II SA/Łd 585/19

Dnia 18 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi B. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych 1.oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. K., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. MR Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosku B.I. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...], nr [...] o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] odmówił potwierdzenia B.I. statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 5 ust 1 w z w. z art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 roku, poz. 690, dalej jako: "ustawa"). B.I. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż w 1980 roku był założycielem i przewodniczącym NSZZ Rolników Indywidualnych "Solidarność" w gminie P. W ramach swojej działalności podejmował czynności organizacyjne, rozwieszał plakaty i rozprowadzał ulotki. Nie zaprzestał działać po wprowadzeniu stanu wojennego nadal kolportując ulotki i rozklejając plakaty. Zagrożony zatrzymaniem wyjechał do Z., gdzie podjął pracę w [...] "[...]". Tam również zaangażował się w działalność opozycyjną polegającą na uczestniczeniu w tajnych spotkaniach w kościele [...] oraz na dalszym kolportażu ulotek i plakatów. Odwołujący przesłał oświadczenia świadków – M.G., A.S., J.K. i Z.P., którzy potwierdzili pracę organizacyjną B.I. w ramach NSZZ Rolników Indywidualnych "Solidarność" w latach 1980-1981 oraz rozklejanie przez niego plakatów antyrządowych. M.Z. wskazał natomiast, że zainteresowany w stanie wojennym uczestniczył w spotkaniach dotyczących metod prowadzenia działalności opozycyjnej, które odbywały się w salce katechetycznej kościoła [...] w Z., a także roznosił ulotki i plakaty, które zostawiał na przystankach. W toku postępowania organ – na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy – wystąpił o zaopiniowanie wniosku do [...] Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej i Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych, która uchwałą z dnia [...], nr [...] jednogłośnie wyraziła swoje negatywne stanowisko w sprawie podnosząc, iż działalność B.I. w ramach legalnej NSZZ RI "Solidarność" nie mieści się w kryteriach określonych przez ustawę, a jego wyjaśnienia co do zaangażowania opozycyjnego w okresie stanu wojennego są niewiarygodne. W celu uzupełnienia materiału dowodowego Urząd zwrócił się z zapytaniem do Instytutu Pamięci Narodowej, NSZZ "Solidarność" Region Ziemia [...], Biura Terenowego Zarządu Regionu [...] NSZZ "Solidarność" w Z., Zarządu Regionu [...] NSZZ "Solidarność" oraz NSZZ "Solidarność" [...] "[...]". W odpowiedzi organ uzyskał informację, że ww. instytucje nie posiadają informacji o działalności opozycyjnej B.I. Skierowana do "Solidarności" [...] "[...]" przesyłka nie została natomiast w ogóle odebrana. Ww. instytucje nie ograniczyły się jedynie do sprawdzenia swoich zasobów archiwalnych, ale dokonały również rozpytania wśród działaczy opozycji z kopalni "[...]" oraz zwróciły się do byłego proboszcza parafii [...]. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz sięgając do treści art. 5 ust. 1 ustawy wskazał, iż wnioskodawca dołączył decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...] stwierdzającą, iż nie był on pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez niego lub przy jego udziale, w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Przywołana decyzja Prezesa IPN potwierdza, iż w przypadku strony nie zachodzą przesłanki negatywne, co do przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Następnie organ cytując treść art. 2 i art. 3 ustawy stwierdził, iż w toku postępowania nie zostało wykazane, aby strona prowadziła działalność opozycyjną, o której mowa w art. 2 ustawy. Organ na podstawie zebranych dowodów, w tym przede wszystkim oświadczeń świadków, ustalił, że B.I. był w latach 1980-1981 aktywnym działaczem NSZZ Rolników Indywidualnych "Solidarność". Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy, działalność prowadzona w tym okresie w ramach niezależnych związków zawodowych nie może stanowić podstawy potwierdzenia statusu. Zdaniem organu wyjaśnienia świadków: M.G., A.S., J.K. i Z.P. wyraźnie dotyczą działalności prowadzonej przez stronę w ramach legalnych struktur rolniczej "Solidarności". Świadkowie nie akcentują w nich zmiany formy prowadzonej działalności, wymuszonej warunkami stanu wojennego. Organ nie dał także wiary wyjaśnieniom M.Z., co do działalności wnioskodawcy prowadzonej po podjęciu przez niego pracy w [...] "[...]". Twierdzenia świadka nie znalazły bowiem potwierdzenia podczas szeroko zakrojonych poszukiwań dowodów. Instytucje, do których zwracał się organ, nie odnalazły dokumentów stwierdzających podnoszone przez stronę okoliczności, działalności B.I. nie potwierdzili również F.S. i S.G. - działacze opozycji z [...] "[...]", a także ks. J.K., dawny proboszcz parafii [...] w Z. Zainteresowany we wniosku nie podnosił żadnych okoliczności, które mogłyby zostać uznane za represje w rozumieniu ustawy, bowiem takowych nie stanowią obawy zatrzymania przez milicję czy wezwania na przesłuchania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze B.I. wskazał na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 8 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") poprzez jego niezastosowanie oraz obrazę prawa materialnego, czyli art. 2 ust. 1 ustawy przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący od marca 1983 do 1990 roku był