II SA/Łd 748/15

Dnia 6 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 roku sprawy ze skargi R. M. na decyzję A SA Oddział Ł. - T. z dnia 31 lipca 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję A SA Oddział Ł. – T. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od A SA Oddział Ł. - T. na rzecz skarżącego R. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.-T. w Ł. (zwana dalej: "Spółką"), na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1, 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.d.i.p." – odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność A S.A. W uzasadnieniu decyzji Spółka wyjaśniła, że w dniu 12 marca 2015r. do A S.A. Oddział Ł.T. wpłynął wniosek R. M. o przedstawienie podstawy prawnej budowy oraz eksploatacji urządzeń przesyłowych posadowionych na działce nr 562 /13 położonej w miejscowości D. W dniu 23 marca 2015r. Spółka udzieliła odpowiedzi na pismo wnioskodawcy stwierdzając, iż sprawa została rozpatrzona, a stanowisko Spółki zostało adresatowi pisma dwukrotnie przedstawione. Poinformowano również wnioskodawcę, iż w wyniku złożonego przez niego środka odwoławczego sprawa udostępnienia informacji publicznej oczekuje na rozstrzygnięcie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi. Następnie wskazano, że w dniu 30 marca 2015r. do Centrali Oddziału wpłynęło pismo R. M. zawierające informację, iż jego wcześniejszy wniosek z dnia 12 marca 2015r. dotyczący udostępnienia informacji dotyczących posadowienia i przebudowy linii energetycznych na działce 562/13 i położonej w miejscowości D. należy traktować jako nowy wniosek, zaś postępowanie prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zakończyło się wydaniem w dniu 12 lutego 2015r. postanowienia o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne w dniu 4 kwietnia 2015r. Dalej Spółka podkreśliła, że nie dysponuje oryginałami decyzji administracyjnych, które mogłyby zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko takie zostało przedstawione w piśmie, wystosowanym do R. M. w dniu 25 czerwca 2015r. Również w dniu [...] została wydana decyzja administracyjna odmawiająca udostępnienia wnioskowanych informacji w zakresie innych dokumentów stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych będących własnością A S.A. W skierowanym do A S.A. Oddział Ł. - T. odwołaniu z dnia 22 lipca 2015r. R. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Po ponownej analizie wniosku, Spółka uznała, że brak jest podstaw dla udostępnienia wnioskowanych informacji w postaci innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność A S.A. z uwagi na okoliczność, że informacje w tym przedmiocie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która jest z mocy wskazanej ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączona od obowiązku udostępnienia (art. 5 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Prawo dostępu do informacji publicznej doznaje ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, jak również prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W myśl art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 wskazanej ustawy o dostępie do informacji publicznej w takiej sytuacji podmiot, wobec którego skierowano wniosek odmawia udostępnienia informacji publicznej jak decyzją. Następnie Spółka przytoczyła treść art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i stwierdziła, że informacje, których żąda wnioskodawca stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa energetycznego. W stosunku do tych informacji Spółka uznaje je za tajemnicę przedsiębiorstwa, podejmując określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnianiem osobom trzecim. W tym celu są przechowywane w archiwach Spółki, z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników Spółki. Nadto, tajemnica wynika z faktu, iż materiały te dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora systemu dystrybucyjnego. Tajemnica również wynika z uwagi na fakt znaczenia materiałów dla prawidłowości funkcjonowania sieci także dla Państwa, tj. wobec okoliczności, że A S.A. objęta jest cz. II Załącznika, (pod poz. 1) treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz.U. Nr 198, poz. 1314 z późn. zm.). Względy te potwierdzają tajemnicę oraz słuszność konieczności ochrony tej tajemnicy Spółki. Spółka wskazała również, że wniosek dotyczył decyzji administracyjnych, a więc aktów podlegających udostępnieniu w trybie określonym kodeksem postępowania administracyjnego zgodnie z art. 73 K.p.a. tj. przez właściwy organ administracji publicznej stronie danego postępowania administracyjnego. Skoro zatem dostęp do akt postępowania administracyjnego regulują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, to w tym zakresie, z mocy art. 2 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyłączone jest stosowanie przepisów tej ustawy. Na ostateczną decyzję A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.