II SA/Łd 590/18

Dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki Jawnej z siedzibą w P. na decyzję B Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję B Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od B Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. na rzecz A Spółki Jawnej z siedzibą w P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. A S.A. Oddział Ł. utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 29 stycznia 2018 r. do [...] S.A. Oddział Ł. wpłynął wniosek B Spółki Jawnej z siedzibą w P. (dalej jako: B) o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie dokumentacji, planów i projektów oraz stosownych decyzji administracyjnych, na podstawie których wybudowano instalacje przesyłowe na nieruchomości położonej w T. przy ul. A, B i C (KW nr [...]) stanowiącej działki o nr ewid. 531/1, 530/3 i 531/1 (obręb [...]). Pismem z dnia 9 lutego 2018 r. A S.A poinformowała wnioskodawcę, iż nie dysponuje dokumentacją w postaci decyzji administracyjnych odnoszących się do infrastruktury elektroenergetycznej zlokalizowanej na nieruchomości wnioskodawcy, co nie oznacza, że rzeczone decyzje nie były wydane. Decyzją z dnia [...] r. o wskazanym powyżej znaku A S.A. O., na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1, 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), powoływanej dalej jako:"u.d.i.p.", odmówiła udostępnienia wnioskowanych informacji. Pismem z dnia 14 lutego 2018 r. B wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołaną na wstępie decyzją A S.A. Oddział Ł., na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1, 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 104, art. 107, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymała w mocy ww. decyzję własną z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż żądana informacja publiczna w postaci dokumentacji, planów i projektów dotyczących budowy urządzeń przesyłowych stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i zgodnie z art. 5 ust. 2 i art. 2 ust.1 u.d.i.p. jest wyłączona od obowiązku udostępniania. A S.A. przytoczyła następnie treść art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i wskazała, że działania, o których mowa w tym przepisie, dotyczą żądanych w niniejszej sprawie informacji w zakresie innym niż decyzje administracyjne. Spółka wyjaśniła, że w stosunku do żądanych dokumentów i informacji podejmuje określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnianiem osobom trzecim. Informacje, których żąda B, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy A S.A. zgodnie z Zarządzeniem Prezesa Zarządu A S.A. z dnia 15 października 2015 r. nr [...] ws. wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie przedsiębiorcy została zamanifestowana jego wola do utajnienia danych informacji. Ponadto A S.A. dodała, iż żądane dokumenty są przechowywane w archiwach Spółki, z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników Spółki. Wskazała jednocześnie, że żądane informacje mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Nadto Spółka wyjaśniła, że tajemnica wynika z faktu, iż materiały te dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora systemu dystrybucyjnego. Tajemnica ta również wynika z faktu znaczenia materiałów dla prawidłowości funkcjonowania sieci także dla Państwa, tj. wobec okoliczności, że A S.A. objęta jest treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (tekst jedn. Dz.U. Nr 198, poz. 1314 z późn. zm.). B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję A S.A. Oddział Ł. z dnia [...] r. W treści skargi skarżąca Spółka wyjaśniła, że jest wyłącznym właścicielem działek gruntowych, których dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie aktu notarialnego Repertorium [...] numer [...]. Dla ww. nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga wieczysta [...], przy czym w dziale [...] księgi nie ma wpisów ograniczających prawo własności. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że żądane przez stronę skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a adresat wniosku należy do podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia na gruncie tejże ustawy. Zaznaczono, że w zakresie żądania przez właściciela podstawowych informacji o jego własności, tj. w szczególności: kiedy i na jakiej podstawie zostały wybudowane przedmiotowe urządzenia elektroenergetyczne, czy właściciele przedmiotowych działek wyrazili zgodę na ich budowę, oraz czy są dokumenty potwierdzające i uzasadniające korzystanie z powyższych nieruchomości przez Zakład lub jego poprzedników prawnych, brak jest podstaw do uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Zdaniem wnoszącej skargę działania A są tylko i wyłącznie celową praktyką mającą na celu opóźnienie procedury udzielenia informacji. Świadczy o tym wyrok WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 422/16 wydany w analogicznej sprawie. Ponadto strona skarżąca podniosła, że wnioskowane informacje