czynnym działaczem opozycyjnym w [...] "[...]". Opierając się na wskazanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej. W motywach skargi jej autor wskazał, iż kontestowana decyzja jest dla niego krzywdząca, bowiem zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy, działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba , która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 roku do dnia 4 czerwca 1989 roku, łącznie przez okres 12 miesięcy prowadziła w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Tymczasem, B.I. był czynnym działaczem NSZZ RI "Solidarność" w swoim miejscu zamieszkania. W marcu 1983 roku otrzymał informację, od ówczesnego milicjanta, a prywatnie krewnego, że musi uciekać, ponieważ następnego dnia rano ma zostać zatrzymany. Z tego powodu skarżący zmuszony został uciekać ze swojego miejsca zamieszkania, podjął pracę w [...] "[...]", gdzie również pozostawał aktywnym członkiem opozycji antykomunistycznej. Skarżący rozwoził ulotki oraz rozklejał plakaty antyrządowe, uważając by służby go nie złapały. Organ nie dał wiary zeznaniom świadka M.Z. uznając, iż nie pokrywają się one z informacjami uzyskanymi z poszukiwania dokumentów. Skarżący w 1990 roku po wyborach do Parlamentu, gdzie był członkiem komisji wyborczej w dzielnicy Z. [...], otrzymał podziękowanie od Komitetu Solidarności [...] w Kościele [...]. Skarżący nie posiada tego dokumentu, ale ma wiedzę, że takie dokumenty były wręczane aktywnym członkom opozycji. Konkludując, B.I. wskazał, iż był działaczem opozycji i na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy należy go za taką osobę uznać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] o odmowie potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Materialnoprawną podstawą kontrolowanych decyzji są przepisy przywołanej wcześniej ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Bezwzględnym warunkiem przyznania tych uprawnień i statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych jest stwierdzenie przez właściwy organ (w tym wypadku przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu) spełnienia przesłanki z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. tego, że osoba ta nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że przedłoży dowody, że przed dniem 31 lipca 1990 roku, bez wiedzy przełożonych, czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i co do której w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Pozostaje poza sporem, że skarżący uzyskał decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...], zgodnie z którą spełnia warunki, o jakich mowa w art. 4 ustawy. Tym samym nie zachodzą wobec niego przesłanki negatywne, co do przyznania wnioskowanego statusu. Status działacza opozycji lub osoby represjonowanej jest kategorią normatywną i przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 i art. 3 ustawy. Kategorię "działaczy opozycji antykomunistycznej" ustawodawca uregulował w art. 2 ust. 1, zgodnie z jego treścią działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 roku do dnia 4 czerwca 1989 roku, łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy, do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 roku do dnia 12 grudnia 1981 roku. Z kolei kategorię "osoby represjonowanej z powodów politycznych" reguluje art. 3 ustawy stanowiący, że jest nią osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 roku do dnia 31 lipca 1990 roku: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 roku o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 roku o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5 i 369), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Należy podkreślić, że nie są to kategorie rozłączne i osobie zainteresowanej może być przyznany zarówno status "działacza opozycji antykomunistycznej" jak i "osoby represjonowanej z powodów politycznych", co oznacza, że mogą zostać one potwierdzone przez właściwy organ w jednym postępowaniu osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ustawy. Postępowanie w tym przedmiocie toczy się wedle reguł postępowania wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego z odpowiednimi modyfikacjami wynikającymi z przepisów ustawy. Wymieniony katalog ma charakter zamknięty i ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania wyżej wymienionych uprawnień z innego tytułu. Sam udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, a takim jest np. strajk, musi być związany z określonym skutkiem. Organ, w trybie art. 5 ust. 5 ustawy, zwrócił się do Instytut Pamięci Narodowej o przekazanie informacji o treści zgromadzonych dokumentów dotyczących skarżącego i uzyskał negatywną pisemną odpowiedź nie pozwalającą na wykazanie spełniania przez skarżącego warunków, o których mowa w art. 2 i 3 ustawy, tj. potwierdzających status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej. Analiza akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji daje podstawę do przyjęcia, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogą prowadzić do uwzględnienia jego wniosku i potwierdzenia żadnego z tych statusów. W świetle okoliczności wynikających z oświadczeń skarżącego i przedłożonych przez niego dokumentów, w tym świadków organ administracji podjął wystarczające działania, zmierzające do zweryfikowania przesłanek koniecznych do ich potwierdzenia. Przeprowadził rzetelne i wyczerpujące postępowanie administracyjne, czyniąc zadość wymogom określonym w przepisach Kodeksie