II SA/Łd 547/13

Dnia 25 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant St. Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 roku sprawy ze skargi H. K.-B. i J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania H. K. – B. i J. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej B nr [...], zlokalizowanej na nieruchomości przy ul. A 88, na działce nr ewid. 11/5, obręb [...] w Ł. Od powyższej decyzji odwołali się H. K. – B. i J. B., właściciele nieruchomości będących w obszarze oddziaływania przedmiotowej nieruchomości. Odwołujący podnieśli, że nie zgadzają się na realizację przedmiotowej inwestycji w lokalizacji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją gdyż, w ich ocenie, wykonanie jej zgodnie z projektem budowlanym grozi katastrofą budowlaną, z uwagi na charakter terenu. Podkreślili, iż mają obawy, czy trzydziesto-metrowa konstrukcja, usytuowana w pobliżu zbiornika wodnego, na podmokłym, grząskim terenie dawnej pradoliny rzeki Łódki, charakteryzującym się wysokim poziomem wód gruntowych będzie konstrukcją stabilną i bezpieczną, skoro słup energetyczny, który znajdował się na tym terenie przechylił się i został usunięty. Zdaniem odwołujących konstrukcja masztu nie spełnia zasad bezpieczeństwa i stanowi poważne zagrożenie dla życia i mienia osób znajdujących się w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Do odwołania załączyli opinię techniczną dotyczącą przedmiotowej konstrukcji budowlanej opracowaną przez osobę do tego uprawnioną, w której stwierdzono szereg uchybień konstrukcyjnych, grożących katastrofą budowlaną. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że A Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana M. K. złożyła w dniu 24 października 2011 r. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej B nr [...], zlokalizowanej na nieruchomości przy ul. A 88, na działce nr ewid. 11/5, obręb [...] w Ł. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia 17 lutego 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o., pozwolenia na budowę w ww. zakresie. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania małżonków B., decyzją z dnia 19 kwietnia 2012 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji wraz z poprzedzającym ją postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia 25 listopada 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. Nr [...] nałożył na A Sp. z o.o. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w terminie do dnia 23 sierpnia 2012 r. poprzez: przedłożenie postanowienia, o którym mowa w art. 63 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z którego wynikałby brak potrzeby (lub potrzeba) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; przedłożenie oświadczenia projektanta z uprawnieniami geologa o sporządzeniu uproszczonej dokumentacji geotechnicznej zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; określenie w projekcie zagospodarowania terenu granic objętego wnioskiem w uzgodnieniu z M. P., który wystąpił z odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku handlowo-magazynowego na tej samej nieruchomości i projekty zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji nie mogą się pokrywać. Na wniosek inwestora postanowieniem z dnia 27 lipca 2012 r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. zawiesił przedmiotowe postępowanie. W dniu 15 listopada 2012 r. w organie I instancji inwestor złożył wniosek o podjęcie postępowania oraz przedłożył do niego dokumenty określone postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia 23 maja 2012 r. W następstwie powyższego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2012 r. Prezydent podjął zawieszone postępowanie. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda przywołując brzmienie art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wyjaśnił, że w niniejszej sprawie projektowane przedsięwzięcie polega na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej z typową wieżą MONOPOL o wysokości trzonu 33 m, oraz łącznej wysokości 34,43 m n.p.t., z lokalizacją w zachodniej części działki o nr ewid. 11/5. Stacja bazowa nr [...], posadowiona będzie na żelbetowym płytowym fundamencie o podstawie ośmiokąta opisanego na kole o średnicy 4,5 m, grubości płyty 0,7 m i o głębokości wynoszącej 1,2 m p.p.t. W płycie osadzony jest żelbetowy trzon fundamentu o wymiarach 1,20 m x 1,20 m i wysokości 1,30 m, w którym zostanie zabetonowana stalowa podstawa wieży o wysokości 0,43 m n.p.t. Do podstawy