II SA/Łd 586/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie WSA Czesława Nowak – Kolczyńska WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. przy udziale --- sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta Ł. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] znak [...] o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego na dziecko – M. G. - w wysokości 120 złotych miesięcznie na okres od dnia 1.października 2008r. do dnia 31.marca 2009r. oraz odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia od dnia1.października 2008 r. W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż wskazaną powyżej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10.lutego 2009r. doręczono ustawowej przedstawicielce małoletniej M. G. – J. G. w dniu 18. lutego 2009r. W dniu 27marca 2009r. J. G. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem o nienależnie pobieranej przezeń zaliczce alimentacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., rozpatrując powyższe odwołanie stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia, wskazując, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została doręczona pełnoletniej córce odwołującej się – M. G. - w dniu 18. lutego 2009 r. Wobec tego czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie w dniu 4.marca 2009 r., natomiast odwołanie zostało wniesione przez J. G. dopiero w dniu 27.arca 2009 r. Ponadto Kolegium wskazało, że odwołanie nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. G. przyznała, że faktycznie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Podniosła jednak, iż nie wiedziała o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło alternatywnie o jej odrzucenie, bądź oddalenie. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że powyższa skarga nie zawiera określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego i nie odnosi się w żaden sposób do zaskarżonego postanowienia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż nie ma obowiązku informowania stron o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu opisanych powyżej uchybień, które mogłyby skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 14.czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000 r., poz.1071 ze zm.). Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji organu administracji, wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie – przewidzianego w tym przepisie – czternastodniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996 r. w sprawie sygn. akt SA/Łd 2665/95, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32). Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, jest związany treścią art. 134 k.p.a. Nie jest to swobodne uznanie organu, lecz bezwzględnie obowiązująca norma prawa. W konsekwencji odwołanie wniesione z uchybieniem powyższemu terminowi nie wywołuje pożądanych przez stronę skutków prawnych. Z powyższego wywieść należy, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania sprowadza się do badania trafności ustaleń, leżących u podstaw tego rozstrzygnięcia, zatem ustaleń, co do daty i sposobu doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji oraz daty i sposobu złożenia odwołania. Ustalenia organów administracji w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Zgodnie z dyspozycją art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W literaturze przyjmuje się zasadniczo, że domownikiem jest osoba należąca do gospodarstwa domowego, pozostająca z adresatem we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponadto kodeks wymaga, aby domownik był osobą dorosłą, zaś w świetle postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.grudnia 1993r. w sprawie sygn. akt SA/Po 1931/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 53, pojęcie "dorosły" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest tożsame z pojęciem pełnoletni, użytym w art. 10 § 1 Kodeksu cywilnego (zob. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, t. 1, wyd. I, Zakamycze 2005, s.519-521.) Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...], została odebrana przez M. G. w dniu 18. lutego 2009r. Jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach M. G., jest pełnoletnią córką skarżącej, zamieszkującą pod tym samym adresem, co J. G.. Obie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Wobec powyższego doręczenie decyzji do rąk córki skarżącej spełniało kryteria przewidziane art. 43 kp.a., bowiem doręczenie pisma, w razie nieobecności adresata w mieszkaniu, do rąk dorosłego domownika, uważa się za równoznaczne z doręczeniem pisma samemu adresatowi, co oznacza, że dniem doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego doręczenia do rąk dorosłego domownika. (zob. wyrok NSA OZ w Szczecinie z dnia 21.stycznia 1999r. w sprawie sygn. akt SA/Sz 31/98, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex 57483, wyrok WSA w Łodzi z dnia 14.października 2004r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1921/02, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem bezsporne w rozpatrywanej sprawie jest to, że skarżąca złożyła odwołanie z uchybieniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 4.marca 2009r. Odwołanie J. G. złożyła w dniu 27.marca 2009r., wobec tego organ prawidłowo ustalił i ocenił datę i sposób doręczenia decyzji, a także datę rozpoczęcia i upływu terminu do złożenia odwołania i datę jego wniesienia. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.