II SA/Łd 58/18

Dnia 16 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2018 roku sprawy ze skargi B. P. i Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących B. P. i Z. P. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. P. od decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...], znak [...] z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce o nr ewid. 164/1, położonej w S. przy ul. A 14, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257, dalej jako k.p.a.) w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. M. pozwolenia na budowę w zakresie wymienionym powyżej. Od decyzji tej w ustawowym terminie wnieśli odwołanie B. i Z. P., właściciele działki sąsiedniej o nr ewid. 164/2. Obszernie uzasadniając zajęte stanowisko skarżący podnieśli, iż nie zgadzają się z tą decyzją, bowiem jest ona dla nich bardzo krzywdząca ze względu na to, iż zezwala na usytuowanie ściany rozbudowywanego budynku przy granicy z działką stanowiącą ich własność, której szerokość wynosi mniej niż 14,0m. Odwołujący się podnieśli przede wszystkim kwestie dotyczące zalewania ich działki stwierdzając, iż po stronie południowej, w końcowej części działki inwestora, znajduje się rów melioracyjny, stanowiący własność miejską, z którego podczas długotrwałych opadów wylewa się woda, zalewając 1/3 ich działki, co uniemożliwia użytkowanie jej zgodnie z przeznaczeniem, powodując liczne zniszczenia. Zdaniem skarżących rów melioracyjny powinien być tak zabezpieczony, aby nie powodował strat i zniszczeń. Skarżący stwierdzili ponadto, iż budynków na swojej działce nie lokalizowali w granicy, lecz w pewnych odległościach, tak by nie powodować uciążliwości w korzystaniu z sąsiednich nieruchomości. Dalej organ wskazał, iż mając na względzie, że projektowana rozbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego zlokalizowana jest w granicy z działką sąsiednią o nr ewid. 164/2, stanowiącą własność skarżących, zgodnie z treścią § 272 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422, dalej "rozporządzenie"), budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Ze względu na to, iż z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynikało, iż ściana projektowanego budynku zlokalizowana w granicy działki nie stanowi ściany oddzielenia pożarowego w rozumieniu powołanych przepisów, pismem z [...], na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwano inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji o powyższe, co powinno znaleźć odzwierciedlenie zarówno w części graficznej, jak i opisowej projektu. Mając na względzie konieczność zachowania przepisów przeciwpożarowych, określonych powołanym powyżej rozporządzeniem inwestor został także zobowiązany do odniesienia się do kwestii, czy w ścianie budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, stanowiącej własność B. i Z. P., usytuowanej w odległości 3,0m od granicy działki stanowiącej własność inwestora znajdują się otwory okienne, czy też ściana ta jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych. Pismem z dnia [...] skarżący wnieśli uzupełnienie złożonego odwołania podnosząc, iż z zawartej w projekcie budowlanym informacji o obszarze oddziaływania wynika, że w istniejącym budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce o nr ewid. 164/2 od strony projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego, brak jest pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ze stwierdzeniem tym skarżący nie zgodzili się ponieważ, jak stwierdzili w tym budynku mieszkają i użytkują pomieszczenia. Skarżący wskazali, iż od strony projektowanej rozbudowy przedmiotowego budynku w ich budynku znajduje się pomieszczenie garażowe, pokój i kuchnia. Ściana jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych z trzema doświetlaczami z luksferów. W odległości 1,5m - 1,6m po stronie zachodniej ich działki usytuowana jest ściana istniejącego już budynku mieszkalnego inwestora, w której były dwa otwory okienne. Jeden otwór zamurowano, drugi powiększono i wstawiono okno dwuskrzydłowe, natomiast w dokumentacji są luksfery. W odpowiedzi na wezwanie z dnia [...], przy piśmie z dnia [...] R. M. przedłożyła 4 egz. opisu technicznego i rysunków zamiennych, uwzględniających braki wskazane w powołanym wezwaniu. W opisie do projektu technicznego wskazano, iż ściana zewnętrzna od strony granicy stanowi ścianę oddzielenia p.poż. i została zaprojektowana z cegły ceramicznej pełnej gr. 25cm i wystaje 30 cm poza lico ściany, co znalazło również odzwierciedlenie na załączonych rysunkach. Przy piśmie z dnia [...] skarżący przedłożyli zdjęcie ściany z otworem okiennym w istniejącym budynku inwestora, w którym wskazali, iż jest on usytuowany w odległości 1,5-1,6m od granicy ich działki, a otwory okienne zmieniono w całym budynku podnosząc także, iż w ścianie zachodniej budynku inwestora znajduje się także otwór okienny, pomimo że nie zachowana jest odległość 4,0m od granicy działki, załączając także 2 zdjęcia przedstawiające odwierty głębinowe. W piśmie tym B. i Z. P. podnieśli ponownie kwestie zalewania ich działki, wskazując na spowodowane tym faktem utrudnienia w korzystaniu z tej działki. