II SA/Łd 61/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 listopada 2021 r. nr KO.430.51.2021 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę. dc II SA/Łd 61/22 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 17 listopada 2021 r. (znak KO.430.51.2021) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z 10 października 2021 r. (znak: RG.6831.30.d.2021) zatwierdzającą podział nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskował o dokonanie podziału, stanowiącej jego własność, nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej nr ewid. dz. [...] o pow. 2,5645 ha i nieruchomości nr ewid. dz [...] o pow. 0,8270 ha, w trybie art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) [dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami]. Do wniosku strona załączyła mapę z projektem podziału nieruchomości, protokół przyjęcia granic nieruchomości spisany 23 lipca 2021 r. bez uwag R.W., mapę ewidencyjną z 10 września 2021 r. oraz uproszczony wypis z rejestru gruntów dotyczący przedmiotowych działek nr [...] i nr [...]. Postanowieniem z 9 czerwca 2021 r. Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości skarżącego w sposób przedstawiony na mapie ze wstępnym projektem podziału nieruchomości, stanowiącej załącznik do postanowienia. Na postanowienie nie wniesiono zażalenia. Następnie, na wniosek skarżącego z 10 września 2021 r. Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki decyzją z 10 października 2021 r. zatwierdził podział nieruchomości. W wyniku podziału działki nr [...] powstały działki: nr [...] o pow. 0,1236 ha; nr [...] o pow. 0,1096 ha; nr [...] o pow. 0,1155 ha; nr [...] o pow. 0,1156 ha; nr [...] o pow. 0,1149 ha; nr [...] o pow. 1,4839 ha; nr [...] o pow. 0,2449 ha; nr [...] o pow. 0,0533 ha; nr [...] o pow. 0,0548 ha; nr [...] o pow. 0,0550 ha; nr [...] o pow. 0,0524 ha; nr [...] o pow. 0,0410 ha, o łącznej powierzchni 2,5645 ha oraz w wyniku podziału działki nr [...] powstały działki: nr [...] o pow. 0,0943 ha; nr [...] o pow. 0,0519 ha; nr [...] o pow. 0,0577 ha; nr [...] pow. 0,0607 ha; nr [...] o pow. 0,0607 ha; nr [...] o pow. 0,0605 ha; nr [...] o pow. 0,4399 ha; nr [...] o pow. 0,0013 ha, o łącznej powierzchni 0,8270 ha. Organ pierwszej instancji wskazał również, że w wyniku podziału powstały całości gospodarcze składające się z nowo projektowanych działek nr: ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]). Nowo projektowanym działkom oraz całościom gospodarczym dostęp do drogi publicznej ul. [...] (dz. [...] obr. [...]) zapewnią nowo projektowane działki nr [...] i nr [...]. Projekt podziału nieruchomości uwidoczniony został na mapie w skali 1:1000, która została zaewidencjonowana przez Starostę Tomaszowskiego i oznaczona identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu-operatu technicznego: [...] z 8 września 2021 r. i stanowi integralną część decyzji. Podziału nieruchomości dokonano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału ustanowione zostaną służebności drogowe. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działek gruntu nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż działki, których dotyczy podział położone są na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nieobjęty jest obowiązkiem sporządzenia tego planu i dla którego gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu. Przeznaczenie i sposób zagospodarowania nieruchomości zostały ustalone decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z 15 marca 2021 r., obowiązującą w dacie złożenia wniosku. Mając na względzie zgodność projektowanego podziału z warunkami ustalonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy, zapewnienie projektowanym działkom dostępu do drogi publicznej oraz fakt, że w toku postępowania nie stwierdzono jakichkolwiek ograniczeń projektowanego podziału wynikających z przepisów odrębnych, postanowieniem z 09.06.2021 r. pozytywnie zaopiniowano wstępny projekt podziału nieruchomości. Zdaniem organu złożona wraz z wnioskiem mapa z projektem podziału ww. nieruchomości zaewidencjonowana przez Starostę Tomaszowskiego i oznaczona identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu-operatu technicznego: [...] przedstawia podział działki nr [...] o pow. 2,5645 ha i nr [...] o pow. 0,8270 ha. W wyniku podziału projektowanych jest pięć całości gospodarczych składających się z nowo projektowanych działek o nr: ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]), ([...] i [...]) oraz sześć działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] pod budowę jedenastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz działki nr [...] i nr [...] położone poza terenem inwestycji. Nowo projektowanym działkom i całościom gospodarczym dostęp do drogi publicznej - gminnej Nr [...], ul. [...] - dz. nr [...] zapewnią nowo projektowane działki nr [...] i nr [...] pełniące funkcję dojścia-dojazdu do wydzielanych nieruchomości. Przedłożony projekt podziału odpowiada założeniom wstępnego projektu podziału uprzednio pozytywnie zaopiniowanego przez organ pierwszej instancji, istnieją zatem przesłanki wynikające z art. 93 ust. 3 oraz art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami do jego zatwierdzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji R.W. zakwestionował powierzchnię swojej nieruchomości po podziale. Według skarżącego 3 maja 2021 r., przy składaniu wniosku działka nr [...] miała powierzchnię 0,93 ha. Obecnie po podziale okazało się, że działka jest o 10% mniejsza i ma 0,827 ha. Skarżący wskazał, że geodeta dokonujący podziału opierał się na mapach po modernizacji, których skarżący nigdy nie widział. Organ nie przedstawił mu dokumentacji, na podstawie której dokonano podziału. Skarżący wniósł o interwencję w sprawie modernizacji gruntów w gminie Tomaszów Mazowiecki poprzez ponowne rzetelne wykonanie pomiarów przez firmę, która prawdopodobnie dokonała błędnej modernizacji. Do odwołania dołączono kserokopię mapy sytuacyjnej, opis i mapę dotyczącą ww. działek sporządzone 3 marca 1989 r. przez uprawnionego geodetę oraz kopię raportu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z kontroli w zakresie kwalifikowania powierzchni (data zakończenia kontroli 22 września 2017 r.). Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Kolegium ustaliło, że Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki decyzją z 15 marca 2021 r. ustalił warunki zabudowy dla R.W. na inwestycję polegającą na budowie jedenastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...] położnych w obrębie [...] gmina [...]. Zdaniem organu analiza zgodności projektowanego podziału z warunkami ustalonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy wykazała, że projektowanym działkom zapewniony został dostęp do drogi publicznej oraz potwierdziła, że nie stwierdzono jakichkolwiek ograniczeń projektowanego podziału wynikających z przepisów odrębnych. Dalej Kolegium podkreśliło, że skarżący składając wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości załączył mapę w skali 1:1000 z projektem podziału nieruchomości wykonaną przez geodetę D.L. i przez geodetę uprawnionego – M.P., protokół przyjęcia granic nieruchomości spisany 23 lipca 2021 r. bez uwag R.W., mapę ewidencyjną w skali 1:2000 sporządzoną przez pracownika Starostwa Tomaszowskiego z 10 września 2021 r. oraz co najistotniejsze uproszczony wypis z rejestru gruntów dotyczący przedmiotowych działek nr [...] i nr [...]. Z przywołanego uproszczonego wypisu z rejestru gruntów – w ocenie organu - wynika, że R.W. jest właścicielem działki oznaczonej nr [...] położonej w K., w skład której wchodzą następujące użytki: pastwiska trwałe - PsIV o pow. 0,0578 ha, grunty orne – RIIIb o pow. 0,4604 ha, RIVa o pow. 1,3532 ha i RIVb o pow. 0,6931 i ma łączną powierzchnię 2,5645 ha oraz działki oznaczonej nr [...] położonej w K., w skład której wchodzą następujące użytki: grunty orne - RHIb o pow.0,1256 ha, RIVa o pow. 0,3791 ha, RIVb o pow. 0,3223 ha 1 ma łączną powierzchnię 0,8270 ha. Jak wskazano w treści wypisu zawiera on dane na dzień 10 września 2021 r. Na podstawie powyższego Kolegium stwierdziło, iż w dacie złożenia wniosku przez skarżącego o wydanie decyzji zatwierdzającej podział ww. działek ich powierzchnie wynosiły odpowiednio dla działki nr [...] - 2,5645 ha, a dla działki nr [...] - 0,8270 ha. Takie też powierzchnie były wykazane w uproszczonym wypisie z rejestru gruntów z 19 kwietnia 2021 r., który został dołączony do wniosku skarżącego o wydanie postanowienia dotyczącego podziału działek [...] i [...]