VII SA/Wa 1476/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. G. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. W. i Z. Z. oraz odwołania B. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego 4-kondygnacyjnego oraz ścian oddzielenia p.poż (obiekt kat. XIII) na działce nr [...] przy ul. [...] w M. - umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż osoby składające odwołanie, tj. M. W., Z. Z. i B. G. nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, w zrozumieniu art. 28 k.p.a., w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Stwierdził również, że sporna inwestycja nie oddziałuje na istniejące budynki odwołujących się, gdyż jej lokalizacja w żaden sposób nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym nie zacienia nieruchomości odwołujących się. W związku z tym nie mogło dojść do jakiegokolwiek naruszenia ich uzasadnionych interesów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. złożyła B. G., wnosząc o jej uchylenie. Uzasadniając swe stanowisko wskazała, że w przedmiotowej sprawie naruszone zostały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 13, § 57 i § 60. Skarżąca podała, że organ wydający decyzję odnosząc się do kwestii nasłonecznienia powinien opierać się na obiektywnych kryteriach np. opiniach biegłych, a nie na oświadczeniu projektanta, który związany jest z jedną ze stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2008 r., wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1896/07 oddalił skargę B. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że wstępną czynnością organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie było ustalenie czy odwołanie pochodzi od strony postępowania oraz ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało złożone w terminie. Sąd wskazał, że przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania zgodnie art. 28 k.p.a. jest interes prawny wykazany przez podmiot ubiegający się o uczestnictwo w postępowaniu. Artykuł 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w prowadza ograniczenie kręgu podmiotów, które mogą zostać uznane za stronę do inwestorów oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Sąd wskazał, że obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Wskazał również, że stroną w postępowaniu może być podmiot, którego uzasadnione interesy zostały naruszone w związku z udzielonym pozwoleniem na budowę (art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego). W konsekwencji nie każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja będzie miał automatycznie status strony postępowania. Właściciel sąsiedniej nieruchomości musi bowiem wykazać swój interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a więc wskazać konkretną normę prawa materialnego, której naruszenie spowoduje, że zagospodarowanie innej nieruchomości należącej do osoby ubiegającej się o przymiot strony, dozna ograniczenia. Sąd podał także, że ocena zgodności z prawem projektu budowlanego, w tym ocena tak zwanej "linijki słońca" oraz ocena naruszenia praw osób trzecich była jedną z podstawowych funkcji organu administracji architektoniczno-budowlanej przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu badania zgodności projektu budowlanego z prawem oraz naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich nie mogą być uznane za zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych, a więc w niniejszej sprawie nie było podstaw do powołania dowodu z opinii biegłego. Ponadto Sąd podniósł, że jego zdaniem projektowany obiekt nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zostały zachowane przez inwestora warunki w nim określone. Powyższy wyrok na skutek wniesienia przez B. G. skargi kasacyjnej był przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem wydanym dnia 27 maja 2009 r., w sprawie II OSK 845/08 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu wymienionego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy w zw. z art. 10 § 1, art. 81, art. 7 i art. 77 § 1, art. 89 § 2 oraz art. 138, 136 i 140 k.p.a. Zgodził się z zarzutami zawartymi w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do zawartych w skardze zarzutów, mimo iż naruszenie wskazanych w niej przepisów postępowania (art. 10 § 1 i art. 81 oraz art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a szczególnego wyjaśnienia wymagała kwestia ewentualnego nie zapoznania się przez skarżącą z dowodem w postaci analizy nasłonecznienia, mającym podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie. Pozbawienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do tego dokumentu stanowiłoby naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku brak też odpowiedniego odniesienia się do kolejnego zarzutu skargi, tj. naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., mimo iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych ustaleń i rozważań dotyczących zachowania w dokumentacji projektowej wymogów wynikających z przepisów § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych i ogranicza się do gołosłownego stwierdzenia, że przepisy te nie zostały naruszone. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 153 w/w ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Podkreślić należy, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem – lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. szerzej na ten temat J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 219 i n.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, jak również organów administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., którą organ umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Podstawę prawną decyzji wydanej przez Wojewodę stanowił art. 138 ust.1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może umorzyć postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy ustali, że odwołanie pochodzi od osoby nie będącej stroną postępowania. Zauważyć należy, iż wstępną czynnością organu odwoławczego, do którego wpływa odwołanie jest ustalenie tego czy odwołanie pochodzi od strony postępowania oraz ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało złożone w terminie. Zauważyć należy także, że przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydania odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym, czy konkretna osoba jest, czy nie jest stroną. Gdy jednostka wnosząca odwołanie wskazuje, iż rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy jej interesu prawnego, to organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznać to odwołanie tzn. ma obowiązek zweryfikować subiektywne twierdzenie wnoszącego taki środek zaskarżenia o istnieniu, bądź nieistnieniu