II SA/Łd 592/13

Dnia 30 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi H. M. i J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania H. i J. małżonków M., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na rozbudowę o wiatrołap budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości w Ł. przy ul. A [...], działka nr ewid. 1726/1, obr. [...]. W odwołaniu od tej decyzji współwłaściciele działki przy ul. A [...] – H. i J. małżonkowie M. wnieśli o jej uchylenie, argumentując, że organ I instancji po uzupełnieniu dokumentacji przez inwestora nie zawiadomił ich o możliwości zapoznania się ze zmianami w projekcie. Według odwołujących decyzja o pozwoleniu na budowę jest jednostronna i uwzględnia tylko potrzeby inwestora. Przeważająca część jej uzasadnienia poświęcona jest naturalnemu naświetleniu pomieszczenia mieszkalnego na parterze, które nie jest kuchnią. Parter segmentu jest bowiem przestrzenią otwartą - pomieszczeniem całodziennego pobytu. Niewłaściwe jest nadto sugerowanie, że od strony południowej odwołujący posiadają przynajmniej trzy pokoje z oknami. Na piętrze usytuowane są sypialnie, które nie są pomieszczeniami całodziennego pobytu. Według stron spór mógłby się zakończyć, gdyby organy administracyjne wyraziły zgodę na powołanie komisji, która na miejscu stwierdziłaby, jak dotychczas przeprowadzone zmiany pogorszyły warunki zamieszkania na działce odwołujących. Zmniejszona została odległość pomiędzy garażami odwołujących i inwestora z 3m na 1,5m, zaś planowana rozbudowa o wiatrołap całkowicie zlikwiduje tę przestrzeń. Odwołujący podnieśli, że poprzedni właściciel posesji przy ul. A [...] przyrzekł, iż na pozostałej przestrzeni nie zostanie już nigdy nic wybudowane, wobec czego byli przekonani, że będzie to również wiążące dla nowego właściciela. Nadto, na całym osiedlu nie ma przypadku, aby mur wiatrołapu usytuowany był na granicy działki, gdyż zawsze znajduje się w obrębie działki budującego tak, aby w przyszłości była możliwość dokonania konserwacji, czy ewentualnych remontów. Odwołujący podnieśli ponadto zarzut, że planowany wiatrołap będzie znajdował się wzdłuż wejścia do piwnicy, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza i korzystanie z działki skarżących nie będzie możliwe. Zwrócili także uwagę na przelewanie się wody z wiatrołapu podczas obfitych deszczy, co będzie skutkowało zalewaniem wejścia do piwnicy, spadaniem śniegu i sopli lodowych, odpadaniem tynku ze ściany wiatrołapu, brakiem możliwości ewentualnych zabiegów konserwacyjnych, obniżeniem wartości segmentu skarżących i trudności z jego sprzedażą. W trakcie oględzin nieruchomości przy ul. A [...] i [...] w Ł. w dniu 12 kwietnia 2013 r. organ stwierdził, że budynki zlokalizowane są w zabudowie szeregowej, zaś budynek objęty postępowaniem jest budynkiem skrajnym. Okno znajdujące się w ścianie budynku odwołujących jest oknem, które - jak twierdzi odwołująca - znajduje się przy kąciku kuchennym połączonym otwartą przestrzenią z salonem. Przy granicy z budynkiem sąsiednim jest wejście do piwnicy, w której prowadzona jest działalność gospodarcza. Małżonkowie M. twierdzą, że na parterze ich budynku nie ma trzech pokoi z oknami od strony południowej i zobowiązali się dostarczyć do organu rzut parteru budynku. Zakwestionowali także sposób odprowadzania wód deszczowych i śniegu, obawiając się zalewania piwnicy. Ponadto, zakwestionowali długość i wysokość wiatrołapu. Pełnomocnik inwestora stwierdził natomiast, że budynek z poszerzonym garażem i pomieszczeniem nad garażem został w takim stanie zakupiony, zaś budowa wiatrołapu wynika z potrzeb bezpieczeństwa (śnieg i oblodzenie w czasie zimy). W dniu 15 kwietnia 2013 r. H. i J. małżonkowie M. złożyli rzut parteru budynku położonego przy ul. A [...] wraz z pismem, w którym zaprzeczyli jakoby pomieszczenie na parterze było kuchnią. Jest to salon połączony z aneksem, który jest pomieszczeniem całodziennego pobytu. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji i uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego w zakresie wskazanym w postanowieniu z dnia [...], Prezydent Miasta Ł. nie zastosował art. 10 k.p.a. i nie zawiadomił stron postępowania o zebraniu nowych dowodów i możliwości zapoznania się oraz złożenia uwag w sprawie. Organ odwoławczy konwalidował to uchybienie poprzez wydanie zawiadomienia z dnia 15 marca 2013 r. Wskazując następnie na brzmienie art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust. 4 Prawa budowalnego Wojewoda zauważył, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym sposób zagospodarowania terenu został określony decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją organu I instancji, działka inwestora znajduje się na osiedlu B w terenie typowej zabudowy jednorodzinnej szeregowej. Na działce znajduje się budynek mieszkalny w zabudowie szeregowej. Dojazd i dojście do budynku znajduje się od ulicy A. Projekt obejmuje rozbudowę budynku o nieogrzewany wiatrołap, który ma pełnić funkcję ochronną wejścia do budynku. Odnosząc się do zarzutu odwołujących o naruszeniu interesów osób trzecich Wojewoda, wskazując na brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wyjaśnił, że o braku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy. W przedmiotowej sprawie przepisami mającymi wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania planowanego obiektu, są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sprawie planowana jest rozbudowa budynku mieszkalnego o wiatrołap, który ma zostać usytuowany w granicy. Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami nie ma warunku uzyskania zgody sąsiada na budowę w granicy. Jednakże pozytywnie można rozstrzygnąć wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w granicy nieruchomości, jeżeli w sposób nie budzący wątpliwości i nie naruszając przepisów zostanie wykazane, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Według organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Na podstawie załączonej do projektu budowlanego analizy nasłonecznienia Wojewoda stwierdził, że nie nastąpiło naruszenie przez inwestora przepisów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które odnoszą się do odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. W realiach przedmiotowej sprawy nie dochodzi do zacienienia przez projektowany wiatrołap pomieszczeń mieszkalnych w budynku sąsiednim, co zresztą prawidłowo wykazał Prezydent Miasta Ł. w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem odwołujących, że pomieszczenie na parterze jest aneksem kuchennym połączonym z salonem, czyli pomieszczeniem całodziennego pobytu. Z załączonego przez odwołujących rzutu parteru budynku wynika, że na parterze znajduje się kuchnia o powierzchni 12,8 m2, następnie odrębnym pomieszczeniem jest salon o powierzchni 32 m2 położony od strony południowej. W tych okolicznościach Prezydent Miasta Ł. prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że przepisy § 60 ust. 1 rozporządzenia dotyczące czasu nasłonecznienia odnoszą się do pokoi mieszkalnych, nie zaś do kuchni. Analiza nasłonecznienia załączona do projektu budowlanego, wykonana w oparciu o § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wykazała, że projektowany wiatrołap nie będzie przesłaniał pomieszczenia z oknem u sąsiadów, który - jak wskazano powyżej - jest kuchnią. Powyższe oznacza, że argument stron o braku światła słonecznego w tej części budynku jest bezzasadny. Chybiony jest również zarzut dotyczący przelewania wody z wiatrołapu, gdyż jak wynika z projektu budowlanego z dachu projektowanego budynku wody deszczowe będą odprowadzane i wykorzystywane na cele ogrodowe. Dodatkowo spadek dachu został zaprojektowany w kierunku działki inwestora, zaś wiatrołap będzie zaopatrzony w rynny i rury spustowe. Funkcję ochronną będzie również spełniał ogniomur wystający 30 cm ponad połać dachu. Ustosunkowując się do kwestii obniżenia wartości segmentu odwołujących Wojewoda wyjaśnił, że ten aspekt nie podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest także przyrzeczenie dotyczące pozostawienia budynku w obecnym stanie zagospodarowania złożone przez poprzednich właścicieli segmentu, które nie może być wiążące dla obecnego właściciela. W opinii organu II instancji w tej sprawie zachowane zostały również przepisy ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Projektowany wiatrołap w granicy będzie posiadał ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z § 235 ust. 3 rozporządzenia. Nadto, został zapewniony dostęp do drogi publicznej. Usytuowanie w granicy planowanego wiatrołapu nie naruszy zatem zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z nieruchomości skarżących ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia tychże nieruchomości. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nadto jest on kompletny, posiada wymagane uzgodnienia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W tej sytuacji zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia ustawowych wymagań właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H.M. i J.M.. reprezentowani przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. decyzja organu I instancji winna była ulec uchyleniu; 2. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu prawnego skarżących; 3. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a co za tym idzie - oparcie decyzji administracyjnej na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego; 4. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, wybiórczą ocenę materiału dowodowego i błędne uznanie, iż usytuowanie w granicy nieruchomości planowanego wiatrołapu nie naruszy zasad współżycia społecznego oraz nie zakłóci korzystania z nieruchomości skarżących ponad przeciętną miarę; 5. art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 28 ust. 1 i 2 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W motywach skargi strony powtórzyły w zasadzie dotychczasowe zarzuty podnoszone w sprawie, w tym kwestię zaprojektowanego odprowadzania wód opadowych i usytuowania spadku dachu na stronę nieruchomości inwestora, które - zdaniem skarżących - nie zabezpieczają należycie ich interesu. W ocenie skarżących wystający 30 cm ponad połać dachu ogniomur, stanowiący element wiatrołapu, skutkować będzie tym, że im wyższa będzie ściana wiatrołapu, tym większa ilość wody deszczowej spływać będzie po ścianie do piwnicy skarżących w wypadku opadów deszczu od strony nieruchomości skarżących. Mur ten będzie "przechwytywać" większą ilość wody deszczowej, która w wypadku jego braku przelatywałaby swobodnie na teren nieruchomości inwestora. Organy I i II instancji nie przeprowadziły również dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność sposobu odprowadzania wód deszczowych z projektowanego wiatrołapu, możliwości zalewania piwnicy skarżących na skutek spływu wód deszczowych po ścianie wiatrołapu i ryzyka zaistnienia po stronie skarżących z tego tytułu szkody w postaci zalewania fundamentów budynku, poprzestając na pobieżnych oględzinach obu posesji dokonanych przez pracowników organu II instancji. Powyższa kwestia – zdaniem skarżących - wymaga wiedzy specjalistycznej i w świetle treści art. 84 § 1 k.p.a. powinna być wyjaśniona w drodze opinii biegłego. Skarżący zauważyli przy tym, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] nie odniósł się do kwestii odprowadzania wody i całkowicie zignorował to zagadnienie, czym również naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Natomiast organ odwoławczy nie dostrzegł tego uchybienia. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 28 sierpnia 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika uczestniczki postępowania J. K., w którym wniosła ona o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżących wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący oświadczyli, że zlecili wydanie prywatnej opinii geodecie w celu rozgraniczenia ich nieruchomości z nieruchomością J. K. Pełnomocnicy organu i uczestniczki postępowania wnieśli o nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżących o zawieszenie postępowania. Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżących o zawieszenie postępowania. Pełnomocnik skarżących poparł skargę, natomiast pełnomocnik organu oraz pełnomocnik uczestniczki postępowania wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie wykazała istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego wspomnianych rozstrzygnięć. Istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istniały podstawy prawne do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. K. pozwolenia na rozbudowę o wiatrołap budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A [...], działka nr ewid. 1726/1, obręb [...]. W rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "ustawa", w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy). Projekt budowlany, stosownie do regulacji art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jego zakres i treść powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Winien on zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 ustawy). Zgodnie z treścią art. 35 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (ust. 1). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Sąd, oceniając zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy pod kątem przywołanych wyżej norm prawnych, podzielił stanowisko Wojewody [...], o konieczności zatwierdzenia przez organ I instancji projektu budowlanego i udzielenia J. K. pozwolenia na rozbudowę o wiatrołap budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A [...]. Okolicznością niesporną jest - w przekonaniu Sądu - fakt, że inwestorka J.K. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowalnego dla przedmiotowej inwestycji, do którego załączyła 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością przy ul. A [...] w Ł. (działka nr 1726/1, obręb [...]), wynikające z aktu notarialnego [...] oraz ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wobec nieuwzględnienia odwołania skarżących H. i J. M.) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o wiatrołap. Wspomniane dokumenty zostały zweryfikowane przez organ I instancji pod względem ich kompletności i zgodności z przepisami obowiązującego prawa, a następnie uzupełnione i poprawione przez wnioskodawczynię - najpierw zgodnie z postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] a następnie -wobec uchylenia tegoż postanowienia na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...], zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia [...]. Projekt budowalny rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o wiatrołap, jak trafnie wywodziły organy orzekające w sprawie, został sporządzony przez osoby posiadające w tym zakresie stosowne uprawnienia przy uwzględnieniu warunków określonych decyzją o warunkach zabudowy oraz z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej w skrócie "rozporządzenie". Składa się on z trzech części, których poprawność sporządzenia zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym nie budzi zastrzeżeń Sądu. Część pierwsza projektu zatytułowana "Dokumenty" obejmuje: decyzję o warunkach zabudowy, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, kserokopie uprawnień projektantów i zaświadczeń o przynależności do izby zawodowej, oświadczenia projektantów o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami wiedzy technicznej, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Część druga to "Projekt zagospodarowania terenu" składający się z części opisowej i graficznej (w tym z analizy nasłonecznienia), natomiast cześć trzecia to "Projekt architektoniczno-budowlany", na który składają się część opisowa oraz rysunkowa. Rację ma w tej sytuacji Wojewoda [...], twierdząc, że organ I instancji po uzupełnieniu materiału dowodowego w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, będąc związany regulacją art. 35 ust. 4 ustawy, nie mógł odmówić J. K. wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a., rozpatrzył i rozstrzygnął przedmiotową sprawę dochodząc do słusznego wniosku o braku podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Podnieść w tym miejscu trzeba, że organ II instancji dążąc do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy w dniu 12 kwietnia 2013 r. przeprowadził oględziny nieruchomości przy ul. A [...] i [...] w Ł. Co istotne, na tym etapie postępowania strony miały również zapewnioną możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego. W motywach zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] rzeczowo i logicznie przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz odniósł się do zarzutów odwołania, powtórzonych następnie w skardze do tutejszego Sądu. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a co za tym idzie nie mogły one skutkować usunięciem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Chybiony jest przede wszystkim zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 3 w. zw. z art 35 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 28 ust. 1 i 2 oraz § 29 rozporządzenia. Podnosząc ów zarzut H. M. i J. M. starają się dowieść, że projektowany wiatrołap, a zwłaszcza sposób odprowadzania wód opadowych (czy też śniegu), nie zabezpiecza należycie ich interesów jako właścicieli działki sąsiedniej przy ul. A [...], narażając ich na zalewanie piwnicy, a w rezultacie zalewanie fundamentów budynku. Według Sądu analiza projektu budowlanego dowodzi, iż obawy skarżących są nieuzasadnione, ponieważ spadek dachu wiatrołapu został zaprojektowany w kierunku działki inwestorki pod kątem 3o (projekt architektoniczno-budowalny część opisowa pkt 4 "rozwiązania formy i funkcji obiektu" oraz część rysunkowa), nadto wiatrołap będzie posiadał rynny i rury spustowe, odprowadzające wodę na grunt inwestora. Dodatkową funkcję ochronną - jak prawidłowo ocenił Wojewoda - będzie spełniał ogniomur wystający 30 cm ponad połać dachu. Według pkt 4.11. projektu zagospodarowania terenu zatytułowanego "odprowadzanie wód deszczowych" z dachu projektowanego budynku wody deszczowe odprowadzane będą do odprowadzania liniowego, a następnie wykorzystywane na cele ogrodowe. Wobec powyższych rozwiązań projektowych, które w przekonaniu Sądu należycie zabezpieczają interesy skarżących i co istotne - nie naruszają przepisów prawa (w tym regulacji § 28 i 29 rozporządzenia), nie sposób podzielić obaw małżonków M., że w przypadku jakichkolwiek opadów atmosferycznych wiatrołap będzie działał "jak magnes" i przechwytywał większą ilość wody (spływającej na teren nieruchomości i budynek skarżących), niż w sytuacji gdyby w ogóle nie został wybudowany. W tym stanie rzeczy argument skargi o konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność sposobu odprowadzania wód deszczowych z wiatrołapu, możliwości zalewania piwnicy i ryzyka zaistnienia po stronie skarżących z tego tytułu szkody jest błędny. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w świetle art. 84 k.p.a., organ jest związany jedynie wówczas, jeżeli ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych. Dotyczyć więc ono powinno okoliczności, których ustalenie przy pomocy wskazówek wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania dostępnych organom administracji jest niemożliwe. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Rację mają przy tym skarżący, że organ I instancji w motywach podjętej decyzji nie ustosunkował się do problemu odprowadzania wód opadowych, nie mniej jednak Wojewoda [...] sanował błąd Prezydenta Miasta Ł. i z należytą starannością rozważył przedmiotowy problem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wobec czego zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. są zupełnie niezasadne. W judykaturze sądów administracyjnych przyjmuje się, że ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 p.b. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 402/10 - Lex nr 1080270 oraz z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 451/10 – Lex n r 1080298). Trafne są również wywody organu odwoławczego o ewentualnym braku zacienienia przez wiatrołap pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżących. W celu należytego wyjaśnienia tego zagadnienia sporządzona została analiza nasłonecznienia, która dowodzi, że wiatrołap nie będzie przesłaniał pomieszczenia z oknem w budynku skarżących, które co niewątpliwie potwierdza zgromadzony materiał dowodowy (protokół z oględzin nieruchomości przy ul. A [...] i [...] w Ł. oraz rzut parteru budynku skarżących) jest kuchnią. Przepisy § 60 ust. 1 rozporządzenia, regulujące zagadnienie nasłonecznienia odnoszą się natomiast do pokoi mieszkalnych, a nie - jak to ma miejsce w realiach tej sprawy - do kuchni. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są ponadto zarzuty skarżących dotyczące obniżenia wartości ich nieruchomości, czy też obietnicy poprzedniego właściciela nieruchomości przy ul. A [...], iż w przyszłości na terenie spornej działki nie będą prowadzone jakiekolwiek prace budowlane. Nieistotny jest nadto argument o zmniejszeniu odległości pomiędzy garażami skarżących i inwestora. Tego rodzaju argumenty pozaprawne nie mogły skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] odpowiada wymogom prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odnosząc się następnie do zgłoszonego na rozprawie wniosku skarżących o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego, Sąd uznał, iż wobec treści art. 126 p.p.s.a. wniosek należało oddalić. W tej sprawie nie zachodzi także żadna z przesłanek przewidzianych w art. 124 § 1 i art. 125 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.A.