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...], znak [...] z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce o nr ewid. 164/1, położonej w S. przy ul. A 14. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przytaczając treść art. 32 ust. 1 pkt 2i ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, iż przedmiotem omawianej inwestycji jest rozbudowa budynku mieszkalnego, polegająca na dobudowie salonu i tarasu ziemnego, zlokalizowana w granicy z działką sąsiednią o nr ewid. 164/2, stanowiącą własność skarżących. Działka inwestora znajduje się na terenie objętym ustaleniami zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obszar w S., ograniczony linią kolejową PKP oraz ulicami B, C, D, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...], (ogł. w Dz. U. Woj. [...] Nr 136, poz. [...] z 2007r.). Zgodnie z ustaleniami powołanego planu projektowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 5.41.MNp,Wr, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 12 ustaleń powołanego planu, ilekroć w planie jest mowa o rowach, oznaczonych symbolem "Wr" należy przez to rozumieć działania ograniczone do utrzymania istniejących oraz realizacji zaprojektowanych rowów, służących odprowadzaniu wód powierzchniowych do wód stojących lub płynących. Nadto organ odwoławczy podkreślił, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami tego planu, dotyczącymi zasad i warunków zagospodarowania wyodrębnionych w planie terenów - rozdział 3 § 12 ust. 2 tekstu planu, a mianowicie: - wskaźnik zabudowy obiektami kubaturowymi dla działek zabudowy wolnostojącej i zbliźniaczonej - do 0,5, warunek ten został zachowany, - udział terenów zieleni - minimum 20% powierzchni działki, warunek ten został zachowany, - wysokość budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych we wnętrzu działek maksymalnie 2 kondygnacje, łącznie z poddaszem użytkowym, projektowana dobudowa jest parterowa, bez podpiwniczenia, - kąt nachylenia połaci dachowych do 75%, warunek ten został zachowany, kąt nachylenia połaci dachowych wynosi 10°, - dachy o symetrycznym nachyleniu połaci, z wyłączeniem dachów obiektów budowlanych sytuowanych w pierzei ul. B i w pierzei ul. E, warunek ten został zachowany, projektuje się dach jednospadowy, ze spadkiem na działkę inwestora, - ustala się zakaz likwidacji rowu, z dopuszczeniem zastąpienia go kanałem krytym. Przywołując brzmienia § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia organ wskazał, że projektowana rozbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego usytuowana jest w granicy z działką o nr ewid. 164/2. Ściana budynku usytuowana w granicy z działką sąsiednią nie posiada otworów okiennych i drzwiowych natomiast szerokość działki inwestora wynosi 13,80m. Zgodnie z § 206 ust. 2 powołanego rozporządzenia w projekcie budowlanym znajduje się sporządzona przez uprawnionego projektanta ekspertyza techniczna budynku istniejącego na działce inwestora, z której wynika, iż na podstawie określonego stanu technicznego fundamentów, ścian i stropów istniejącego budynku mieszkalnego stwierdzono, iż stan techniczny tego budynku jest dobry i nadaje się on do rozbudowy. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana inwestycja, która stanowi rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce inwestora, jest zgodna z warunkami wynikającymi z § 12 rozporządzenia dotyczącego sytuowania budynków oraz warunkami wynikającymi z § 13, § 57 i § 60 wyżej wymienionego rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1 tego rozporządzenia, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego. Wojewoda podkreślił nadto, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, których to uciążliwości nie powoduje projektowana inwestycja. Odnosząc się do kwestii dotyczących zalewania działki, co zdaniem skarżących powoduje przelewanie się istniejącego po stronie południowej, w końcowej części działki inwestora rowu melioracyjnego, stanowiącego jak wskazują własność miejską organ odwoławczy stwierdził, iż jak wynika z załącznika graficznego powołanego planu zagospodarowania przestrzennego, rów melioracyjny zlokalizowany jest w końcowej części działki zarówno inwestora, jak i skarżących. Jak wskazano powyżej, powołany plan (rozdział 3 § 12 ust. 2 tekstu