jego interesu prawnego, w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego. Dopiero, gdy w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego to zobligowany jest on wówczas do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony postępowania administracyjnego jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. W sprawach budowlanych – a do takich należy przedmiotowa sprawa - interes prawny wynikać winien przede wszystkim z prawa własności, czy też użytkowania wieczystego nieruchomości, której dotyczy postępowanie, jak również z prawa własności, czy też użytkowania wieczystego nieruchomości sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Przez "obszar oddziaływania obiektu", o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - zgodnie z art. 3 pkt 30 wymienionej ustawy – należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku do organów administracji architektoniczno – budowlanej, należy zakreślenie obszaru oddziaływania obiektu i wskazanie stron postępowania w sprawie budowlanej. Wytyczenie i określenie przez organy tego obszaru jest bardzo istotne przy ustalaniu stron postępowania w sprawach budowlanych. Można powiedzieć, iż obszar ten przesądza niejednokrotnie o uznaniu bądź nie uznaniu danego podmiotu za stronę takiego postępowania. Podkreślić należy, iż treść przepisu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wskazuje na zamiar ustawodawcy unormowania tego przepisu w taki sposób, aby brały w niej udział te podmioty, które doznają ograniczenia w zagospodarowaniu innych nieruchomości. Uprawnień strony do uczestnictwa w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę można również poszukiwać w art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane przewidującego, iż obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98, LEX Nr 55752). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż nie każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja będzie miał automatycznie status strony postępowania w sprawie tej inwestycji. Właściciel sąsiedniej nieruchomości może mieć interes prawny w tym, by uczestniczyć w postępowaniu o pozwolenie na budowę jeśli wykaże swój interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane. Jak zostało to wskazane wyżej organ odwoławczy winien dokonać oceny czy konkretna osoba jest czy nie jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w toku rozpoznawania odwołania badając sprawę merytorycznie. Zauważyć trzeba, iż przy rozpoznawaniu odwołania, badając sprawę merytorycznie organ odwoławczy związany jest m.in. zasadą dwuinstancyjności postępowania, która nakłada na niego obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. W związku z takim ukształtowaniem przez zasadę dwuinstancyjności postępowania obowiązków organu odwoławczego, organ ten jest tak samo - zgodnie z art. 140 k.p.a. - jak organ pierwszej instancji związany przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym, zgromadzonym przez organ I instancji, to organ ten może skorzystać z przepisu art. 136 k.p.a., dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Natomiast niewywiązanie się przez organ procesowy z obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a załatwienie sprawy przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z nią organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać i rozpatrzyć dostępny materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zgodnie zaś z treścią art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Obowiązany jest więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy i "nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy" (zob. Wróbel A., Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). Okoliczność faktyczna może zaś być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.). Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności tego postępowania. Przy tym, to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1239/08, LEX nr 489248). Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wszelkie "niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji z materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo" (zob. Wróbel A. Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, ONSA 1989 nr 2, poz. 68, wyrok NSA z 3 lutego 1999 r., IV SA 1010/97, LEX nr 48684). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ II instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie może być uznana za decyzję wydaną zgodnie z prawem. W ocenie Sądu Wojewoda [...], działając w niniejszej sprawie jako organ odwoławczy, którego obowiązkiem było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji tj. Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r., dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane oraz art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., w stopniu mogącym mieć na wynik sprawy jak również art. 107 k.p.a. poprzez to, że w ogóle nie odniósł się do kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą w odwołaniu. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] winien mieć na uwadze, to, że jego obowiązkiem jest zakreślenie obszaru oddziaływania obiektu i wskazanie stron postępowania w sprawie budowlanej, zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Szczególnej uwagi organu wymaga więc kwestia zapoznania się przez skarżącą z dowodem w postaci analizy nasłonecznienia, mającym podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie. Pozbawienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do tego dokumentu stanowiło naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Ponadto organ winien wskazać w uzasadnieniu swej decyzji jakich ustaleń i rozważań dotyczących zachowania w dokumentacji projektowej wymogów wynikających z przepisów § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych dokonał, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ogranicza się do gołosłownego stwierdzenia, że przepisy te nie zostały naruszone. Skoro organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę i orzekając w sprawie merytorycznie nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrał całego materiału dowodowego i nie dokonał niezbędnych ustaleń, co do tego czy zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., to w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. jak również art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. i organ nie miał podstaw do stwierdzenia, że skarżąca nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji będzie miał na uwadze ocenę prawną przedstawioną przez Sąd. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt i 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.