II SA/Łd 568/15

Dnia 4 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 roku sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę i budowę oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia [...], nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 31, działka nr ewid. 282, obręb [...], przeniesioną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] na rzecz inwestora – E. M.. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. i M. małż. B. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego, mieszkalnego z pomieszczeniem gospodarczym oraz gospodarczego i budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z instalacjami na przedmiotowej nieruchomości. Organ ustalił, że inwestorzy wykonali fundamenty budynku. Następnie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], przeniósł ww. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na rzecz nowej właścicielki nieruchomości – E. M.. Wnioskiem z 17 marca 2014 roku E. M. wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na prace budowlane. Na wezwanie organu inwestorka złożyła skorygowaną dokumentację projektową, z której wynikało, że zmiany mają dotyczyć: obniżenia poziomu wejścia do budynku i likwidacja 2 schodków, obniżenia poziomu terenu przy wejściu na taras i dobudowania dwóch schodków, obniżenie bezwzględnego poziomu kalenicy w związku z obniżeniem poziomu wejścia. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zmienił własną ostateczną decyzję z dnia [...], zatwierdzając projekt budowlany zamienny i udzielając E. M. pozwolenia na ww. roboty budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji P. B. – właściciel sąsiedniej nieruchomości zlokalizowanej przy ul. A 33 wskazał, iż zniszczony został przez sąsiada fundament jego domu, co zgłosił do organu nadzoru budowlanego. Nie zgadza się on również z wysokością fundamentów projektowanego budynku twierdząc, iż jego dom jest nisko, gdyż w dwa lata po wybudowaniu podniesiono poziom ulicy. Wobec powyższego organ odwoławczy wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o informację w sprawie podjętych interwencji związanych z posesją skarżącego. W odpowiedzi organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że po przeprowadzeniu czynności kontrolnych na nieruchomości przy ul. A 31 stwierdził brak podstaw do ingerencji w sprawie realizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego. Następnie P. B. zakwestionował w projekcie budowlanym kąt nachylenia dachu jego budynku, który – jak wskazuje – wynosi 20% i jest wykonany z samych desek bez belek czy krokwi, dlatego obawia się że nadmiar śniegu z wyższego dachu sąsiada może uszkodzić jego dach. Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie w odniesieniu do zarzutu odwołującego się dotyczącego podniesienia ulicy po wybudowaniu budynku na jego działce, iż z porównania map: znajdującej się w przedłożonej przez odwołującego dokumentacji dotyczącej planu realizacyjnego zagospodarowania terenu do projektu jego budynku mieszkalnego przy ul. A 33 oraz mapy, z projektem zagospodarowania terenu będącego częścią zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego wynika, że poziom ulicy A nie zmienił się (rzędne na obu mapach są porównywalne). Dalej organ ustalił, że z projektu budowlanego budynku skarżącego faktycznie wynika, że kąt nachylenia dachu tego budynku wynosi 20% i wyjaśnił, że w projekcie zamiennym nie wskazano kąta nachylenia dachu budynku na działce skarżącego. W projekcie tym jedynie na rysunku A1 pokazano budynek sąsiada i kąt 12°. Wrysowany kąt 12° dotyczy wykazania, że zgodnie z normą PN 89/B-10425 projektowany budynek nie będzie zakłócał działania przewodów kominowych w kominie na dachu budynku należącego do autora odwołania. W odpowiedzi na obawy odwołującego o gromadzenie się śniegu na dachu jego budynku, niższym od projektowanego Wojewoda uznał, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę znajduje się ekspertyza techniczna dotycząca stanu budynku na nieruchomości przy ul. A 33. W punkcie 5 ekspertyzy jej autor wskazał, iż elementy istniejącego budynku – wiązary dachowe, ściana oraz ława wzdłuż granicy przeniosą zwiększone obciążenie od tzw. "worków śnieżnych". Zarzuty odwołującego organ uznał zatem za bezzasadne. Ponadto Wojewoda ocenił, że złożony projekt budowlany zamienny wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zawiera oświadczenie o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej obowiązującymi na terenie Polski, co stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.) koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. P. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Ponownie zakwestionował wysokość fundamentów, powołał się na podniesiony poziom ulicy i zagrożenie przeciążenia dachu jego budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie zmiany własnej ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. M. pozwolenia na rozbiórkę wskazanych obiektów i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 282 w Ł. przy ul. A 31, w ten sposób, że organ uchylił tę decyzję w części obejmującej projekt zagospodarowania terenu i oznaczone rysunki projektu architektonicznego i zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu i zamienne rysunki projektu architektoniczno – budowlanego wraz z opisem wyjaśniającym zakres zmian. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiódł właściciel sąsiedniej nieruchomości – P. B.. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 w zw. z art. 36a ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność zamiennego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność zamiennego projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność zamiennego projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia zamiennego projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie zamiennego projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania zamiennego projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zmiany pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 w zw. z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną zamiennego projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności zamiennego projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności zamiennego projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora zamienny projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne w zmienionej postaci nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji umożliwiającej realizację inwestycji w zmienionej postaci. Odwołanie od tej decyzji złożył właściciel sąsiedniej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Skargę do sądu administracyjnego złożyła strona odwołująca. W treści argumentacji odwołania i skargi strona sprzeciwiała się realizacji inwestycji w zmienionej postaci podnosząc, iż zniszczony przez sąsiada fundament jego budynku nie został naprawiony, a po wybudowaniu budynku nie będzie takiej możliwości. Ściana nośna pękła w pięciu miejscach. Jak wskazał skarżący, kwestia ta była zgłaszana organowi nadzoru budowlanego, który po weryfikacji, odmówił wszczęcia postępowania. Ustalenie w tym zakresie potwierdzają również dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, w szczególności pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 4 marca 2015 roku. Odnosząc się do podniesionej kwestii wyjaśnić wypada, iż niewątpliwe ustalenia organu administracji architektoniczno – budowlanej wykazały, iż brak jest podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego w sprawie realizacji budynku mieszkalnego na działce nr 282 w Ł. przy ul. A 31. Organ nadzoru budowlanego stwierdził bowiem, że prace budowlane realizowane były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, pod nadzorem osoby uprawnionej, budowa prowadzona była zgodnie z pozwoleniem na budowę, nie stwierdzono odstępstw w tym zakresie. Nadto, teren budowy był ogrodzony, umieszczono tablice informacyjną i ogłoszeniową. Ponadto skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze zakwestionował wysokość fundamentów wyjaśniając, iż jego dom jest nisko usytuowany, bowiem w dwa lata po jego wybudowaniu podniesiono poziom ulicy. Odnosząc się do wskazanej kwestii zaakcentować wypada, iż inwestor występując z wnioskiem do organu administracji wskazał, iż wnioskuje o zmianę zapisów pozwolenia na budowę poprzez obniżenie poziomu wejścia do budynku i poziomu terenu przy wejściu na taras. Wynika z tego, że zmiana pozwolenia na budowę w kształcie określonym przez inwestora nie spowoduje pogorszenia warunków panujących na gruncie stanowiącym własność skarżącego. Wbrew obawom skarżącego, inwestor nie planuje podwyższenia wysokości fundamentów. Podobnie bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zarzut skarżącego, iż projektowany budynek jest wyższy niż budynek skarżącego, co skutkować będzie zwiększonym obciążeniem dachu na budynku skarżącego śniegiem, co może skutkować jego ugięciem lub zniszczeniem. Inwestor wnioskując o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę nie planuje modyfikować ani kształtu, ani materiałów, z których wykonany ma być dach na jego budynku. Niewątpliwie, na skutek zmiany pozwolenia na budowę, dojdzie do obniżenia budynku projektowanego na skutek obniżenia poziomu kalenicy w związku z obniżeniem poziomu wejścia. Z opisanych powodów, argumenty skarżącego podnoszone na etapie postępowania administracyjnego, jak i prezentowane w treści skargi, jako nieuzasadnione pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Żadna wskazana we wniosku zmiana pozwolenia na budowę nie poskutkuje pogorszeniem sytuacji skarżącego. Uzupełniając powyższe należy zwrócić uwagę na ugruntowany w judykaturze pogląd, który reprezentuje także skład orzekający w sprawie niniejszej, że sprzeciw właściciela sąsiedniej nieruchomości nie może blokować planów inwestycyjnych osoby, która legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie – jak wskazano wcześniej – gdy spełnione są wszystkie warunki formalne, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić zmiany pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego). W skardze poza omówionymi zarzutami, jej autor nie wskazał konkretnie jakie prawo czy interes właściciela sąsiedniej nieruchomości zostały naruszone. Niemniej jednak, Sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.) rozważał przy podjęciu rozstrzygnięcia wszelkie możliwe sytuacje, w których mógłby być zagrożony interes lub prawo skarżącego, co jednak nie pozwoliło na potwierdzenie zarzutów skargi. W kontekście powyższego zwrócić uwagę wypada na treść regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (por. np. wyrok NSA z 1 lutego 2001 roku, IV SA 2085/98; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 roku, VII SA/Wa 1476/09 i inne). Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno – budowlanych, jak i norm planistycznych (decyzja o warunkach zabudowy), Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podsumowując powtórzyć wypada, iż wobec stwierdzenia, że złożony przez inwestora zamienny projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne w zmodyfikowanej postaci nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ – w świetle przepisu art. 35 ust. 4 z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego – nie miał podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku inwestora o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. W konkluzji podkreślić należy, iż mimo że strona skarżąca nie podnosiła argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.). Rekapitulując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. a.tp.