umocowano za pomocą śrub dolny segment wieży. Wieża poza podstawą składa się z sześciu segmentów rurowych o długości 5 x 6 m i 3 m. Projektowana wieża MONOPOL/33 jest obiektem infrastruktury technicznej i nie zalicza się do obiektów kubaturowych. Z akt sprawy wynika, iż projektowany obiekt, na podstawie przeprowadzonych badań, należy zaliczyć do drugiej kategorii geotechnicznej, a badany teren do prostych warunków gruntowych. Projektowana stacja bazowa jest bezobsługowa i wymaga dojazdu na czas budowy. Dojazd ten odbywać się będzie poprzez zjazd z ul. M. na działkę o nr ewid. 11/5. W przedmiotowej sprawie inwestor dołączył postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 4 września 2012 r., którym na podstawie art. 61a § K.p.a. oraz art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, ze zm. - zwanej dalej ustawą OOŚ), w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 - zwanego dalej rozporządzeniem ooś), odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej A, argumentując, że w przypadku projektowanych anten Kathrein 742 215, miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm. - zwanej dalej POŚ), znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, czyli w odległości większej niż określona w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia ooś. Brak jest tym samym przesłanek aby uznać przedmiotowe przedsięwzięcie za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkuje brakiem podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto Wojewoda podniósł, że projekt budowlany zawiera opracowanie "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko (...)", z której wynika, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, z projektowanymi instalacjami radiokomunikacyjnymi, w skład której wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze, zlokalizowane u podstawy wieży oraz anteny sektorowe A, B, C typu Kathrein 742 215 i anteny radiolinii, skierowane w trzech kierunkach (azymutach), zamontowane na projektowanej wieży rurowej o wysokości 30,40 m n.p.t., emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości 0,03 MHz do 300 000 MHz o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny wynoszącej PEIRP 2100 = 1927,52 W, zapewnia odpowiednią odległość pomiędzy obszarem pracy anteny, a miejscem ewentualnego przebywania ludności. Oznacza to, iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten w odległości do 70 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności, tym samym spełnione zostały wymagania, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W powyższym opracowaniu w pkt 3 i 4 w tabelach wskazano parametry zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej i pionowej od anten sektorowych planowanej stacji bazowej, a także w sposób graficzny wskazano rozkład występowania ww. pola elektromagnetycznego w płaszczyźnie poziomej. Z powyższych analiz wynika, że obszar oddziaływania anten sektorowych, dla których pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 dla anten sektorowych Kathrein 742215 w azymucie 0°, 120° i 240°, Tilt 0°, znajdujące się w przestrzeni na wysokości 31,60 m z maksymalnym zasięgiem wiązki w osi pionowej – 4.00 m i wiązki w osi poziomej - 39,16 m oraz dla tych anten w Tilt 10° maksymalny zasięg wiązki w osi pionowej wynosi 7.20 m i wiązki w osi poziomej 39,16 m, nie występują w miejscach dla ludzi dostępnych. Obszary o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 dla powyższych anten występują powyższej 24,10 m nad zabudowaniami i 27,60 m ponad istniejącym terenem (Tilt 0°) oraz 18,40 m nad zabudowaniami i 24,40 m ponad istniejącym terenem (Tilt 10°), w odległości 39,16 m, więc w odległości mniejszej niż 70 m. Dotyczy to działek o nr ewid: 11/5, 12/1, 10/19, 10/18 w obrębie [...]. Zgodnie z art. 122a POŚ, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia (pkt 1); każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie (pkt 2). Organ odwoławczy ustosunkowując się do podniesionej w odwołaniu kwestii, dotyczącej konstrukcji przedmiotowej inwestycji, wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 8 marca 2013 r. odniósł się do treści odwołania i załączonej do niego opinii technicznej. Do wspomnianego pisma, w uzupełnieniu materiału dowodowego, dołączono oświadczenie G. G. - autora "Uproszczonej dokumentacji geotechnicznej do projektu (...)" dla przedmiotowej stacji bazowej, który posiada stosowne uprawnienia zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i który oświadczył