II SA/Łd 621/13

Dnia 16 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi A S.A. Oddział Ł. - M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania C. N. od decyzji Starosty [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 26 października 2012r. o ograniczeniu na rzecz A S.A. Oddział – Ł. sposobu korzystania z części nieruchomości o pow. 0,0115 ha położonej w Aleksandrów Łódzki, obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka 37, polegającego na wybudowaniu na ww. nieruchomości kablowej linii energetycznej 100 kV, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości w powołanym wyżej zakresie. W toku postępowania ustalono, iż wnioskiem z dnia 17 sierpnia 2012r., pełnomocnik A S.A. Oddział Ł.-M. w Ł. wystąpił o ograniczenie sposobu korzystania ze wskazanej wyżej nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Budowa miała polegać na ułożeniu na działce nr 37, pod ziemią kable o żyłach miedzianych w izolacji z polietylenu, w rowie o głębokości 1m. Wzdłuż projektowanej linii kablowej miał być wyznaczony pas technologiczny o szerokości 2 x 1,5m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej. Inwestycja jest częścią programu "B 110 kV. Budowa kablowej linii energetycznej 110 kV". Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] uwzględnił wniosek na podstawie art. 124 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm., powoływana także jako ustawa, w skrócie u.g.n.) oraz art. 104 K.p.a. Ponadto organ określił obowiązki inwestora i właścicieli nieruchomości, związane z zastosowaniem art. 124 u.g.n. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż budowa i utrzymanie urządzeń elektroenergetycznych, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy jest celem publicznym i jej realizacja następuje zgodnie z § 16 rozdziału V miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Aleksandrów Łódzki, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r., nr XXVII/242/04 (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego Nr 76 z 2005r., poz. 759), zaś z uwagi na brak zgody właściciela nieruchomości na zawarcie dobrowolnej umowy z inwestorem, cel publiczny nie może być zrealizowany w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Organ I instancji podniósł, iż zasadnym jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 37 w drodze decyzji administracyjnej i zezwolenie inwestorowi na umieszczenie na niej przedmiotowej linii energetycznej 110 kV. Od decyzji organu I instancji złożył odwołanie pełnomocnik C. N. (występującego we własnym imieniu oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletnich K. N. i M. N.), żądając uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie. Zdaniem odwołującego się przedmiotowa działka, oznaczona w ewidencji gruntów nr 37, jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została oznaczona symbolem MN, co oznacza, że powinna być traktowania jako tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W związku z powyższym działka nie może być uznana za inwestycję celu publicznego. Pełnomocnik strony za niewłaściwe uznał powołanie się przez Starostę [...] w skarżonej decyzji na treść § 16 rozdziału V miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikają wyłącznie ogólne postanowienia dotyczące podstawowych źródeł zasilania miasta Aleksandrów Łódzki w energię elektryczną. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] uznał je za zasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie o odmowie udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości w we wnioskowanym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy jest niezgodny z rzeczywistością. Jak wynika z treści księgi wieczystej KW Nr [...] przedmiotowa działka, położona jest w mieście Aleksandrów Łódzki, przy ul. A 56, a nie w gminie A.. Jak ustalił Wojewoda, dla miasta Aleksandrowa Łódzkiego obowiązującym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r., nr XXVII/241/04 (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego Nr 76 z 2005r., poz. 758). Zgodnie z jego treścią teren, na którym znajduje się działka nr 37, znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem U/P - tereny usług i przemysłu. Jak wynika z wyrysu do planu, dla działki nr 37 nie przewiduje się realizacji celu publicznego. Z § 16 tego planu pt. "Elektoenergetyka" wynika co prawda, iż w granicach całego obszaru objętego planem miejscowym dopuszcza się budowę, rozbudowę oraz przebudowę różnego rodzaju urządzeń i sieci infrastruktury elektroenergetycznej, jednakże na rysunku planu, dla działki nr 37 nie jest zaznaczona inwestycja liniowa 110 kV, której dotyczy zaskarżona decyzją. W ocenie organu II instancji wyznaczenie na planie zagospodarowania przestrzennego przebiegu projektowanej inwestycji liniowej, przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 ustawy będzie determinowało granice