II SA/Łd 619/13

Dnia 17 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. a.bł. Pismem z dnia 8 czerwca 2013 r. M. W. i M. W. wnieśli do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. W. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością stałej opieki nad mężem – M. W., na okres 1 stycznia 2013 do 31 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. poinformowało Sąd o śmierci M. W.. Do ww. pisma Kolegium dołączyło odpis skrócony aktu zgonu, z którego wynikało, że mąż skarżącej – M. W. zmarł w B. w dniu 9 sierpnia 2013 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącej o przyznanie jej specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością stałej opieki nad mężem – M. W., na okres 1 stycznia 2013 do 31 października 2013 r. Materialnoprawną podstawę wydanych w tym postępowaniu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.; dalej: u.ś.r.). Zgodnie z art. 16a § 1 u.ś.r., specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powyższa regulacja zakłada istnienie dwóch podmiotów: opiekuna i osoby wymagającej opieki, oraz określonej sytuacji faktycznej: sprawowania stałej opieki i nie podejmowania lub zrezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej dla celów opiekuńczych. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu skróconego aktu zgonu, mąż skarżącej zmarł w dniu 9 sierpnia 2013 roku. Śmierć osoby wymagającej opieki ma dla sprawy istotne znaczenie, gdyż świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest uprawnionemu w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się określonym przez prawo stopniem niepełnosprawności. W przypadku śmierci podmiotu, nad którym opieka miała być sprawowana, postępowanie w sprawie przyznania tego rodzaju świadczenia staje się bezprzedmiotowe. Świadczenie to jest bowiem nierozerwalnie związane z konkretną osobą, ze względu na którą jest przyznawane. Śmierć takiej osoby jest równoznaczna z brakiem podmiotu, wobec którego miała być sprawowana opieka. Skoro zatem przedmiot niniejszego postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, to merytoryczna ocena zaskarżonej decyzji przez Sąd stała się bezprzedmiotowa. Powyższe znajduje zastosowanie niezależnie od oceny dopuszczalności skargi M. W.. Wobec tego, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu. a.bł.