nie mogą być uznane za poufne, jeśli dotyczą stosunków prawnych, co do których treści nie istnieje pewność, że nie jest ona znana osobom postronnym, chociażby poprzez przekazanie informacji podczas dokonywania czynności instalowania urządzeń elektroenergetycznych na ww. gruntach. Tym samym - w ocenie strony - nie mieszczą się one w zakresie pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a dodatkowo trudno uznać, by poufne były informacje dotyczące sytuacji prawnej wnioskodawcy. W końcowej części skargi wskazano na niezasadność argumentów A, iż dokumenty są przechowywane w archiwach z dostępem dla wąskiej grupy pracowników Spółki oraz, iż tajemnica ma charakter wagi państwowej. Z powyższych względów B Spółka Jawna wniosła o odrzucenie decyzji i nakazanie udzielenia informacji właścicielowi nieruchomości. W odpowiedzi na skargę A S.A. Oddział Ł. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu koniecznym jest uznanie, iż wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, mając na względzie fakt, że organ podjął niezbędne czynności do zachowania w poufności wnioskowanej informacji, a ich ujawnienie naraża interes przedsiębiorcy przesyłowego i odbiorców energii elektrycznej. A S.A. dodała, że skarżący nie wykazał, czy doszło do naruszenia przepisów przy wydawaniu decyzji ani jakie przepisy zostały naruszone. Postanowieniem z dnia 2 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 416/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi jako właściwemu do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do Sądu decyzji. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Mając na uwadze, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest legalność decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepisy u.d.i.p. stanowią realizację konstytucyjnie gwarantowanej zasady jawności działalności publicznej (art. 4 Konstytucji RP), a zarazem są konkretyzacją określonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP publicznego prawa podmiotowego do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości fakt, iż A S.A. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. taki obowiązek spoczywa zarówno na jednostkach organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jak i na osobach prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z tym, iż powyższe kwestie nie stanowią przedmiotu sporu w niniejszej sprawie należy je uznać za dostatecznie wyjaśnione. Nie wzbudza także wątpliwości fakt posiadania przymiotu informacji publicznej przez informacje wskazane przez skarżcą we wniosku o ich udostępnienie. Niewątpliwie organ zgodził się w tej mierze ze stanowiskiem skarżącej, sam bowiem fakt rozstrzygnięcia o prawie dostępu do wnioskowanych informacji w trybie decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p., a nie zwykłym pismem (vide: wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 2867/02, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednoznacznie świadczy, iż A S.A. nie miała wątpliwości co do publicznego charakteru wnioskowanych informacji. Ten sposób oceny wnioskowanych informacji, w ocenie Sądu, zasługuje w pełni na akceptację. Niezależnie jednak od powyższej uwagi należy wskazać, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych w powyższym zakresie, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie II SAB/Rz 48/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnieniu podlega więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, ale także dokumentów odnoszących się do majątku publicznego. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez Spółkę, jak i tych, których Spółka używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą one wprost od niej. Jednocześnie zauważyć należy, że katalog informacji publicznych zawarty w art.6 u.d.i.p. ma charakter jedynie przykładowy, o czym świadczy użycie słów "w szczególności" w treści owego przepisu. Powyższe kwestie w okolicznościach niniejszej sprawy nie wywołują realnych kontrowersji, a tym samym zbędne jest ich dalsze omawianie. Kwestią sporną pozostaje natomiast to, czy prawo do żądanej we wniosku informacji publicznej podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jako tajemnica przedsiębiorcy. Zgodnie z powołanym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.z.n.k.", wskazuje, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Powyższe wskazuje, iż dla odmowy udostępnienia określonej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne (vide: I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, str. 118 – 119, a także wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 192/13; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2490/14; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1993/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia określonych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Tym samym wynikające z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) powinno zawierać argumentację wskazującą na okoliczność spełnienia zarówno przesłanek formalnych, jak i materialnych orzeczonej odmowy. Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja publiczna podlegała ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Nie jest natomiast wystarczające ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. Konieczne jest wykazanie, że konkretne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa. Szczególnie precyzyjne i wyczerpujące uzasadnienie powinny zawierać te decyzje, w których dokonuje się analizy takich klauzul generalnych jak: "tajemnica przedsiębiorcy" i "tajemnica przedsiębiorstwa". Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (vide: wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, a także wyrok WSa w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Łd 125/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja publiczna odnosząca się do danych będących w posiadaniu przedsiębiorcy podlega zatem udostępnieniu, gdy nie jest objęta ochroną wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Zatem każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być – przed jej udostępnieniem w trybie przepisów u.d.i.p. – indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Podczas analizy powyższych okoliczności istotne jest także i to, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach przedsiębiorca musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej z powyższego powodu muszą być wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1993/16, wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2017r. sygn. akt I OSK 1939/15, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zatem możliwe do przyjęcia zapatrywanie Spółki, z którego wynika, iż to wyłącznie wola przedsiębiorcy (znajdująca w jej ocenie wyraz w objęciu informacji Zarządzeniem nr [...] Prezesa Zarządu A S.A. z dnia 15 października 2015 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy) miałaby decydować o utajnieniu określonej informacji publicznej. Opowiedzenie się za takim stanowiskiem czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione (art. 61 Konstytucji RP) prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, gdyż dla pozbawienia dostępu do szerokiego katalogu informacji publicznych wystarczająca byłoby formalna deklaracja przedsiębiorcy, iż określone informacje stanowią tajemnicę. Niebezpieczeństwo takiej interpretacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest szczególnie wyraźnie w realiach niniejszej sprawy, bowiem doszło w niej do szerokiego zakreślenia przez Spółkę tego, co stanowi tajemnicę jej przedsiębiorstwa. Poprzestanie na takim rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., które zostało zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wymyka się kontroli sądowej i tym samym czyniłoby iluzoryczną kontrolę decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej. Jednocześnie w powyższym kontekście Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że nie sposób uznać, aby tajemnicę przedsiębiorstwa stanowiło wskazanie tytułu prawnego do realizacji inwestycji i dokumentacji pozwalającej na weryfikację legalności działań inwestora, czy podanie wymogów bezpieczeństwa, informacji, w jaki sposób istniejąca linia energetyczna ogranicza uprawnienia właściciela nieruchomości (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 748/15 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II Sa/Lu 1099/14, a także wyrok WSa w Białymstoku z dnia 13 września 2016 r., II SA/Bk 422/16, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że w zakresie braku podstaw prawnych do zakwalifikowania żądanych przez skarżącą informacji (z wyjątkiem decyzji administracyjnych) do tajemnicy przedsiębiorstwa nie ma wpływu fakt objęcia przedmiotowych informacji Zarządzeniem nr [...] Prezesa Zarządu A S.A. z dnia 15 października 2015 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy. Należy bowiem wyrażnie zaznaczyć, że z uwagi na przedmiot działalności A S.A. treść dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy instalacji przesyłowych (urządzeń energetycznych) na nieruchomości skarżącej nie stanowi zasadniczo informacji wymagających zachowania poufności, zwłaszcza że dotyczyć one mają wyłącznie działek skarżącej. Ponadto, w ocenie Sądu, nie stanowi też uzasadnionej odmowy udzielenia informacji okoliczność, że dokumenty zostały zarchiwizowane w miejscu, do którego dostęp posiada ograniczona liczba pracowników Spółki. Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że brak było podstaw do uznania, iż żądane przez skarżącą informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i tym samym do odmowy udzielenia żądanej informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przy ponownym ropoznawaniu wniosku skarżącej organ zastosuje się do powyższej oceny prawnej i wskazań Sądu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. a art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. dc