II SA/Łd 546/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 przy udziale - sprawy ze skargi K. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak:[...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy budynku gospodarczego oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 82 ust. 1 i 2 w zw. z art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, zgłosił sprzeciw w sprawie budowy przez K. N. budynku gospodarczego na działce nr 692/1 w Sz. przy ul. Sz. 36, objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W dniu 15 października 2007r. K. N. dokonała zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce nr 692/1 w Sz. przy ul. Sz. 36. Z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne dotyczące przebiegu granic organ zgłosił sprzeciw w sprawie budowy oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania strony, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją nr [...] z dnia [...]. Starosta [....] ponownie wniósł sprzeciw i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W wyniku rozpatrzenia kolejnego odwołania strony, organ odwoławczy decyzja nr [...] z dnia [....] ponownie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż organ w pierwszej kolejności winien sprawdzić czy budynek objęty zgłoszeniem spełnia wymagania określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, czy podlega zgłoszeniu. Uzasadniając swoje ponowne rozstrzygnięcie z dnia [...] Starosta [...] podniósł, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a w/w ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m² związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Ustalił, iż istniejący na w/w działce budynek mieszkalny, który może być elementem zabudowy zagrodowej, istniejący samodzielnie, zabudowy takiej nie tworzy. Nadto przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem C13MN/RM, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę zagrodową związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego co nie przesądza o spełnieniu warunku, o którym mowa w art. 29 ust. 1pkt 1a w/w ustawy. Po ponownej analizie akt sprawy oraz uwag organu odwoławczego, organ I instancji stwierdził, ze budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem nie spełnia wymogów określonych w art. 29 ust. 1pkt 1a w/w ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji K. N. podniosła, iż nie zgadza się z przyjęciem, że przedmiotowy budynek nie stanowi zabudowy zagrodowej. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, poprzez pominięcie faktu, ze strona prowadzi gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzi przedmiotowa działka siedliskowa a budynek, którego dotyczy zgłoszenie jest pierwszym budynkiem gospodarczym na tej działce i ma stanowić element zabudowy zagrodowej. Przeznaczony ma być do przechowywania maszyn i środków produkcji rolnej. W ocenie odwołującej fakt, że na razie istnieje tylko budynek mieszkalny nie przesadza, że nie istnieje zabudowa zagrodowa. Dodała, iż decyzja I instancji została wydana przed uprawomocnieniem się decyzji Wojewoda [...] z dnia [...]., którą strona zaskarżyła do WSA. Decyzją nr [...] z dnia [...]. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, następnie podniósł, iż niewątpliwie strona zgłosiła zamiar wykonania budynku gospodarczego o powierzchni do 35m², jednocześnie o tym, iż budynek ten będzie przeznaczony do przechowywania maszyn i środków produkcji rolnej strona poinformowała dopiero w piśmie z dnia 5 kwietnia 2008r. – czyli w swym odwołaniu. Dalej organ wyjaśnił, iż na działce strony objętej projektowaną budową znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny, który może być elementem zabudowy zagrodowej lecz samodzielnie zabudową zagrodową nie jest. Jednocześnie brak jakichkolwiek innych zabudowań związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Organ wywiódł, iż budowa budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 35m² na działce na której znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny, nie stanowi uzupełnienia zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej. Podniósł, iż fakt, że strona prowadzi gospodarstwo rolne nie ma znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał również, iż regulacja przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego dotyczy uzupełnienia siedliska już istniejącego, dlatego argumentacja strony, iż zabudowa działki siedliskowej rozpoczyna się od budowy budynku mieszkalnego lub mieszkalno-gospodarczego nie znajduje uzasadnienia. Daje wyjaśnił, iż zgodnie z art. 61 §1 ustawy p.p.s.a wniesienia skargi do sądu nie powoduje wstrzymania wykonania aktu lub czynności, nie ma zatem znaczenia wniesienie do WSA skargi. Nadto wskazał, iż organ I instancji błędnie powołał art. 30 ust. 6 pkt 1, powinno być ust. 7 tego przepisu, jednakże okoliczność ta nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. N. powtórzyła i podtrzymała wszystkie zarzuty i ich argumentację przedstawione w odwołaniu, począwszy od wskazania naruszenia art. 29 ust. 1 lit. a ustawy Prawo budowlane jako podstawy materialnoprawnej oraz naruszenie art. 107 §1 K.p.a. przez nie wskazanie w decyzji organu I instancji strony postępowania. Nadto skarżąca wskazała, iż w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. u. 2002, nr 75, poz. 690 ) jest definicja "zabudowy zagrodowej" wbrew twierdzeniom organu. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji lub ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi w pełni podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczącego terminu "zabudowa zagrodowa" to wskazał, iż zapis w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brzmiał, że "ustawa Prawo budowlane nie podaje definicji działki siedliskowej oraz zabudowy zagrodowej" a nie jak twierdzi skarżąca, że organ napisał, że nie ,ma przepisów zawierających takie definicje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga między innymi budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a., tj. obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej w postaci parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Redakcja cytowanego przepisu skłania do postawienia tezy, iż intencją ustawodawcy było aby wpierw powstała, a więc już istniała zabudowa zagrodowa, która co do zasady wymaga uzyskania na jej postawienie pozwolenia na budowę. Kolejne, uzupełniające zaś istniejącą zabudowę zagrodową obiekty budowlane, pod pewnymi warunkami określonymi właśnie np. w art. 29 ust. 1 pkt. 1 lit. a mogą powstawać jedynie na podstawie dokonanego zgłoszenia zamiaru ich budowy. Z uwagi na powyższe trudno jest zgodzić się z zarzutami skargi i składanych odwołań, iż takie rozumienie omawianych przepisów prowadzi w istocie, w ocenie skarżącej do utraty możliwości stosowania tego przepisy i wypacza jego sens. Jeżeli więc na działce strony skarżącej objętej projektowaną budową znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny to może być on elementem zabudowy zagrodowej lecz samodzielnie zabudową zagrodową nie jest. Brak jest jakichkolwiek innych zabudowań związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Z tych względów budowę budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 35m² na działce na której znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny, nie można uznać za uzupełnienie zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej. Należy również zgodzić się twierdzeniem, iż fakt, że strona prowadzi gospodarstwo rolne nie ma znaczenia przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy. Powyższe rozumienie omawianych przepisów prawa znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sadowym. W wyroku z dnia 11. 12. 2003 r. w sprawie sygn.. akt. II SA/Lu 886/02 NSA w Lublinie wyraził pogląd, iż: "Budowa budynku gospodarczego na działce, na której znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny, nie stanowi uzupełnienia zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej w świetle art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.)". ( LEX nr 202738 ) Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż zupełnie chybione są twierdzenia skarżącej co do braku określenia strony w decyzji pierwszoinstancyjnej, co miało stanowić o naruszeniu art. 107 § 1 K.p.a. Z treści decyzji z dnia 21 marca 2008r. wynika wprost, iż sprzeciw dotyczy zamiaru budowy przez Panią K. N. – jedyną stronę tego postępowania. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa, skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. a. ł.