II SA/Łd 57/18

Dnia 22 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A. K. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] roku, nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Burmistrz O. ostateczną decyzją z dnia [...] roku, nr [...] ustalił, na wniosek A. K., współwłaścicielki "A" spółki cywilnej, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku przedszkola wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. 520/45, obręb [...] miasta O. Następnie Burmistrz O. decyzją z dnia [...] roku – na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073, dalej jako: "u.p.z.p.") – stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji o warunkach zabudowy. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła A. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych wskazując następnie, iż ostateczną decyzją z dnia [...] roku Burmistrz O. ustalił z wniosku A. K., współwłaścicielki "A" Spółki cywilnej, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku przedszkola wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. 520/45, obręb [...] miasta O. Po wydaniu tej decyzji, Rada Miejska w O. uchwałą nr [...] z dnia [...] roku uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedli mieszkaniowych położonych w rejonie ulic: A, B, C (Dz. Urzęd. Woj. [...] z dnia 18 listopada 2016 roku, poz. [...]). Plan wszedł w życie z dniem 3 grudnia 2016 roku. Zgodnie z ustaleniami planu objęta decyzją o warunkach zabudowy działka nr ewid. 520/45, znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (symbol MW2). W § 21 ust. 1 uchwały ustalono dla tego terenu przeznaczenie podstawowe – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i przeznaczenie uzupełniające – usługi, z wyłączeniem usług gastronomicznych, jako wbudowane w budynkach mieszkalnych. Jednocześnie wprowadzono dla terenów zabudowy wielorodzinnej, w tym m.in. MW2, zakaz rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych wielorodzinnych i budowy nowych budynków za wyjątkiem budynków infrastruktury technicznej (§ 21 ust. 2 uchwały). Jak napisało Kolegium, przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. daje możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww. źródeł pogodzić. W sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera inne ustalenia niż uchwalony później dla tego terenu plan miejscowy. Skoro plan miejscowy dla terenu inwestycji wprowadza zakaz budowy nowych budynków z wyjątkiem budynków infrastruktury technicznej, to niewątpliwie wcześniejsza decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budowy nowego budynku określa przeznaczenie tego terenu w sposób inny, a wręcz sprzeczny, aniżeli czyni to plan miejscowy. W związku z tym, iż ustalenia planu były inne niż przeznaczenie tego terenu określone w decyzji o warunkach zabudowy Kolegium za uzasadnione uznało stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. W skardze na powyższą decyzję A. K. i M. P. wskazały na naruszenie: 1. art. 162 K.p.a. poprzez pominięcie daty, z jaką następuje skutek w postaci wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy; 2. art. 8 i art. 16 K.p.a. poprzez brak zastosowania w sytuacji, gdy w rachubę wchodzi wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej; 3. art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. poprzez orzeczenie o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy pomimo że w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy; 4. art. 4 i 6 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia, że decyzja o warunkach zabudowy współkształtuje prawo własności nieruchomości, określając dozwolony sposób korzystania z tej nieruchomości. Opierając się na wskazanych zarzutach autorki skargi wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej w wysokości 34 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 1 lutego 2018 roku uczestnicy postępowania – Wspólnota A w O. i Wspólnota B w O wniosły o oddalenie skargi. W dniu 21 lutego 2018 roku do akt sprawy wpłynął wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. II SA/Łd 123/18. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 22 lutego 2018 roku pełnomocnik skarżących i skarżące oświadczyły, iż popierają wniosek o zawieszenie postępowania. Natomiast pełnomocnik uczestników postępowania pozostawił wniosek o zawieszenie postępowania do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 marca 2005 roku, sygn. I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 roku, sygn. I OZ 382/08; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 roku, sygn. I FZ 221/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 roku, sygn. III SA/Wa 3321/08). Ponadto, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 roku, sygn. I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa – dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego – służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postepowania jest decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.z.p. z uwagi na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie z informacji znanych Sądowi z urzędu wiadomo, iż A. K. i M. P. wniosły skargę na uchwałę Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedli mieszkaniowych położonych w rejonie ulic: A, B, C (Dz. Urzęd. Woj. [...] z dnia 18 listopada 2016 roku, poz. [...]). Sprawa ta zarejestrowana jest pod sygnaturą II SA/Łd 123/18 i na dzień 22 marca 2018 roku została wyznaczona rozprawa. W ocenie Sądu, prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie oceny legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest zagadnieniem, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co czyni wniosek strony o zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej zasadnym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. A.B.