II SA/Łd 585/06

Dnia 28 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 roku sprawy ze skargi S.K. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie protestu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy w K., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.) oraz art.12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.) w zw. z art.85 ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) a także w wykonaniu uchwały Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K., przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w dwóch częściach: 1/ części A obejmującej fragment wsi K. i N. K., 2/ części B obejmującej pozostały obszar gminy w granicach administracyjnych. W dniu [...] S. K., po zapoznaniu się z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., obejmującego fragment wsi K. i N. K., wyłożonym do publicznego wglądu w okresie od dnia 23.stycznia 2006r. do dnia 21.lutego 2006r., złożył w Urzędzie Gminy K. pismo, zawierające jego uwagi do wyłożonego projektu. Wskazał, iż projektowana obwodnica 6KG jest za bardzo rozbudowana i oddalona od K., co w przyszłości będzie niekorzystne dla jej mieszkańców; ponadto obwodnica spowoduje "niepotrzebne cięcie skośne dużej ilości działek co wpłynie niekorzystnie na produkcję rolną", zwiększy koszty budowy tej drogi i wydłuży czas jej realizacji; dodatkowo projektowana trasa, przecinając biegnący rurociąg "spowoduje dużo problemów", ponieważ uniemożliwi wykorzystanie gruntów na cele budowlane. Podniósł też, iż bliskość obwodnicy będzie zagrożeniem dla jego gospodarstwa w tym budynków już zbudowanych – szklarni i kurników oraz prowadzonej w nich hodowli. Odległość budynków drobiarskich od drogi, zgodnie z przepisami weterynaryjnymi, nie może być mniejsza niż 50-100 metrów, natomiast zgodnie z projektem wynosić będzie 28-30 metrów, co "uniemożliwi prowadzoną hodowlę". Bliskość drogi wpłynie też negatywnie na wyniki hodowli, ponieważ "hałas, ruch i światło powodują niepokój w stadzie co wpływa niekorzystnie na chów ptaków i może prowadzić do masowych upadków (śmierci) drobiu". W konkluzji zwrócił się do organu o odsunięcie w projekcie drogi od jego gospodarstwa. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy w K., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.) zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przyjęła stanowisko Wójta Gminy K. o zakwalifikowaniu złożonego przez S. K. pisma jako protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odrzuciła złożony protest. Uchwała wspomniana doręczona została S. K. w dniu 6.maja 2006r. W skardze, złożonej w dniu 2.czerwca 2006r. S. K. zarzucił organowi gminy błędne zakwalifikowanie złożonego przezeń pisma jako protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zaś zarzutu w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jako podstawę zaskarżenia kwestionowanej uchwały wskazał zatem art. 24 ust. 4 cytowanej ustawy w zw. z At. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 7171 ze zm.). Podniósł, iż jego uprawnienie do wniesienia zarzutu wynikało z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), uprawniającego go do powszechnego korzystania ze środowiska. Wskazał, że jako właściciel działki o numerze 137/1, na terenie której prowadzi hodowlę drobiu na skalę przemysłową racjonalnie umotywował swoje zastrzeżenia względem projektu planu, spowodowane obawą o wpływ takiego przebiegu obwodnicy na prowadzoną przez niego hodowlę i produkcję drobiu, która znajduje się w bliskim sąsiedztwie planowanej obwodnicy. W konkluzji wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w K. wniosła o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, iż wnioski zawarte w piśmie skarżącego z dnia 3.marca 2006r., nie mogły zostać potraktowane jako zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ nie wskazywały na naruszenie interesu prawnego skarżącego, mając co do zasady charakter ogólny (dotyczyły interesu wszystkich mieszkańców), lub też odnosząc się do jego interesu faktycznego (warunki hodowli drobiu). Istniejące zabudowania gospodarskie skarżącego znajdują się poza obszarem, objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. – część A (w odległości ponad 50 metrów). Skarżący nie przedłożył natomiast żadnych tytułów prawnych do dziełek objętych przedmiotowym projektem planu miejscowego. Zdaniem organu, interesu prawnego nie można natomiast upatrywać w treści art. 4 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ jest to norma o charakterze generalnym a prawo w nim wskazane przysługuje każdemu obywatelowi, przez co "przepis ten nie może być podstawą do ochrony partykularnych interesów jednostki". Postanowieniem z dnia [...] wydanym na rozprawie dopuszczono dowód z dokumentów, zgromadzonych na kartach 27-43 akt sprawy o sygn.akt II SA/Łd 584/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. W przypadku aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, innych niż akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art.52 § 4 p.p.s.a.). W przypadku uchwał organów gminy prawo do zaskarżenia uchwały, wydanej w sprawie z zakresu administracji publicznej, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wnika również wprost z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8.marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.) Oznacza to, że o ile przepis szczególny nie przewiduje rozwiązań odmiennych, zaskarżenie uchwały organu gminy, musi być, co do zasady, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przepisem szczególnym w tym znaczeniu był art.24 ust. 4 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1991r., poz. 139 ze zm.), przewidujący możliwość bezpośredniego zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał o odrzuceniu zarzutu w procesie planistycznym. Jednakże przepis ten wraz z całą, zawarta we wskazanej ustawie regulacją, uchylony został z dniem 11.lipca 2003r. (data wejścia w życie ustawy derogującej) przez przepis art. 88 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Możliwość zastosowania uchylonych przepisów, przewidziana została jedynie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy oraz do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy. W rozpoznawanej sprawie natomiast uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta została w dniu 17.marca 2004r., zatem brak było jakiegokolwiek uzasadnienia dla stosowania procedury planistycznej, wynikającej z przepisów uchylonej ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności uzasadnienia tego nie może stanowić odwołanie się do uchwały Nr [...] (lub też [...] jak wynika z pisma organu, znajdującego się w aktach sprawy II SA/Łd 584/06) z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K.. Po pierwsze bowiem uchwała ta dotyczyła, jak wskazuje jej treść, zmiany obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. Po wtóre art. 85 ust. 2 nie może legitymizować praktyki, polegającej na wybiórczym i instrumentalnym stosowaniu określonych przepisów intertemporalnych, po to wyłącznie, by "zabezpieczyć" sobie prawo do stosowania na przyszłość uchylonej regulacji prawnej. Reasumując, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, wyrażony w nieprawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 3.października 2006r. w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 584/06, że podjęta w dniu [...] uchwała Nr [...] Rady Gminy w K. rozpoczynała zupełnie nowy proces planistyczny. Brak było zatem podstaw do stosowania w tymże procesie nieobowiązujących przepisów ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji zatem, podstawy bezpośredniego zaskarżenia uchwały Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] nie mógł stanowić przepis art. 24 ust. 4 wspomnianej ustawy, niezależnie od tego czy sformułowane przez skarżącego w piśmie z dnia 3.marca 2006r. zastrzeżenia, dotyczyły jego interesu prawnego (i uprzednio mogłyby być kwalifikowane jako zarzut) czy też nie. Tym samym, aby uznać skargę za dopuszczalną, konieczne jest wyczerpanie procedury, określonej w art. 52 § 4 p.p.s.a. i art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Niedopuszczalność skargi wyklucza natomiast badanie jej merytorycznej zasadności i ewentualną możliwość zastosowania rozwiązań, określonych w art. 147 § 1 p.p.s.a. Ponieważ zaś w rozpoznawanej sprawie, wniesienie skargi nie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.