II SA/Łd 549/09

Dnia 17 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku U. D. i Z. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U. D. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. U. D. i Z. D. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W treści skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że spowoduje ona trudne do odwrócenia skutki w przypadku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i przystąpieniu do realizacji inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się merytorycznie do treści wniosku należy wskazać, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str. 120–126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 293–303). Analizując treść decyzji – w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw, zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. Na tej podstawie należy stwierdzić, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie kwalifikuje się pod przedmiotową ochronę tymczasową polegającą na wstrzymaniu wykonania. Podobne stanowisko niejednokrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. postanowienia NSA z dnia 30 października 2001 roku, II SA/Gd 2004/01, Lex Nr 76096; z dnia 15 października 2001 roku, II SA/Gd 2174/01, Lex Nr 76097; z dnia 23 maja 2001 roku, II SA/Gd 1023/01, Lex Nr 76084; z dnia 26 lutego 2001 roku, II SA/Gd 3160/00, Lex Nr 46481; z dnia 25 kwietnia 1996 roku, II SA/Gd 179/96, Lex Nr 44221). Cytowane orzeczenia, mimo że wprost odnoszą się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zachowują swoją aktualność również w odniesieniu do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Oba rodzaje decyzji mają na celu przygotowanie realizacji danej inwestycji, jest to etap wstępny przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Mimo zmiany, z dniem 1 stycznia 2004 roku, podstawy i samej konstrukcji wstrzymania wykonania, przytoczone powyższej orzeczenia w podanym zakresie, zachowały swoją aktualność. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. A. T. – P.