-T. w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył R. M. podnosząc, że w dniu 9 marca 2015r. złożył podanie do A S.A. Oddział w Ł. zawierające wniosek o podanie podstawy prawnej wybudowania oraz późniejszej eksploatacji urządzeń przesyłowych w postaci linii SN 15KV przebiegającej bezpośrednio nad działką 562/13 położonej w D., gmina W., której jest właścicielem. Wniosek zawierał również prośbę o podanie informacji w sprawie: 1. na jakiej podstawie i kiedy został wybudowany odcinek linii energetycznej SN 15 kV przebiegającej bezpośrednio nad działką nr 562/13 położoną w D., gmina W., objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez SR w W.; 2. czy ówczesny właściciel nieruchomości wyraził na to zgodę i w jakiej postaci, 3. jaki pas gruntu jest wyłączony z zabudowy z uwagi na istnienie linii energoelektrycznej; 4. sporządzenie kopii decyzji administracyjnych i innych dokumentów związanych z lokalizacją, budową i z włączeniem do eksploatacji ww. linii. Skarżący wyjaśnił, że postępowanie przed WSA w Łodzi o sygn. Akt II SA/Łd 1163/14 dotyczyło jego skargi na decyzję odmowną o udzieleniu informacji wydaną przez A S.A. w Ł., która została odrzucona ze względu na niewyczerpanie wszystkich środków zaskarżania. W tej sytuacji, ze względu na upływ terminów, jedyną drogą pozostało złożenie nowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego w dniu 9 marca 2015r. ponowił swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podkreślił, że informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Brak więc oryginałów dokumentów nie stanowi przeszkody w udzieleniu informacji. W ocenie skarżącego nie można się też zgodzić ze stanowiskiem Spółki, iż żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Tajemnicą przedsiębiorstwa nie mogą być objęte informacje powszechnie znane lub takie, o których treści zainteresowany może się legalnie dowiedzieć. Decyzje administracyjne dotyczące robót budowlanych zrealizowanych na określonej nieruchomości, należącej do właściciela, nie są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Taka interpretacja przepisów prowadziłaby do naruszenia prawa. Według skarżącego A S.A. Oddział w Ł. jako przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ww. ustawy. Z treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika bowiem, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zobowiązanie A S.A. Oddział Ł. T. do udzielenia pełnej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami zobowiązanej Spółce wg żądania określonego we wniosku z dnia 9 marca 2015r. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę Spółka podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje w postępowaniu administracyjnym. Zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) zwanej dalej u.d.i.p. R. M. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej do A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.-T. w Ł. (dalej Spółka), który wykonując zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy (art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p.). Ta kwestia jest niesporna. Niesporne jest również, że wniosek skarżącego dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Spółka odmówiła jej udzielenia powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy oraz - częściowo - na brak oryginalnych dokumentów. Należy zgodzić się z zarzutami skarżącego co do braku podstaw uznania żądanych przez niego informacji za objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 5 ust.2 u.d.i.p. prawo do informacji ulega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Definicja legalna pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta w art. 11 ust.4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2143/13 (LEX nr 1505074) tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz"; LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01; LEX nr 583717). Innymi słowy na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. Jednakże samo zastrzeżenie nie jest przesłanką wystarczającą, jeżeli informacja nie spełnia kryterium posiadającej waloru wartości gospodarczej, technologicznej czy organizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wcześniej wyroku w sprawie I OSK 2143/13 wskazał, że niewystarczającym jest powołanie się jedynie na tajemnicę przedsiębiorcy, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać. Podobnie w wyroku z dnia 10 stycznia 2014r., sygn. akt I OSK 2112/13, NSA orzekł, że aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że z wniosku skarżącego nie wynika, że domagał się on udzielenia informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. W szczególności nieuprawnione jest uznanie za tajemnicę przedsiębiorstwa dat, podstaw prawnych wybudowania, przebudowy i użytkowania linii energetycznych na nieruchomości. Dane powyższe nie mają wartości o znaczeniu gospodarczym, technologicznym. Co do zasady zaś dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi, zwłaszcza decyzje administracyjne i inne dokumenty z nim związane noszą cechy informacji publicznej, do której dostęp gwarantuje u.d.i.p.. Dane wrażliwe w tych dokumentach podlegają anonimizacji. Żądane przez R. M. informacje to dokumenty, które posiadać winien inwestor, właściciel linii energetycznej. Zostały one poddane weryfikacji organów administracji w toku postępowania administracyjnego, jeżeli inwestycja realizowana była legalnie. Jak wynika z uzasadnienia skargi, tego właśnie próbuje dociec skarżący. Informacja o podstawie prawnej wybudowania linii energetycznej, (zapewne chodzi w tym o decyzje administracyjne) jest dostępna stronom postępowania administracyjnego. Słusznie organ wskazuje na tę okoliczność. Jeżeli toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie realizacji spornej linii energetycznej, właściciel nieruchomości winien brać w nim udział. Tyle tylko, że żądanie skarżącego dotyczy zdarzeń i postępowań z przeszłości, w których nie uczestniczył, co wyklucza zapewne możliwość ubiegania się przez niego o uzyskanie informacji w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego, który przewiduje dostęp stron do akt postępowania. Należy