II SA/Łd 564/10

Dnia 8 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania Z. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...]r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowemu "A" w P. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej (kategoria XXIX) wraz z fundamentami pod urządzenia teletechniczne i ogrodzenia na działce Nr ewid. 29/4, zlokalizowanej w P., przy ul. A [...] oraz zewnętrznej instalacji energetycznej na działkach Nr ewid. 29/4, 30 i 39/1. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że dnia 30 września 2008r. Z. K. zwrócił się do organu I instancji z żądaniem uznania go za stronę postępowania toczącego się w przedmiocie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej na działce Nr ewid. 29/4 w P. W dniu 6 października 2008r. organ poinformował Z. K., że to postępowanie zostało zakończone decyzją o pozwoleniu na budowę i jednocześnie wezwał do sprecyzowania, czy w związku z tym pismo z dnia 30 września 2008r. ma zostać potraktowane jako odwołanie od tej decyzji. W dniu 8 października 2008r. Z. K. złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. wskazując, że we wcześniej toczących się postępowaniach w sprawie przedmiotowej inwestycji posiadał przymiot strony, a zatem przymiot ten powinien przysługiwać mu nadal. Odwołujący podniósł, iż lokalizacja wieży telekomunikacyjnej w planowanym miejscu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i spowoduje obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości. W tej sytuacji organ administracji architektoniczno – budowlanej winien zbadać planowaną inwestycję pod kątem obowiązujących przepisów o ochronie środowiska, czego nie uczynił. W odpowiedzi na wezwanie Wojewody [...] do wykazania indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, Z. K. złożył dokumenty, z których wynika, że jest właścicielem sześciu działek o numerach ewid.: 255, 44, 45, 46/2, 46/3, 46/4 zlokalizowanych w P. przy ul. B Nr [...] i [...]. Nadto, że planowana inwestycja wywierać będzie szkodliwy wpływ na wszystkie wymienione działki, a w szczególności na działkę Nr 46/2, gdzie posadowiony jest dom mieszkalny. Wojewoda [...] przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż uznał, że wniesione odwołanie nie pochodzi od strony. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał się na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ustanawia wyjątek od ogólnej zasady określonej w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, iż określa on, że stronami w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Dalej wyjaśnił, iż właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, o ile chcą być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis prawa przewidujący w danej sytuacji ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie obiektu objętego tym postępowaniem. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, odwołujący się nie wskazał przepisu prawa, który przewidywałby ograniczenia w zagospodarowaniu jego działek ze względu na planowaną inwestycję. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja organu I instancji, na którą powoływał się odwołujący została przez Wojewodę [...] uchylona w trybie odwoławczym, a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Istotnym powodem uchylenia decyzji I instancji była konieczność precyzyjnego zbadania przez organ I instancji rzeczywistego zakresu zamierzenia budowlanego. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy ustalone zostało, iż inwestycja obejmuje jedynie budowę wieży telekomunikacyjnej z fundamentami pod urządzenia teletechniczne i ogrodzenie oraz zewnętrzną instalację energetyczną. Inwestycja nie obejmuje instalacji anten, a zatem nie jest możliwe zbadanie rodzaju ich oddziaływania na otoczenie. Związana była z tym konieczność ponownego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, zatem również ponownego określenia stron w sprawie. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko organu I instancji stwierdzając, że inwestycja w zakresie objętym pozwoleniem na budowę, nie oddziaływuje w żadnej sposób na nieruchomości sąsiednie. Stąd też, przymiot stron w sprawie przysługuje jedynie podmiotom legitymującym się prawem do działek, na których ma być zrealizowana inwestycja. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ wskazał, że w świetle prawa budowlanego okoliczność, iż inwestycja wpłynie niekorzystnie na wartość cenową pobliskich działek, nie daje podstaw ich właścicielom do uczestnictwa w charakterze stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ wywiódł, iż Z. K., jako właściciel działek położonych w sąsiedztwie inwestycji może mieć w danym postępowaniu interes faktyczny, jednak nie interes prawny. Żadna z działek będących własnością odwołującego się nie graniczy z terenem inwestycji. Odległość między granicą najbliżej położonej niezabudowanej działki Nr 44, a wieżą, fundamentami pod urządzenia teletechniczne oraz linią instalacji energetycznej wynosi odpowiednio: 45 m i więcej, 35 m i więcej oraz 50 m i więcej. W stosunku do zamieszkałej działki Nr 46/2 odległości te są większe i wynoszą około 90 m. W konkluzji organ wskazał, że inwestycja w obecnym kształcie nie oddziaływuje w istotny z punktu widzenia przepisów prawa sposób na działki będące własnością odwołującego się, zatem nie posiada on w sprawie przymiotu strony. W tej sytuacji postępowanie odwoławcze, jako wszczęte wskutek odwołania wniesionego przez osobę nie posiadającą przymiotu strony w sprawie, jest bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. K. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80, art. 105, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W motywach skargi wskazał, że istota problemu w sprawie sprowadza się do oceny, czy przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotem rzeczonego pozwolenia na budowę jest inwestycja w postaci wieży telekomunikacyjnej wraz z fundamentami pod urządzenia teletechniczne. Taki obiekt budowlany jest bezpośrednio związany z telekomunikacją i świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Budowa wieży telekomunikacyjnej pod urządzenia techniczne to bowiem budowa urządzeń łączności publicznej. Konsekwencją tego jest to, iż zgodnie z regulacją art. 50 i 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja taka powinna być zapisana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, aktualny plan nie przewiduje na tym terenie takiej inwestycji. Skarżący zaznaczył, iż niezasadnie organ umorzył postępowanie odwoławcze, źródło swoich uprawnień jako strony postępowania wywodzi z faktu, iż jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, który zlokalizowany jest w obszarze oddziaływania obiektu. Nie do zaakceptowania, zdaniem strony jest stanowisko, że skoro pozwolenie na budowę dotyczy tylko budowy wieży, to inwestycja w takiej postaci nie odddziaływuje na nieruchomość skarżącego. Cel budowy wieży jest oczywisty, gdyż będzie ona służyła do zainstalowania urządzeń telekomunikacyjnych (anten). Organ nie ustosunkował się do kwestii związanej z "obszarem oddziaływania obiektu", nie wskazał w oparciu o jaki materiał dowodowy uznał, że budowa nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Tymczasem organ powinien ustalić wszystkie przepisy odrębne, które ograniczają sposób zagospodarowania terenu. Emisja pól elektromagnetycznych nie jest i nie może być traktowana jako jedyna przesłanka oceny oddziaływania inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 19 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. K. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zgodnie z utrwaloną i jednolitą linią orzeczniczą, stroną postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który wykaże swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. W ocenie Sądu I instancji w świetle materiału, jakim dysponował organ, brak było jakiejkolwiek podstawy prawnej do przyznania skarżącemu przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Nieruchomości skarżącego nie znajdowały się bowiem w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Z. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, działając przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 3 pkt 20 i w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego polegające na błędnej wykładni powołanych przepisów i ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez wadliwe przyjęcie, że strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego w skutecznym kwestionowaniu decyzji organów administracji w niniejszej sprawie i nie wykazała, że inwestycja budowlana koliduje z uzasadnionym interesem skarżącego, a także wadliwe przyjęcie, iż to na skarżącym spoczywa wyłączny obowiązek wykazania jego uzasadnionego interesu prawnego, 2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także poprzez niepoddanie wszechstronnej i gruntownej analizie wszystkich aspektów sprawy, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o wydanie orzeczenia reformatoryjnego poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczeniem z dnia 7 kwietnia 2010r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, iż organy administracji przeprowadziły postępowanie i wydały rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organy administracji nie dokonały bowiem niezbędnych ustaleń w zakresie istnienia po stronie skarżącego – Z. K. interesu prawnego w niniejszym postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej, co nie zostało dostrzeżone przez sąd pierwszej instancji. Podkreślił również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi niezasadnie przyjął, iż skoro przedmiotowa inwestycja dotyczy jedynie budowy wieży telekomunikacyjnej wraz z fundamentami pod urządzenia teletechniczne i ogrodzenia, nie obejmuje zaś montażu urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne, inwestycja ta nie może nawet potencjalnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę funkcji, jaką w przyszłości spełniać ma wieża telekomunikacyjna oraz związanego immanentnie z tą funkcją potencjalnego oddziaływania tej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Ponadto, w ocenie sądu odwoławczego, rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części stanowi obejście prawa. Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji, sąd odwoławczy wyraził pogląd, że nowelizacja art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane, dokonana ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), polegająca na skreśleniu przepisu przewidującego obowiązek zgłoszenia instalacji na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001. Prawo ochrony środowiska, zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, ma ten skutek, iż inwestycja tego rodzaju objęta jest, w myśl art. 28 ust. 1 ustawy, obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W pierwszej kolejności, w związku z zapadłym w niniejszej sprawie orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010r., który uchylił w całości zaskarżony wyrok tutejszego Sądu z dnia 19 maja 2009r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, przywołać należy przepis art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi bowiem na regulację tej normy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (wyrok WSA z dnia 23 grudnia 2008r., I SA/Go 912/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 489266). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, dlatego też Sąd związany wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponownie rozpoznając skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie i uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wytyczne sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, iż organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego naruszył przepisy art. 7, art. 77 §1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071). Z treści przywołanych norm prawnych wynika, wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000r., V SA 1816/00, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 77645). Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Przechodząc do merytorycznej zasadności zaskarżonej decyzji przypomnieć wypada, iż zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte z inicjatywy Z. K., który złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowemu A w P. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz z fundamentami pod urządzenia teletechniczne i ogrodzenia oraz zewnętrznej instalacji energetycznej. Mając na uwadze przywołane powyższej zasady określające ramy prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w ocenie Sądu organy nie poczyniły niezbędnych ustaleń w zakresie istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej wieży telekomunikacyjnej. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji uzasadnia twierdzenie, iż organ odwoławczy nie przeprowadził wnikliwej analizy sprawy w świetle art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w konsekwencji umarzając postępowanie odwoławcze. Stosownie do art. 28 tej ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższa regulacja stanowi urzeczywistnienie zasady poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego). Z kolei pod pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu", należy rozmieć, jak wynika z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Oznacza to, iż w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, mając na uwadze funkcję, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ administracji niezasadnie zaniechał wyznaczenia takiego obszaru oddziaływania, zakładając, iż z uwagi na charakter zamierzenia obszar oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się w działce, na której ma być realizowana. Organ powinien był uwzględnić nie tylko aktualny stan inwestycji znajdujący odzwierciedlenie w projekcie ale i przyszłe funkcje jakie ma ona spełniać i wówczas potencjalnie emitowane przez nią negatywne oddziaływanie na działki sąsiednie. Nie może budzić wątpliwości Sądu, co podkreślał w uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny, iż docelowo na inwestycji mają zostać zamontowane urządzenia emitujące pole elektromagnetyczne i tą przyszłą, ostateczną funkcję jakiej ma służyć planowana wieża telekomunikacyjna organ administracji obowiązany jest mieć na względzie. Dopiero bowiem wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem jej ostatecznej funkcji jaką ma pełnić pozwoli na prawidłowe wywiedzenie którzy z właścicieli, użytkowników wieczystych czy zarządców nieruchomości znajdujących się w tak wyznaczonym obszarze przysługuje przymiot strony postępowania z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W ramach ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego organ winien uwzględnić również, iż stosownie do art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, co do zasady pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Nie jest zatem zasadne, jak uczynił to Wojewoda dla potrzeb postępowania odwoławczego, rozdzielanie budowy wieży telekomunikacyjnej od instalacji na tejże wieży urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne. Należy brać pod uwagę całą inwestycję, tym bardziej, iż budową w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest stacja bazowa telefonii komórkowej jako całość, nie jej poszczególne elementy. Nie sposób bowiem przyjąć, iż zrealizowana zostanie tylko wieża i nie zostaną na niej zainstalowane anteny. A skoro tak nieuzasadnione jest dzielenie całego zamierzenia w sposób jaki uczynił to organ. Tym bardziej, iż nie powinno umknąć uwadze organu, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko judykatury, iż sporna inwestycja w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego obwarowana jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę a to z uwagi na nowelizację art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane, dokonana ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), polegająca na skreśleniu przepisu przewidującego obowiązek zgłoszenia instalacji na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001. Prawo ochrony środowiska, zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Antena telekomunikacyjna (maszt) wraz z emiterem promieniowania odpowiada definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), odpowiada więc dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c i podlega zgłoszeniu. Wprowadzenie do Prawa budowlanego art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c stanowiącego podstawę zgłoszenia zamiaru instalacji na obiektach urządzeń zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, pozostaje wyjątkiem od zasady budowy tego rodzaju urządzeń w oparciu o pozwolenie na budowę, która to zasada w pozostałych przypadkach budowy tego rodzaju urządzeń jako wolno stojących, nadal ma zastosowanie (wyrok WSA z dnia 20 listopada 2007r., VII SA/Wa 1565/07, niepubl., dostępny Lex nr 347953). Reasumując, nie przesądzając wyników ponownie prowadzonego postępowania, organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zgodnie z wytycznymi Sądu, rozważyć zebrany materiał dowodowy kierując się opisanymi wyżej zaleceniami i dokonać jego oceny zgodnie z regułami postępowania wskazanymi w powyższych przepisach. Określić obszar oddziaływania obiektu przy uwzględnieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów, funkcji tego obiektu i zasięgu jego potencjalnego oddziaływania na otoczenie, następnie ustalić istnienie interesu prawnego po stronie skarżącego, jako właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. Dopiero bowiem wskutek tak przeprowadzonego postępowania w sposób zgodny z przepisami prawa możliwa będzie merytoryczna ocena decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a. ar