postępowania administracyjnego. W ramach swoich kompetencji podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności i zebrania niezbędnego materiału dowodowego. Poza tym, rozstrzygnięcie oparto zarówno na dowodach przedstawionych przez skarżącego, jak i będących wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 ustawy organ mógł w drodze decyzji administracyjnej potwierdzić status odpowiednio "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" wyłącznie osobie spełniającej warunki wskazane w przywołanej powyżej treści odpowiednio art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy. Jako podstawę uzyskania uprawnień przewidzianych przepisami ustawy skarżący w toku postępowania przed organem wskazał następujące fakty: zakładanie w 1980 roku NSZZ Rolników Indywidualnych "Solidarność", aktywna działalność w ramach jej struktur polegająca na rozwieszaniu plakatów i kolportowaniu ulotek. Skarżący, jak wskazał, na podstawie informacji przekazanych przez milicjanta o planowanym jego zatrzymaniu, w przeddzień uciekł do Z., gdzie podjął pracę w [...] "[...]", w której także działał jako opozycjonista antykomunistyczny przy Parafii [...]i także na przystankach rozklejał plakaty i roznosił ulotki. Analizując przesłanki z art. 2 ustawy należy wskazać, że działalność w NSZZ "Solidarność" w latach 1980-1981 (także zakładanie lokalnych struktur) nie może stanowić podstawy do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej wobec treści wyżej powołanego art. 2 ust. 2 ustawy. Podstawy takiej nie może również stanowić legalna działalność związkowa w latach 1982 – 1989. Przypomnieć należy, że wraz z wprowadzeniem stanu wojennego zawieszona została działalność NSZZ "Solidarność", a jej formalna delegalizacja miała miejsce 8 października 1982 roku wraz z datą przyjęcia nowej ustawy o związkach zawodowych i organizacjach rolników indywidualnych. Skarżący nie powoływał się natomiast na działalność opozycyjną w jakichkolwiek strukturach nielegalnych. W tym miejscu należy odnotować, iż organ pismami z dnia 3 stycznia 2019 roku wystąpił do Regionu [...],[...]NSZZ "Solidarność" oraz do NSZZ "Solidarność" [...] "[...]" o przekazanie wszelkich informacji zgromadzonych w zasobach archiwalnych dotyczących działalności opozycyjnej skarżącego. Żaden z podmiotów, do których zwrócił się organ nie potwierdził opozycyjnej działalności skarżącego. W celu zweryfikowania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokładnego rozpoznania sprawy, organ zwrócił się o zaopiniowanie wniosku przez wojewódzką radę konsultacyjną oraz o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, w trybie art. 5 ust. 6 ustawy. W odpowiedzi z dnia 27 sierpnia 2018 roku Wojewódzka Rada Konsultacyjna do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej i Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych w Ł. przesłała jednogłośnie podjętą uchwałę nr [...] z dnia [...] wraz z uzasadnieniem opiniując negatywnie wniosek. W jej uzasadnieniu Rada wskazała, że zarówno wnioskodawca, jak i powołani przez niego świadkowie, w żaden wiarygodny sposób nie dowodzą, że jego działalność spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego statusu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, jak w i treści skargi należy wyjaśnić, że wszelkie inne okoliczności, na które powołuje się skarżący (np. udział w komisji wyborczej w 1989 roku, ryzyko aresztowania), nie stanowią przesłanek wynikających z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy. Żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość (zob. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 25 września 2019 roku, sygn. II SA/Gl 834/19; w Lublinie z dnia 7 grudnia 2017 roku, sygn. II SA/Lu 806/17; w Kielcach z dnia 19 października 2017 roku, sygn. II SA/Ke 540/17; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2017 roku, sygn. II SA/Po 742/16; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie sposób uznać, że treść przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania materiałów i złożonych wyjaśnień oraz oświadczeń świadków – w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów – pozwala na przyjęcie, że w jego przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 2 lub art. 3 ustawy. Dopuszczony w toku postępowania sądowego dowód z pisemnego oświadczenia M.M. z daty 29 lipca 2019 roku, którym osoba ta potwierdza jakoby skarżący w latach od 18 marca 1983 do 1997 roku był aktywnym członkiem NSZZ "Solidarność" w [...] "[...]" w Z. nie może zmienić oceny działalności skarżącego dla potrzeb spełnienia przesłanek ustawy a więc i prawidłowości wydanych decyzji. Oświadczenie to pozostaje w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonymi dowodami w sprawie w postaci zaświadczeń z odpowiednich instytucji i zeznaniami świadków przywołanych wyżej. Nadto oświadczenie to pochodzi już z daty po wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie składu orzekającego, organ należycie ocenił materiał dowodowy w kontekście przepisów prawa materialnego oraz zasadnie w oparciu o ten materiał uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Końcowo podkreślić należy, iż mimo że skarżący nie podnosił argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325, dalej jako: "P.p.s.a."), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Rekapitulując Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o oddaleniu skargi w całości. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 18). D.P.