też zwrócić uwagę, że przepis art. 11 ust.4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z istoty swej wyklucza objęcie tajemnicą informacji, które można uzyskać w zwykłej formie. Jeżeli zatem są to dokumenty wytworzone w toku postępowania administracyjnego w związku z realizacją inwestycji, były dostępne w zwykłej formie. Zatem, jeżeli sporna linia energetyczna wybudowana została zgodnie z prawem, inwestor i aktualny właściciel linii obowiązani są do udostępniania dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z wyłączeniem informacji mających wartość gospodarcza, technologiczną. Przy tym nie sposób uznać, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi wskazanie tytułu prawnego do realizacji inwestycji i dokumentacji pozwalającej na weryfikację legalności działań inwestora, czy podanie wymogów bezpieczeństwa, informacji, w jaki sposób istniejąca linia energetyczna ogranicza uprawnienia właściciela nieruchomości. Z całą pewnością też nie uzasadnia wniosku o objęciu żądanych informacji wyłączeniem w trybie art. 5 ust.2 u.d.i.p. okoliczność, że dokumenty zostały zarchiwizowane w miejscu, do którego dostęp posiada ograniczona liczba pracowników. Jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach, istotny jest aspekt merytoryczny - wykazanie, jakie elementy żądanej informacji mają walor poufności. Nie stanowi też uzasadnionej odmowy udzielenia informacji okoliczność, że organ nie dysponuje oryginałami decyzji. Z uwagi na powyższe należy uznać, że brak było podstaw do uznania, iż żądane przez skarżącego informacje w całości stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i tym samym do odmowy udzielenia żądanej informacji na podstawie art. 5 ust.2 u.d.i.p. Z tych przyczyn decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zaskarżone decyzje należało uchylić jednak przede wszystkim z uwagi na koniczność wyjaśnienia, czy w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia powagi rzeczy osądzonej, co skutkowałoby nieważnością rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 16 ust.2 w zw. z art. 16 ust.1 u.d.i.p., do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Dotyczy to również zasad związania decyzją ostateczną. Zgodnie zaś z normą art. 110 k.p.a. organ związany jest wydaną w sprawie decyzją ostateczną. Decyzją ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 k.p.a.). Przy tym chodzi zarówno o decyzje, co do których wyczerpano tok kontroli instancyjnej, jak i decyzje, co do których strona w określonym prawem terminie nie złożyła środków zaskarżenia. Cytowany przepis ustanawia jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji ostatecznej jest definitywnym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej zagwarantowana jest sankcją nieważności ponownej decyzji wydanej w tej samej sprawie. W myśl art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powyższe zasady oznaczają zakaz ponownego procedowania w zwykłym postępowaniu w sprawie już ostatecznie rozstrzygniętej. Dla uniknięcia zarzutu nieważności koniecznym, wręcz fundamentalnym obowiązkiem organu (Spółki) jest niewątpliwe ustalenie, czy nie zachodzi tożsamość sprawy rozpoznawanej obecnie ze sprawą już ostatecznie rozstrzygniętą. Tożsamość sprawy oznacza tożsamość strony postępowania (element podmiotowy), jak i tożsamość stanu faktycznego, praw i obowiązków, podstawa prawna (element przedmiotowy). W rozpoznawanej sprawie istnieje wątpliwość, czy Spółka nie rozstrzygnęła merytorycznie w sprawie, w której już zapadła decyzja ostateczna. Poza sporem bowiem jest, że Spółka ostateczną decyzją z dnia [...] roku rozpoznała wniosek skarżącego. Bez wątpienia zatem w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z tożsamością podmiotową. Natomiast zbadania przez Spółkę wymaga tożsamość przedmiotowa wniosku, który wszczynał postępowanie zakończone ww decyzją, z wnioskiem, który stał się podstawą zaskarżonych decyzji. Spółka zwróciła wprawdzie na to uwagę w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...], ale nie dokonała żadnych ustaleń w tym zakresie i nie wyjaśniła powyższej kwestii, ani też nie rozważyła skutków powyższego stwierdzenia. Błędu tego nie naprawiła rozpoznając sprawę ponownie w trybie odwoławczym. Tymczasem żądanie wydania decyzji, w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym, czyli w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (tak WSA w Warszawie w wyrokach: z dnia 10 września 2014 roku sygn.. akt II SA/Wa 141/14, LEX nr 1510890 z dnia 24 lutego 2015r. w sprawie I SA/Wa 3086/14, LEX nr 1734065). Z powyższego wynika, że w niniejszym postępowaniu Spółka winna przede wszystkim ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy zachodzi pełna tożsamość każdego z żądań zgłoszonych we wnioskach i pismach uzupełniających w niniejszej sprawie z zakresem sprawy rozstrzygniętym decyzją z [.... Wobec dość ogólnie zakreślonego żądania zawartego we wniosku z marca 2015 roku podmiot zobowiązany winien ewentualnie rozważyć zobowiązanie wnioskodawcy do sprecyzowania, jakiego typu dokumentów oczekuje wśród żądanych informacji. Oczywiście organ nie powinien oczekiwać wskazania dat i nazw decyzji administracyjnych. Dopiero dokładne porównanie zakresów przedmiotowych obydwu postępowań pozwoli na wyjaśnienie, czy są one tożsame. To pozwoli na odmowę wszczęcia postępowania w zakresie całego lub części wniosku i ewentualnie na rozstrzygniecie żądania nie dotkniętego zarzutem rei iudicatae, z uwzględnieniem wcześniejszych rozważań. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. LS