w nim o sporządzeniu wspomnianego opracowania zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto w odrębnym oświadczeniu autor tego opracowania wyjaśnił nieścisłość dotyczącą rzędnej terenu. Rzędna w tym opracowaniu wskazana została po odczytaniu jej z mapy zasadniczej tj. 251,80 m, która nie miała wrysowanych warstwic. Badania zostały wykonane w odniesieniu do poziomu terenu w miejscu planowanego posadowienia wieży i prawidłowa rzędna tego terenu została określona w późniejszym okresie w projekcie budowlanym, na podstawie mapy do celów projektowych. W związku z tym poprawna rzędna miejsca prowadzenia badań geotechnicznych to 251,50 m n.p.m. Autor w oświadczeniu tym wskazał ponadto, iż poziom wody gruntowej występujący w poziomie 1,2 m p.p.t. jest poziomem maksymalnym. Wiercenie badawcze zostało wykonane po okresie wiosennych roztopów, przy możliwie najwyższym stanie wód. Poziom wody gruntowej ulegnie obniżeniu i nie przewiduje się aby przekroczył poziom 1,2 m p.p.t. Pełnomocnik inwestora w ww. piśmie wskazał, że projekt budowlany zgodnie z obowiązującymi przepisami zawiera podstawowe założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń oraz podstawowe wyniki tych obliczeń. Dlatego też podano w nim komplet niezbędnych założeń, w tym obciążeń stałych - ciężar konstrukcji stalowej wieży (pkt IV 1.4 opisu technicznego), wynoszący 4656,0 kg, obciążenie antenami wraz z podaniem współczynników aerodynamicznych i wartości sił od tych obciążeń (pkt IV 4 opisu technicznego). Z tego też powodu zarzut w tej kwestii wskazany w opinii technicznej (pkt 10, podpunkt c), dołączonej do odwołania nie znalazł uzasadnienia. Nieprawdziwy jest także zarzut, iż brakuje wyników liczbowych obliczeń i że nie wiadomo jaki jest stopień wykorzystania konstrukcji i jaki jest zapas bezpieczeństwa. W projekcie podano, że dla podanej konfiguracji wytężenie poszczególnych segmentów nie przekracza 54 % jej nośności (pkt IV 4 opisu technicznego), co całkowicie przeczy zarzutowi. Stateczność fundamentu według obliczeń i założeń, jak wynika z projektu jest zapewniona. Inwestor wyjaśnił kwestię wskazania kategorii terenu "B", jako oczywistą omyłkę edycyjną, gdyż w Eurokodach takiej kategorii nie ma. Przyjęto w rzeczywistości kategorię II (wpisano pomyłkowo B), która odpowiada kategorii "A" według wycofanej przez Polski Komitet Normalizacyjny normie PN-77/B-02011 Obciążenie wiatrem. Poza ww. błędem zarzut jest niezasadny. Inwestor w swoim piśmie odniósł się także do obliczeń statycznych przedstawionych w załączonej do odwołania opinii technicznej, w którym wskazał, iż wykonane zostały według wycofanej przez Polski Komitet Normalizacyjny nieaktualnej normy, w związku z czym nie są właściwym odniesieniem do przedmiotowego projektu budowlanego. Podobnie potraktowanie wieży jako komina i wykonanie obliczeń według normy kominowej jest nieprawidłowe i niezgodne z przepisami prawa, co stwierdzono także w ww. piśmie. Podsumowując powyższe inwestor wskazał, że projektant nie potwierdza zarzucanych nieprawidłowości, gdyż przekroje rur oraz fundament dobrane są prawidłowo, projekt przedmiotowej wieży stanowi adaptację typowej wieży rurowej zaprojektowanej i produkowanej przez dużą i znaną duńską firmę Ramboll, które to wieże budowane są w Polsce i Europie i stoją całkowicie bezawaryjnie. Nadto projektant i sprawdzający oświadczają, że wieża zaprojektowana jest prawidłowo i wykonanie jej nie stanowi zagrożenia dla życia i mienia osób znajdujących się w sąsiedztwie, co też organ odwoławczy uwzględnił przy podejmowaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia. Oświadczenie to odnosi się również do osób znajdujących się na nieruchomości należącej do H. K. – B. i J. B. W dalszej części decyzji Wojewoda wskazując na treść art. 20 ust. 4 ustawy stwierdził, że to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co też składając oświadczenia projektanci uczynili. Odnośnie prośby odwołujących o zaniechanie budowy przedmiotowej inwestycji w lokalizacji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora w danej lokalizacji czy też innej była uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki. W każdej jednak sytuacji ich realizacja winna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju inwestycji wskazują stosowny tryb postępowania administracyjnego. Tak więc stanowisko odwołujących, że nie wyrażają oni zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w lokalizacji wskazanej przez inwestora nie może być uwzględnione. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązany jest zbadać projekt zagospodarowania terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także zbadać zgodność projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia 1 lutego 2011 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia i to oni ponoszą odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych obliczeń i rozwiązań. Także zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy wyjaśnienie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w tych sprawach została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewoda oceniając cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie stwierdził, iż mając na względzie spełnienie warunku określonego w przepisie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezsprzecznie wynika, iż przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartościach przekraczających 0,1 W/m2 wystąpi tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, pod którym znajdują się działki, w tym działka odwołujących. Za miejsca dostępne dla ludności należy uznać jedynie miejsca, do których dostęp ludności nie jest zabroniony oraz miejsca, do których dostęp ludności nie wymaga użycia sprzętu technicznego. Organ odwoławczy stwierdził również, iż w ponownym rozpatrzeniu sprawy uzupełniono materiał dowodowy, tym samym organ I instancji zgromadził materiał dowodowy umożliwiający ocenę realizacji przedmiotowej inwestycji co oznacza, iż spełnione zostały wymagania art. 7 i 77 K.p.a. i z tych powodów zarzuty odwołujących nie mogły zostać uwzględnione. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia, wykonany został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego, oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowa inwestycja nie koliduje z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia 1 lutego 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Ponieważ w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, to zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. K.-B. i J. B. zarzucili naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 K.p.a., podnosząc, że organ II instancji podjął swoją decyzję wyłącznie na podstawie dowodów przedstawionych przez inwestora, w postaci złożonych wyjaśnień do projektu budowlanego oraz wyjaśnień do opinii technicznej (dołączonej w postępowaniu odwoławczym przez skarżących), natomiast w ogóle nie rozpatrzył dowodu przedstawionego przez skarżących w postaci opinii technicznej. Zdaniem skarżących organ odwoławczy powinien zgodnie z art. 84 K.p.a. powołać biegłego, specjalistę od tego typu konstrukcji w celu wyjaśnienia wątpliwości przedstawionych przez skarżących, czego jednak nie uczynił, dając całkowicie wiarę wyjaśnieniom inwestora, które jeszcze pogłębiły wątpliwości skarżących, poddając w wątpliwość wiedzę techniczną i znajomość przepisów prawa budowlanego autorów projektu przedmiotowej wieży. Małżonkowie B. podkreślili, że projektowany obiekt zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Posadowienie wieży w poziomie wody gruntowej, podobnie jak w przypadku posadowienia poniżej poziomu wody gruntowej, oznacza zakwalifikowanie warunków gruntowych jako złożonych i wiąże się z koniecznością wykonania oprócz dokumentacji geotechnicznej także dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, a takiej dokumentacji w rozpoznawanej sprawie nie dołączono. Zdaniem skarżących teren, na którym zlokalizowano inwestycję nie jest terenem standardowym, bowiem charakteryzuje się wysokim poziomem wód gruntowych. Wobec tego lokalizacja wieży na tym terenie grozi katastrofą budowlaną, na którą skarżący są bezpośrednio narażeni. Powtórzyli również zarzut dotyczący konstrukcji wieży i jej nośności, wskazując, że zaprojektowano ją według norm Eurokodu, podczas gdy - w ich przekonaniu - konstrukcję wieży należało zaprojektować według "normy kominowej". Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w motywach kwestionowanej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2013 r. skarżący podnieśli, że nie wnoszą pretensji do organu I instancji, który wydał pozwolenie na budowę zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawy Prawo budowlane. Skarga dotyczy decyzji Wojewody [...], który podjął ją z pominięciem dowodu w postaci przedłożonej przez nich opinii technicznej. Skarżący podtrzymali stanowisko o konieczności powołania niezależnego biegłego, specjalisty od tego typu konstrukcji, w celu wyjaśnienia przedstawionych przez nich wątpliwości. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 3 lutego 2014 r. pełnomocnik Spółki A Sp. z o.o. stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, wobec czego wniósł o oddalenie skargi. Nadto podkreślił, że w dniu 13 grudnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał decyzję nr [...], znak [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, w uzasadnieniu której stwierdził, że "na podstawie analizy przedłożonych dokumentów oraz wyników kontroli obowiązkowej przeprowadzonej w dniu 29 listopada 2013 r. stwierdzono, iż bezobsługowa stacja bazowa telefonii komórkowej nadaje się do bezpiecznego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem". Wspomniana decyzja nie została zaskarżona, ani zakwestionowana w jakikolwiek inny sposób. Na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. skarżący poparli skargę oświadczając, że w ich ocenie w toku postępowania administracyjnego powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego na okoliczność konstrukcji stacji bazowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe standardy procedury administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie sąd kontrolując legalność decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej B, zlokalizowanej na nieruchomości przy ul. A 88 w Ł., działka nr ewid. 11/5, obręb [...] stwierdził, że nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), przywoływane dalej w tekście jako "ustawa". W rozumieniu art. 32 ust. 1 i 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-4, art. 35 ust. 1, ust. 3 i 4 ustawy, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Może być ono wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jego zakres i treść powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Winien on zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; stosownie do potrzeb: z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizując załączoną do sprawy dokumentację w kontekście przywołanych wyżej norm prawnych sąd w pełni podzielił stanowisko Wojewody [...], zgodnie z którym projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu I instancji jest kompletny i zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Składa się on niewątpliwie z projektu: zagospodarowania terenu, architektoniczno-budowlanego oraz branży elektrycznej. Projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno–budowlany obejmuje: oświadczenia autorów projektu zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane o sporządzeniu projektu budowlanego wieży typu MONOPOL zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, kopie dokumentów stwierdzających przygotowanie zawodowe projektantów i sprawdzającego projekt, opis do projektu zagospodarowania terenu, opis techniczny, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, rysunki (projektu zagospodarowania terenu, konfiguracji anten, urządzeń, rzutu przyziemia, rysunek zestawieniowy stacji, konstrukcji wsporczej anten, fundamentów wieży, wieży), specyfikację materiałową, załączniki w postaci: dokumentacji geotechnicznej, decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 1 lutego 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, decyzji PINB z dnia 6 stycznia 2009 r. nr [...] o udzieleniu M. P. pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-magazynowego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 88, decyzji PINB z dnia 29 października 2010 r. nr [...], zmieniającej decyzję nr [...]. Z kolei projekt budowlany zasilania energetycznego stacji bazowej UMTS zawiera opis techniczny, obliczenia techniczne, zestawienie materiałów oraz oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i kopie dokumentów potwierdzających przygotowanie zawodowe. Do projektu załączono również: warunki przyłączenia inwestycji do sieci energii elektrycznej z dnia 28 lipca 2011 r., umowę najmu nieruchomości przy ul A 88, zawartą pomiędzy A Sp. z o.o. a jej właścicielem M. P., opinię Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia 27 września 2011 r. o braku zastrzeżeń do lokalizacji przedmiotowej stacji, pismo Dyrektora Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 28 września 2011 r. o braku konieczności uzgodnienia planowanej stacji z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, opinię Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. z dnia 18 sierpnia 2011 r. o uzgodnieniu dokumentacji projektowej oraz analizę instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko. Wspomniana