. Co istotne powierzchnia ogólna działek po podziale jest taka sama jak działek przed podziałem. Zatem zarzut skarżącego, że "w dniu 03.05.2021 tego roku przy składaniu wniosku ww. działka ([...]) miała jeszcze powierzchnię 0,93 ha. Obecnie po podziale okazało się działka jest o 10% mniejsza i ma 0,827 ha" Kolegium uznało za całkowicie chybiony. Zdaniem organu podnoszona przez skarżącego kwestia, iż według danych ARiMR działka nr [...] ma powierzchnię 0,93 ha, również nie jest trafny. Z załączonych do odwołania dokumentów, na które powołuje się skarżący, tj. raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni wynika, iż dane objęte analizą zostały eksportowane do systemu w dacie 18 sierpnia 2017 r., a zatem mogą nie odpowiadać aktualnym zapisom w prowadzonej ewidencji gruntów i budynków. Mając jednak na uwadze prośbę o "interwencję w sprawie modernizacji gruntów w gminie Tomaszów Maz." oraz uwagę, że "konieczne jest ponowne rzetelne wykonanie pomiarów" Kolegium poinformowało stronę, iż stosownie do art. 7d pkt 1 lit. a) tiret pierwsze ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w tym dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków, w tym bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy. Zatem organem właściwym do zgłaszanych uwag lub rozbieżności w zakresie danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków jest Starosta Tomaszowski. W skardze do sądu R.W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o uchylenie w całości decyzji i ponowne przeprowadzenie postępowania dotyczącego podziału działek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z 1 lipca 2022 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i ponowił argumentację w zakresie "niewyjaśnionego zniknięcia części działki" skarżącego, którego organ nie wyjaśnił w toku postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 21 czerwca 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 26 kwietnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak stosownego oświadczenia pełnomocnika skarżącego potwierdzającego możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 21 czerwca 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2021, poz. 1899) [dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami]. Przystępując zatem do oceny zasadności zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według art. 93 ust. 4 tej ustawy zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 94 ust. 1 powoływanej ustawy w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że ustalenie zasad podziału nieruchomości w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłączone zostało z postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzonego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dwuetapowość procedury zmierzającej do podziału nieruchomości w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga zatem przeprowadzenia dwóch odrębnych postępowań. Celem pierwszego z tych postępowań jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Celem zaś drugiego z tych postępowań jest zatwierdzenie podziału nieruchomości dokonanego w zgodzie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim zaś ujęciu, dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału nieruchomości należy oceniać przez pryzmat możliwości ich zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (zob. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II OSK 651/13). W niniejszej sprawie niesporne jest, że nieruchomość skarżącego nie została objęta planem miejscowym. Z akt sprawy wynika, że skarżący legitymuje się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla nieruchomości objętej podziałem (decyzja Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z 15 marca 2021 r.). W tak zakreślonych ramach prawnych i okolicznościach faktycznych zadaniem organu było zbadanie zgodności wniosku skarżącego o podział nieruchomości ze wspomnianą decyzją o warunkach zabudowy. Organy obu instancji wywiązały się z ustawowego obowiązku, dokonując takiej oceny, co było przedmiotem rozważań organu pierwszej instancji i znalazło swój wyraz w pozytywnym zaopiniowaniu projektu podziału (postanowienie Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z 9 czerwca 2021 r.), ponadto znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że nowopowstałe działki przeznaczone będą pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; jedna z działek będzie miała zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej, pozostałe ten dostęp uzyskają przez wytyczoną działkę stanowiącą również własność wnioskodawcy. Zatwierdzony podział doprowadził do wytyczenia 11 działek wraz z drogą wewnętrzną pod zabudowę 11 domów jednorodzinnych. Podziału nieruchomości dokonano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału ustanowione zostaną służebności drogowe. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działek gruntu nr [...] i nr [...]. Wnioski organów nie naruszają prawa oraz nie budzą wątpliwości Sądu. Argumenty skarżącego odnoszą się wyłącznie do zakwestionowania powierzchni jego nieruchomości uwidocznionej w zaskarżonej decyzji. Z pism skarżącego oraz jego pełnomocnika wynika, iż strona oczekuje, aby organ w niniejszym postępowaniu zweryfikował nieścisłości w powierzchni nieruchomości znanej skarżącemu z dokumentów z lat poprzednich oraz obecnie ujawnionej w zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności zatem wyjaśnić należy, że celem kontrolowanego postępowania nie jest ustalanie powierzchni nieruchomości w razie ujawnienia sporu. Granice niniejszego postępowania wyznacza jego cel, jakim jest ocena legalności podziału nieruchomości w świetle ustawy o gospodarce nieruchomościami. Bez wątpienia organy orzekające w przedmiocie wniosku o podział nieruchomości nie są właściwe do rozstrzygania o zarzutach dotyczących ewidencji gruntów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dla organów wiążące są informacje dotyczące nieruchomości, wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu o podział nieruchomości. Należy mieć zatem na względzie, iż organy nie są uprawnione w tym postępowaniu do przyjęcia innych danych niż te zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Rację ma więc Kolegium, wskazując, że organy nie mają kompetencji do kwestionowania danych zgromadzonych przez starostę w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić jeszcze raz należy, że dane, wynikające z ewidencji gruntów i budynków (wskazujące m.in. położenie, granice i powierzchnię gruntów) są bezwzględnie wiążące organ, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania samodzielnie korygowane. Wszak jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest to, że organ wydaje decyzję na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania (art. 6 k.p.a.). Rację w tym sporze należy zatem przyznać Kolegium, które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło prawidłowo stronie jakie kroki prawne może podjąć Skarżący powinien rozważyć skierowanie pisma do właściwego starosty na podstawie art. 24 ust. 12 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990). Poza tym za nieuwzględnieniem zarzutów skarżącego przemawia także to, że już w dacie wszczęcia niniejszego postępowania działka skarżącego o nr ewid. [...] miała powierzchnię 0,8270 ha, co wynika z załączonych do obu wniosków skarżącego dokumentów urzędowych, jakimi niewątpliwie są aktualne wypisy z ewidencji gruntów z 19 kwietnia 2021 r. oraz z 10 września 2021 r. Powyższe wypisy z ewidencji były dla organów procedujących w niniejszym postępowaniu wiążące na mocy art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dopóty dane te nie mogą być przez organ w toku niniejszego postępowania samodzielnie korygowane. Z kolei przedstawione przy odwołaniu oraz skardze dokumenty wskazujące na powierzchnię 0,90 ha nie dość, że pochodzą z 1989 r. oraz 2017 r. i mogły ulec zdeaktualizowaniu po modernizacji ewidencji gruntów dokonanej przez starostę, to jeszcze jawnie przeczą tezom stawianym w odwołaniu o rzekomej powierzchni 0,93 ha spornej działki. Reasumując, wbrew zarzutom strony skarżącej to nie podział nieruchomości był powodem zmian w powierzchni działki nr ewid. [...], zaś kontrolowana decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji prawa nie narusza. Z tych wszystkich względów należało skargę oddalić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. is