście realizacji przez tę inwestycję potrzeb wspólnoty lokalnej lub ponadlokalnej. Zdaniem Sądu w składzie niniejszym, pozyskane w tej kwestii wyjaśnienia wnioskodawcy uzasadniały przyjęcie przez Kolegium stanowiska kwalifikującego sporną inwestycję do kategorii inwestycji celu publicznego w kontekście wskazanym w pierwotnej decyzji kasatoryjnej Kolegium z dnia 28 stycznia 2025 r. Nie sposób bowiem zakwestionować wiarygodności stanowiska inwestora, że przedmiotowa sieć wodociągowa umożliwi podłączenie do niej nie tylko kilkuset odbiorców, którzy staną się właścicielami lokali mieszkalnych powstałych w wyniku realizacji przedsięwzięcia inwestora, ale także umożliwi podłączenie do sieci obiektów powstałych w wyniku rozbudowy lub nowej zabudowy na licznych nieruchomościach sąsiednich, położonych wzdłuż ul. [...]. Podobnie też za wiarygodne uznać należy twierdzenie, że istniejąca obecnie sieć wodociągowa w ul. [...] nie zapewnia możliwości zaspokojenia zaopatrzenia w wodę w przypadku rozbudowy lub nowej zabudowy na tych nieruchomościach, co Miasto musi brać pod uwagę przy rozbudowie sieci. Za lokalnym charakterem owej inwestycji niewątpliwie przemawia także fakt, że przedmiotowa sieć będzie po wybudowaniu przekazana na majątek Z. sp. z o.o. w Ł.. To zaś oznacza, że zajdzie możliwość podłączenia do niego innych inwestycji, zależnie od potrzeb inwestycyjnych, jakie się pojawią na terenach sąsiednich. Stąd też w ocenie Sądu w składzie niniejszym, Kolegium wbrew zarzutom skarżącej trafnie przyjęło, że kwalifikacja przedmiotowej inwestycji w kontekście art. 6 pkt 2 u.g.n. nie budzi wątpliwości, a organ I instancji dokonał wystarczających ustaleń w tej kwestii, realizując w pełni wskazania z decyzji kasatoryjnej Kolegium uprzednio wydanej w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że w świetle przywołanego wyżej art. 6 ust. 2 u.g.n., inwestycję celu publicznego charakteryzują dwie cechy. Pierwsza z nich to spełnienie celu zdefiniowanego w tym przepisie jako cel publiczny, druga zaś to zakres danej inwestycji, tj. czy można ją zaliczyć do działań o charakterze lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym w znaczeniu, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zdaniem Sądu, w świetle okoliczności kontrolowanej sprawy i podjętych w niej ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, prawidłowo uzupełniony w wykonaniu wytycznych Kolegium z ww. decyzji kasatoryjnej, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie sieci wodociągowej, której przeznaczeniem jest obsługa nowopowstałych budynków wielomieszkaniowych stanowi inwestycję o znaczeniu lokalnym. Niewątpliwie realizacja tego rodzaju inwestycji, nawet gdy swoim zasięgiem obejmuje jedynie część obszaru miejskiego, służy w sposób pośredni całej społeczności lokalnej. Powoduje bowiem stopniowe rozszerzanie infrastruktury technicznej, przyczynia się do podniesienia standardu życia mieszkańców oraz stanowi element szerszego oddziaływania w zakresie rozwoju i modernizacji systemu wodociągowego. Poprawność ustalenia tych okoliczności przez organy orzekające w sprawie, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń. W dalszej kolejności należy również zgodzić się z argumentacją Kolegium, że wzmocnienie układu sieci wodociągowych poprzez budowę nowego odcinka sieci jest konieczne w celu zabezpieczenia właściwej dostawy i parametrów wody dla okolicznej zabudowy. Niewątpliwie fakt ten został wsparty poprzez uzyskanie prawomocnej decyzji środowiskowej i warunków zabudowy. Jednocześnie w rozważanym aspekcie trafnie Kolegium podkreśliło, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż budowa będąca przedmiotem wniosku stanowić będzie nowy element istniejącej infrastruktury technicznej, jako uzupełnienie uzbrojenia terenu podnoszący standard i możliwość zaspokojenia potrzeb w zakresie dostaw wody bieżącej, zwiększający standard użytkowania istniejących i planowanych obiektów, gdyż istniejąca obecnie sieć wodociągowa w ul.[...] nie zapewnia możliwości zaspokojenia zaopatrzenia w wodę w przypadku rozbudowy lub nowej zabudowy na tych nieruchomościach. Ponadto w realiach kontrolowanej sprawy nie można zapominać, na co także prawidłowo uwagę zwróciło Kolegium w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawodawca do zadań własnych gminy zaliczył zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. w sprawach: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. W kontrolowanej sprawie, w kontekście przywołanej regulacji, można zatem mówić o współdziałaniu różnych podmiotów w realizacji zadań o znaczeniu publicznym (zaopatrzenie w podstawowe dobro – wodę w drodze inwestycji zapewniającej dostęp do wody), których efektem jest rozwój infrastruktury komunalnej oraz stopniowe zwiększanie dostępności urządzeń wodociągowych dla społeczności lokalnej. Bez znaczenia dla uznania przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego pozostaje zatem fakt, że inwestorem jest podmiot prywatny, na którą to okoliczność powołuje się skarżąca w ramach prezentowanej w sprawie argumentacji. Rację ma także Kolegium, że wobec treści art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Treść przywołanego przepisu nie nasuwa wątpliwości, co również trafnie podkreśliło Kolegium, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Taka zaś niezgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa, jak prawidłowo ustaliły organy, nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Na kanwie powyższych rozważań, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że Kolegium trafnie wywiodło, iż Prezydent Miasta Łodzi rozpatrując wniosek T. Sp. z o.o. C. Sp. k. nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji w której projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami ustawy – u.p.z.p. i przepisami odrębnymi. Tym samym zarzuty skargi co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego należało uznać za niezasadne. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącej procedujące w sprawie organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły cały materiał dowodowy. Prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia art.7a i 7b, art. 10 i art. 11 k.p.a. Powyższe względy przesądziły o braku możliwości podzielenia w niniejszej sprawie argumentacji skarżącej jako strony sporu wynikającego z wywiedzionej skargi. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ds