dokumentacja projektowa została następnie zgodnie z postanowieniami organu I instancji z dnia 25 listopada 2011 r. i 23 maja 2012 r. uzupełniona przez inwestora między innymi o analizę instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem określenia zakresu promieniowania to jest rozkładu pól elektromagnetycznych w płaszczyźnie poziomej i pionowej oraz postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 4 września 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W motywach wspomnianego wyżej postanowienia Prezydent stwierdził, że planowanego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia ooś, w związku z tym jego realizacja zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy OOŚ nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy OOŚ. Brak jest tym samym podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo organ zauważył, że uwzględniając równoważną moc promieniowania izotropowego poszczególnych anten, wysokość ich zawieszenia przyjętą jako wysokość środka elektrycznego anteny oraz pochylenie osi głównej wiązki promieniowania w zakresie 0o-10o, w przypadku wszystkich projektowanych anten miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej promieniowania tej anteny, a więc w odległości większej niż określona w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. rozporządzenia ooś. W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę fakt, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oprócz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane załączył kompletną dokumentację projektową odpowiadającą przepisom obowiązującego prawa wraz z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji oraz wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji zobligowany był w myśl art. 35 ust. 4 ustawy wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, zaś organ odwoławczy niewątpliwie nie miał jakichkolwiek podstaw prawnych do usunięcia jej z obrotu prawnego. W motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia Wojewoda prawidłowo przestawił stan faktyczny i prawny sprawy, rzeczowo i logicznie odniósł się do zarzutów odwołania i załączonej do niego opinii technicznej dotyczących konstrukcji wieży. Podkreślić nadto trzeba, że w toku postępowania drugoinstancyjnego autor uproszczonej dokumentacji geotechnicznej wyjaśnił nieprawidłowości dotyczące rzędnej terenu i jego charakteru, podnosząc, że rzędna terenu podana we wspomnianym opracowaniu została przez niego odczytana z mapy zasadniczej, która nie miała wrysowanych warstwic. Badania zostały wykonane w odniesieniu do poziomu terenu w miejscu planowanego posadowienia wieży, a prawidłowa rzędna tego terenu została określona później w projekcie budowlanym na podstawie mapy do celów projektowych. W związku z tym poprawna rzędna miejsca prowadzenia badań geotechnicznych to 251,50 m n.p.m. Geolog wskazał jednocześnie, że poziom wody gruntowej występujący na poziomie 1,2 m p.p.t. jest poziomem maksymalnym. Wiercenie badawcze zostało wykonane po okresie wiosennych roztopów, przy możliwie najwyższym stanie wód. Poziom wody gruntowej ulegnie obniżeniu, natomiast nie przewiduje się aby przekroczył poziom 1,2 m p.p.t. Tym samym zarzut skargi dotyczący niewłaściwej lokalizacji wieży, z uwagi na wysoki poziom wód gruntowych należało ocenić jako niezasadny. Nietrafny jest również zarzut skargi dotyczący konstrukcji wieży i jej stabilności. Z wyjaśnień autora projektu, złożonych w toku postępowania odwoławczego wynika, że nieprawdziwy jest zarzut o braku wyników liczbowych obliczeń dotyczących stopnia wykorzystania konstrukcji i zapasu bezpieczeństwa. W projekcie podano bowiem, że dla podanej konfiguracji wytężenia poszczególnych segmentów nie przekracza 54% jej nośności, co całkowicie przeczy zarzutowi. Stateczność fundamentu jest zapewniona. Autor projektu przyznał jednocześnie, iż faktycznie błędnie wpisano kategorię terenu "B", jednakże jest to oczywista pomyłka edycyjna, bo w Eurokodach taka kategoria nie występuje. W rzeczywistości przyjęto kategorię II, która odpowiada kategorii "A" według wycofanej przez Polski Komitet Normalizacyjny normie "obciążenie wiatrem". Błędem – w jego przekonaniu – jest wreszcie traktowanie wieży jako komina i wykonanie obliczeń według "normy kominowej", ponieważ charakter pracy wieży i komina jest zupełnie różny. Właściwiej byłoby zastosować normę "konstrukcje stalowe – wieże i maszty". Zgodnie jednak z wytycznymi Polskiego Komitetu Normalizacyjnego przeliczenie wieży