planu), ustala zakaz likwidacji rowu, z dopuszczeniem zastąpienia go kanałem krytym. Wojewoda zauważył nadto, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1121), rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie zalicza się do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Ustalenia art. 77 ust. 1 powołanej ustawy stanowią natomiast, iż utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki. Wojewoda stwierdził także, iż przedmiotowy rów jest rowem istniejącym i nie jest objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Mając na względzie zarzuty strony skarżącej dotyczące zmiany lokalizacji otworów okiennych w istniejącym budynku inwestora organ stwierdził, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie rozbudowa tego budynku. Jak wynika z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji ściana budynku usytuowana przy granicy z działką skarżących nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych, spełniając ustalenia powołanego powyżej § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Organ odwoławczy zauważył także, iż wprawdzie inwestor nie ustosunkował się do kwestii, czy w ścianie budynku mieszkalnego na działce skarżących, usytuowanej w odległości 3,0m od granicy działki znajdują się otwory okienne, czy też ściana ta jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych, do czego został zobligowany wezwaniem organu, jednakże jak wskazują skarżący w piśmie z dnia [...], stanowiącym uzupełnienie wniesionego odwołania, od strony projektowanej rozbudowy przedmiotowego budynku w ich budynku znajduje się pomieszczenie garażowe, pokój i kuchnia. Ściana jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych z trzema doświetlaczami z luksferów. Wobec powyższego organ stwierdził, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor załączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane powyższym przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy. Załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb ustawy Prawo budowlane i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem projektanta jest wykonanie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, który zgodnie z ustaleniami ust. 4 tego przepisu dołącza oświadczenie o sporządzeniu tego projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest także zgody z przepisem § 272 ust. 3 tego rozporządzenia, który stanowi, iż budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w przepisie § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Wobec powyższego organ stwierdził, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej powyżej ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda podkreślił ponadto, iż zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co jak wykazano powyżej ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyli B. i Z. P. zarzucając naruszenie: - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez ograniczenie się przez organ wyłącznie do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie odległości minimalnych, a nie objęcie rozstrzygnięciem zagadnień związanych z oddziaływaniem tej inwestycji na otoczenie, takich jak immisje sąsiedzkie, zacienienie posesji skarżących oraz, że brak dokonania takiej oceny pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania do władzy publicznej, - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że nie zostały naruszone uzasadnione interesy skarżących, podczas gdy planowana inwestycja godzi w słuszny interes skarżących wobec nadmiernej ingerencji w przysługujące im prawo podmiotowe - własności, skutkując brakiem możliwości gospodarczego jej wykorzystania np. poprzez urządzenie ogrodu, zacienienie garażu, kuchni i pokoju znajdujących się od strony inwestycji, - § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia poprzez uznanie, że dopuszczalne jest sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką 164/2, w sytuacji, gdy inwestycja doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym prowadzona jest budowa zważywszy, że nierozbudowywany budynek posadowiony na działce 164/1 odsunięty jest od granicy z działką skarżących i istnieje możliwość rozbudowy w takiej samej odległości. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm., dalej jako p.p.s.a.) bowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zawiera żadnych rozważań na temat warunków lokalizacyjnych, interesu skarżących w kontekście dotychczasowego sposobu korzystania z działki 164/2, a jedynie, że działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16 m. Takie rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa procesowego. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że dotknięte one są uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Obie decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania administracyjnego było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie R. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce o nr ewid. 164/1, położonej w S. przy ul. A14. Wojewoda przyjął, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Konsekwencją powyższego sprawdzenia jest to, że razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektonicznej nakłada postanowieniem (nie zaś pismem, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie) obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z samego brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia (rozporządzenie przywoływane w brzmieniu na dzień wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia) wprost wynika, że przepisy zawarte w rozporządzeniu stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków (...). Zatem rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku, co do zasady, jest możliwa w stosunku do istniejącego budynku, w sytuacji gdy aktualnie spełnia on wymogi Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych (rozporządzenia). W myśl § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia minimalna odległość, jaka powinna dzielić budynek na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną, powinna wynosić - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy - 3 m. Przepisy § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia dopuszczają zmniejszenie tej odległości do 1,5 m (lub do granicy działki), jednakże pod warunkiem spełnienia ściśle określonych przesłanek. Treść § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowa rozbudowa miała polegać na dobudowie salonu i tarasu ziemnego. Rozbudowę spornego budynku zaplanowano w granicy z działką sąsiednią o nr ewid. 164/2, na której istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny, parterowy z użytkowym poddaszem. Ściana budynku (rozbudowywanego salonu) usytuowana przy granicy z ww. działką nie posiada otworów okiennych i drzwiowych. Szerokość działki inwestorki wynosi 13,80m. Organy obu instancji stwierdziły, że projekt pozostaje w zgodzie z warunkami wynikającymi z § 12 rozporządzenia, nie dokonując jednak należytej analizy przedłożonego przez inwestorkę projektu rozbudowy budynku w kontekście uregulowań wskazanego przepisu. Dostrzec bowiem należy, że organy zupełnie pominęły regulację § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którą odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa nie może być mniejsza niż 1,5 m. Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, że taras ziemny usytuowany jest w granicy z działką sąsiednią, a tym samym budynek nie odpowiada temu wymogowi. Usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią z tarasem, który jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, narusza korzystanie z działki sąsiedniej i z tego powodu warunek, o którym mowa w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, ma zastosowanie także do budynku sytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Celem przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest ochrona uprawnień właściciela działki sąsiedniej i z tego powodu warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1- 2b Prawa budowlanego, ograniczają inwestora (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1525/15, LEX nr 2337660). Niewątpliwie oceniając zgodność zamierzenia z przepisami organ winien mieć na względzie wskazane regulacje prawa budowlanego. Należy zwrócić przy tym uwagę, że ustawodawca przewidział w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego właściwy tryb usunięcia dostrzeżonych naruszeń, który stosownie do okoliczności może mieć w sprawie zastosowanie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie są one zasadne. W szczególności zgodzić należy się z organem, że kwestie związane z istnieniem, zarówno na działce inwestorów jak i skarżących, rowu melioracyjnego, a także występujących okresowo podtopień, nie są przedmiotem niniejszego postępowania dotyczącego pozwolenia na rozbudowę budynku. Podobnie organ architektoniczno - budowlany nie jest właściwy do rozstrzygania o ewentualnej nieprawidłowości usytuowania otworów okiennych w budynku już istniejącym. Z uwagi jednak na przywołane wyżej motywy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni wskazania co do dalszego postępowania, które wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku, mając jednak na uwadze aktualne brzmienie przepisów, w tym rozporządzenia /obecnie jest to brzmienie nadane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2017 r., poz. 2285)/ O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. M.K.