II SA/Łd 552/05

Dnia 14 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o numerze [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnie- nia się niniejszego wyroku. II SA/Łd 552/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 60 ust. 1 art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hurtowni tkanin (powierzchnia sprzedaży 150 m2) przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 4 (dawniej B 26/28, działka nr 159/10, obręb [...]). Inwestycja ma obejmować budowę dwukondygnacyjnego budynku hurtowni z częścią magazynową i socjalną, wewnętrznego placu manewrowego i stanowisk parkingowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 14 stycznia 2004 r. A Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji. Zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujący na terenie nieruchomości plan zagospodarowania przestrzennego utracił swoją moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 59 ust. 1 zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego w przypadku braku planu miejscowego wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Organ I instancji powołał się na przesłanki konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, wynikające z treści przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej tj. działka nr [...] przy ul. B 30 jest zabudowana obiektem o charakterze stałym pozwalającym określić wymagania dotyczące kształtowania zabudowy. Dostęp do drogi publicznej, czyli ul. A dla planowanej zabudowy jest zapewniony poprzez istniejący wjazd. Zapewnienie obsługi inwestycji w zakresie dostaw energii elektrycznej, wody i odprowadzenia ścieków jest planowane z projektowanych przyłączy na warunkach gestorów. Należy zatem uznać, że projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z wypisami z rejestru gruntów działka nr [...] w obrębie [...] będąca terenem inwestycji składa się w całości z gruntów budowlanych - B. W ocenie organu I instancji analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzono zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego planu zagospodarowania. Stwierdzono, że dominującą funkcją obszaru analizowanego jest funkcja handlowo-usługowa, w połączeniu z wielorodzinną zabudową mieszkaniową. Lokalizacja na przedmiotowej działce wnioskowanej funkcji usługowej jest zgodna z wnioskami wynikającymi z analizy. Stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z uzyskanych uzgodnień oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka z o.o. "C" z siedzibą w Ł., której własnością jest nieruchomość bezpośrednio granicząca z nieruchomością objętą zakresem decyzji o warunkach zabudowy. Działający w imieniu spółki pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji, zarzucając, iż narusza ona interesy odwołującej się spółki, gdyż zrealizowanie inwestycji będzie miało negatywny wpływ na już istniejące obiekty budowlane o charakterze zabytkowym. Wycinka zieleni, jaka wiązać się będzie z inwestycją naruszy chroniony obszar architektoniczny. Zgodnie z opinią z dnia [...], [...] Wydziału Ochrony Środowiska Urzędy Miasta Ł. inwestor zobowiązany jest do uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew — czterech klonów kolidujących z inwestycją. Skarżący podniósł, iż rodzaj inwestycji nie ma nic wspólnego z charakterem terenu, który jest terenem zielonym. Przedmiotem decyzji jest w istocie rozstrzygnięcie o budowie kompleksu handlowego, przy którego budowie wykorzystany zostanie ciężki sprzęt mechaniczny, zaś budowa prowadzona będzie w obrębie bryły korzeniowej rosnących tam drzew, na których wycięcie inwestor nie otrzymał do dnia decyzji zgody. Prace te zgodnie z treścią art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2004 r., o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880), powinny być wykonywane w sposób najmniej szkodzący drzewom i terenowi zielonemu. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest zatem zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, co jest konieczne do wydania decyzji. W uzupełnieniu odwołania pełnomocnik odwołującej się spółki podał, że w zaskarżonej decyzji nie zostały przedstawione warunki techniczne, które gwarantowałyby brak zakłóceń w dostawach ciepła i ciepłej wody, do działki sąsiadującej z działką, dla której wydana została decyzja o warunkach zabudowy, a także brak jest przedstawienia warunków technicznych dla zabezpieczenia kanalizacji deszczowej przebiegającej przez przedmiotową działkę. Nadto szczególną uwagę należy zwrócić na dokonany w pkt 1 zaskarżonej decyzji zapis, stanowiący o tym, iż szerokość projektowanej hurtowni nie powinna być mniejsza niż 45m, który to zapis narusza interesy spółki "C", gdyż zrealizowanie inwestycji na sąsiadującej bezpośrednio działce, która jako kompleks fabryczny znajduje się w ewidencji zabytków, będzie miało negatywny wpływ na już istniejące obiekty budowlane o charakterze zabytkowym. Fakt, iż działka wydzielona pod inwestycje hurtowni bezpośrednio sąsiaduje z obiektami budowlanymi o charakterze zabytkowym powinien być w szczególny sposób uregulowany, a którego uregulowania i wskazania wytycznych ustalających warunki zabudowy dla obiektu hurtowni, na przedmiotowej działce w zaskarżonej decyzji zabrakło. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 2, § 3 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał szereg przepisów stanowiących ogólne zasady postępowanie za zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu stanowi element wstępny procesu zmierzającego do realizacji określonej inwestycji. Organ I instancji dokonał stosownych uzgodnień z Prezydentem Miasta Ł. (postanowienie z dnia [...]), z Marszałkiem Województwa [...] (postanowienie z dnia [...]), jak i uzyskał opinię Prezydenta Miasta Ł. z dnia 8 grudnia 2004 roku, w zakresie ochrony środowiska i następnie ustalił warunki zabudowy, bowiem przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są spełnione. Organ I instancji mając na uwadze § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonał koniecznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która wykazała, że planowana inwestycja nie odbiega od sposobu zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, jak również pozostałe przesłanki warunkujące wydanie decyzji są spełnione, co stanowiło o możliwości wydania decyzji zgodnie z żądaniem inwestora. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Spółki organ odwoławczy stwierdził, że są one w sposób oczywisty bezzasadne. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ma żadnego znaczenia, czy planowana inwestycja będzie realizowana w oparciu o użycie ciężkiego sprzętu, czy też nie, bowiem kwestie te nie podlegają ocenie na tym etapie postępowania, jak również nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wydanie zezwolenia na wycięcie drzew stanowi przedmiot odrębnego postępowania, którego stroną jest wyłącznie władający danym terenem na którym są drzewa i to jego obowiązkiem jest uzyskanie stosownego zezwolenia jeżeli zachodzi taka konieczność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę inwestor winien uzyskać stosowne zezwolenie na wycięcie drzew. Kolegium podkreśliło również, iż rozpoczęcie prac budowlanych możliwe jest wyłącznie na podstawie ostatecznego pozwoleniem na budowę. Wydanie pozwolenia będzie poprzedzało uzyskanie innych koniecznych zezwoleń lub opinii, w tym również ewentualnej decyzji wydanej w oparciu o normę zawartą w art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, póz. 1568 z późn. zm.). Zatem żądanie takiej decyzji na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania jest przedwczesne. Organ odwoławczy wskazał, iż wbrew zarzutom odwołania decyzja organu I instancji zawiera w punkcie 4 - warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich - zapisy, które to w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., odnoszą się do kwestii zapewnienia możliwości korzystania tym osobom z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, jak również do uzgodnienia kolizji zabudowy z gestorami sieci. Nawet jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy wprost nie odniesiono się do istniejącej na działce sąsiedniej zabudowy, niezależnie jaki ma ona charakter, czy zabytkowy, czy też nie, to w sytuacji, gdy stwierdza się w decyzji, iż projekt budowlany winien być zgodny z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane to oczywistym jest, iż projekt ten musi spełniać wymagania określone w ust. 1 tej normy, w tym również odnoszące się do poszanowania, występujących na obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jak również ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską. Zdaniem organu odwoławczego, dokonana przez organ I instancji ocena stanu faktycznego, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie nosi cech wadliwości, zaś wydana decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie, co w konsekwencji stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka z o.o. "C" z siedzibą w Ł. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. W treści skargi podniesione zostały argumenty tożsame z argumentami stanowiącymi podstawę odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, Sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Ponadto sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z uchybieniami, skutkującymi konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji. Trafnie wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpiera jako przedwczesne zarzuty dotyczące dostępu osób trzecich do energii elektrycznej, wody i kanalizacji, skutków użycia sprzętu budowlanego oraz wycięcia drzew, które podlega ocenie w odrębnym postępowaniu, ale nie ma to znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 ze zm. ) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej wzzt) Zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga decyzji (art. 59 ust.1 powołanej ustawy). Decyzja zawsze dotyczy inwestycji ściśle nazwanej, określonej we wniosku o ustalenie wzzt . Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania złożyła spółka A z siedzibą w Ł.. Wniosek opiewa o ustalenie warunków dla inwestycji polegającej na wybudowaniu wzorcowni tkanin. Tymczasem decyzja dotyczy warunków zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na wybudowaniu hurtowni tkanin. Z akt administracyjnych nie wynika przyczyna zmiany zakresu postępowania, objętego decyzją, niewątpliwie i hurtownia i wzorcownia nie są inwestycjami tożsamymi – pełnią różne funkcje. Część dokumentacji projektowanej inwestycji dotyczyła wzorcowni, jak np. analiza urbanistyczna, część zaś – jak np. uzgodnienie Zarządu Dróg - już hurtowni. Z kolei Urząd Miasta skierował do Wydziału Ochrony Środowiska wniosek o uzgodnienie dotyczące wzorcowni. Mapa stanowiąca załącznik do analizy urbanistycznej wskazuje innego inwestora, mapa zawierająca zapewne wyznaczony obszar analizowany nie została podpisana, nie zostały również opisane zaznaczone na niej obiekty. Należy przy tym zauważyć, że równolegle toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod tym samym adresem dla zupełnie innej inwestycji realizowanej przez firmę C. W piśmie biura projektowo inwestycyjnego D Sp. Z o.o. z dnia 2.11.2004r., skierowanym do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. (k.12 akt administracyjnych) zawarty jest wniosek o zmianę wniosku o ustalenie wzzt dla wzorcowni tkanin przez zmianę adresu z ul. B 26/28 na ul. A 4. W nagłówku pisma jednak mowa jest o hurtowni tkanin. W toku całego postępowania rozbieżność ta nie została wyjaśniona. Zatem należy uznać, iż brak jest tożsamości przedmiotu postępowania we wniosku i decyzji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przewidują one bowiem ustalenie warunków dla ściśle określonej inwestycji. Skarżący – "C" Spółka z o.o. nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, pierwszym doręczonym jej dokumentem była decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Tymczasem, jak wynika z pisma przedsiębiorstwa E (poprzedniego użytkownika terenu, k.31 akt administracyjnych) z dnia 20.01.2005r., już w dniu 27.09.2004r. Urząd Miasta został powiadomiony o fakcie sprzedaży przedsiębiorstwa i nieruchomości spółce C. W toku postępowania zapadały postanowienia – jak uzgodnienie Urzędu Marszałkowskiego, czy uzgodnienie Zarządu Dróg, na które przysługiwało prawo złożenia zażalenia. Stanowi to naruszenie przepisów art. 7, 77 k.p.a. w stopniu skutkującym konieczność uchylenia decyzji wydanych w sprawie. Pozbawienie skarżącej Spółki udziału w postępowaniu przed organem I instancji pozbawiło skarżącą możliwości przedstawienia dowodów i wniosków dotyczących uwzględnienia zabytkowego charakteru zabudowy działki skarżącego, będącego bezpośrednim sąsiadem inwestora. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, ten aspekt sąsiedztwa nie został przez organ rozważony, również z decyzji z dnia [...] organ nie uwzględnia warunków związanych z zabytkowym charakterem zabudowy sąsiedniej. Nie przesądzając wyniku postępowania dowodowego w tym zakresie stwierdzić trzeba, iż nierozważnie tego zarzutu – a strona nie miała możliwości podniesienia go przed organem I instancji- czyni skutecznym zarzut niewyjaśnieni wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Należało bowiem rozważyć sąsiedztwo obiektów zabytkowych w kontekście uregulowania art. 61 ust.1 pkt.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który uzależnia zmianę w zagospodarowaniu od dostosowania do określonych cech zagospodarowania sąsiedniego. "Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt.1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne". (wyrok WSA w W-wie z dnia 24.02.2005r. IV SA/Wa 950/2004). Nie sposób zgodzić się z argumentem, iż wystarczającym jest odwołanie się w decyzji do uzasadnionej ochrony osób trzecich, aby uznać, iż na etapie postępowania o pozwolenie na budowę problem ochrony obiektów zabytkowych zostanie uwzględniony. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 1 ust. 2 wskazuje, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych, walory ekonomiczne przestrzeni. Oznacza to, iż w sytuacji gdy nie ma miejscowego planu zagospodarowania, już na etapie indywidualnej decyzji ustalającej wzzt niezbędne jest rozważenie także problemu sąsiedztwa obiektu o charakterze zabytkowym . Podejmując postępowanie w tym zakresie organ winien rozważyć również charakter obiektu, w szczególności, czy obiekt wpisany do ewidencji zabytków podlega takiej samej ochronie jak obiekt wpisany do rejestru zabytków. Zgodnie z art. 60 ust.4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 ze zm.), sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W aktach administracyjnych brak informacji o osobie projekt taki sporządzającej. Decyzja organu I instancji w punkcie 3., dotyczącym warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji stwierdza, iż zapewnienie obsługi inwestycji w zakresie dostaw energii elektrycznej, wody oraz odprowadzenia ścieków jest planowane z projektowanych przyłączy na warunkach [...] z dnia [...] Zakładu Energetycznego i [...] z dnia [...]. Zakładu Wodociągów i Kanalizacji. Tymczasem obydwa powołane dokumenty dotyczą innej inwestycji, co więcej określają innego inwestora. I tak powołane warunki [...]ZE z [...] dotyczą budynku sportowo-rekreacyjnego i zostały wydane na wniosek zupełnie innego inwestora – firmy C przy ul. D w Ł.. Podobnie wymagania techniczne na podłączenie do miejskiej sieci wod-kan posesji przy ul. B 26/28 dotyczą projektowanego fitness klubu z częścią gastronomiczną. Adresatem wymagań jest C w Ł.. Stwierdzić zatem trzeba, iż decyzja nie określiła warunków obsługi inwestycji w zakresie dostaw energii elektrycznej oraz wody i odprowadzania ścieków, nie zostały zatem wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy o p.s.a . Na podstawie art. 152 ustawy o p.s.a. sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.