należało wykonać zgodnie z Eurokodami, a nie w oparciu o nieaktualne normy. Jednocześnie wskazano, że autor opinii technicznej złożonej przez skarżących załączył obliczenia stateczności dla fundamentu sprowadzonego do kwadratu, podczas gdy zaprojektowany fundament jest ośmiokątem foremnym i dla takiej też geometrii fundamentu dokonano wyliczeń. Kształt ośmiokąta foremnego – zdaniem autora projektu - jest korzystniejszy dla stateczności konstrukcji, zatem stateczność konstrukcji jest zapewniona. Ostatecznie projektant i sprawdzający projekt oświadczyli, że wieża jest zaprojektowana prawidłowo a jej wykonanie nie stanowi zagrożenia dla życia i mienia osób znajdujących się w sąsiedztwie, w tym dla osób znajdujących się na nieruchomości skarżących, z kolei uprawniony geolog oświadczył, że uproszczona dokumentacja geotechniczna do projektu stacji bazowej telefonii komórkowej została sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W przekonaniu sądu Wojewoda w motywach kwestionowanej decyzji słusznie zauważył, że zakres czynności organu architektoniczno-budowlanego determinowany jest przepisami obowiązującego prawa, a co za tym idzie organ nie jest upoważniony do zastępowania projektanta i ingerowania w merytoryczną zawartość projektu. Do podstawowych obowiązków projektanta w myśl art. 20 ustawy należy: opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego; sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów; wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań; sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. Nr 92, poz. 881, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2010 r. Nr 114, poz. 760); sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub właściwego organu w zakresie: stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem, uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela podkreśla się, że właściwy organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem (vide: wyroki NSA z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 345/11- Lex nr 1219136 i WSA we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 717/07 – Lex nr 485814). Zasadny jest wobec tego wniosek, że skoro projektant pełni samodzielne funkcje techniczne, a jego kwalifikacje potwierdzone są zaświadczeniem, o który stanowi art. 12 ust. 7 ustawy, to ponosi on odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań projektowych z przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, co też składając oświadczenia projektanci w niniejszej sprawie uczynili. Nietrafny jest tym samym zarzut skargi o konieczności powołania przez organ biegłego, który wyjaśniłby wątpliwości i zarzuty skarżących postawione pod adresem konstrukcji wieży. W rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia każdego żądania strony postępowania o powołanie biegłego lecz ma możliwość uwzględnienia takiego wniosku, gdy uzna, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W realiach rozpoznawanej sprawy, której przedmiotem jest budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie wymagana jest specjalistyczna wiedza z zakresu budownictwa, którą posiada projektant, o czym była już wyżej mowa. W sytuacji, gdy projektant tak jak w niniejszym postępowaniu ustosunkował się logicznie i rzeczowo do przedłożonej przez skarżących opinii technicznej i zgłaszanych przez nich zastrzeżeń, oświadczając, że wieża zaprojektowana jest prawidłowo i wykonanie jej nie stanowi zagrożenia dla życia i mienia osób znajdujących się w sąsiedztwie, brak było podstaw do powołania biegłego specjalisty, który oceniłby prawidłowość konstrukcji wieży. Nie bez znaczenia w tej sprawie jest również okoliczność, na którą zwrócił uwagę inwestor przy piśmie z dnia 3 lutego 2014 r., że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia 13 grudnia 2013 r., wydaną po uprzednim przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli w dniu 29 listopada 2013 r., udzielił Spółce pozwolenia na użytkowanie inwestycji stwierdzając, że bezobsługowa stacja bazowa telefonii komórkowej nadaje się do bezpiecznego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Podsumowując, sąd na podstawie analizy załączonych akt administracyjnych w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa stwierdził, że decyzja Wojewody [...] jest zgodna z prawem i – wbrew zarzutom skargi – nie narusza art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 84 § 1 K.p.a. Z tych powodów sąd w trybie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. d.r.