przedmiotowe to jest zakres i sposób ograniczenia prawa własności. W przeciwnym przypadku, to jest braku wskazania w planie miejscowym tego przebiegu inwestycji liniowej, dochodziłoby do nieuprawnionego przekazania części władztwa planistycznego każdemu potencjalnemu przedsiębiorcy. Wobec powyższych ustaleń Wojewoda stwierdził, iż regulacja zawarta w § 16 rozdziału VI miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrowa Łódzkiego z dnia 16 grudnia 2004r. dopuszczająca lokalizowanie urządzeń elektroenergetycznych, nie może stanowić podstawy do ograniczenia korzystania z działki nr 37 w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z tej przyczyny, że przebieg projektowanej linii energetycznej 110 KV wraz z projektowanym pasem bezpieczeństwa nie został uwidoczniony w części graficznej planu miejscowego. Brak analizy zebranego materiału dowodowego w kontekście oceny przebiegu planowanej inwestycji stanowił zdaniem Wojewody podstawę do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i dotyczy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., obligujących organy administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i dania temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji. Nadto w przedmiotowej sprawie Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 ustawy, poprzez wadliwe przyjęcie, iż przewidziana inwestycja zgodna jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, na których położona jest działka nr 37, stanowiąca własność C. N., K. N. i M. N., na realizację celów publicznych oznacza, iż w sprawie nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek umożliwiających ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik A S.A. w L. Oddział Ł.-M., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną jego wykładnię, bowiem w przypadku zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego - co miało miejsce w przedmiotowej sprawie - organ administracji powinien wydać decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 K.p.a. oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...]. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik skarżącej zażądał na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - opinii Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego, potwierdzającej zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż ustawa nie wskazuje expresis verbis, iż inwestycja celu publicznego musi znaleźć się w części graficznej uchwały w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a Wojewoda [...] nie dokonał prawidłowej analizy stanu faktycznego i prawnego w tym zakresie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r., nr XXVII/241/04 w § 16 - dotyczącym elektroenergetyki - w punkcie 3, zawarty jest zapis dotyczący nowych inwestycji elektroenergetycznych. Według powyższego zapisu plan ustala budowę, rozbudowę oraz przebudowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych prowadzoną w uzgodnieniu z właściwym zakładem energetycznym. W pkt 1 cytowanego paragrafu wprowadzony został zapis dotyczący określenia podstawowego źródła zasilania w energię elektryczną dla miasta Aleksandrów Łódzki w postaci stacji transformatorowo - rozdzielczej, z którą bezpośrednio związane jest przeprowadzenie inwestycji pn. "B 110 kV. Budowa kablowej linii energetycznej 110 kV". Ponadto w ocenie pełnomocnika skarżącej inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonymi w pkt 10 powyższej uchwały, który określa zakaz uzbrojenia elektroenergetycznego w istniejącym pasie drogowym drogi krajowej nr 71. Tym samym postanowienia planu nie wprowadzają zakazu budowy kablowej linii wysokiego napięcia, co w konsekwencji nie może być powodem do naruszenia przez Starostę art. 124 ustawy w zakresie zgodności z planistyką. Powyższe potwierdza opinia burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego, który stwierdza, iż planowana inwestycja nie narusza postanowień planu miejscowego. W zakresie naruszenia przez Wojewodę przepisów postępowania pełnomocnik skarżącej wskazał, iż do wniosku o ograniczenie własności nieruchomości zamieszczony został wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mapa z oznaczeniem trasy planowanej linii energetycznej oraz wyrys z ewidencji nieruchomości. Powyższe dokumenty stanowiły podstawę dla organu l Instancji w celu dokonania wywłaszczenia pod przedmiotową inwestycję. Organ l instancji wydał decyzję po przeprowadzeniu ich prawidłowej analizy, zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Powyższe rozstrzygnięcie było zgodne ze współczesną wiedzą, logiką i doświadczeniem życiowym. Nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż planowana inwestycja dotyczy budowy kablowej linii energetycznej 110 kV. Założeniem jest ulokowanie kabla energetycznego pod ziemią, co nie narusza w żaden sposób zapisów planu miejscowego, a dodatkowo stanowi minimalną ingerencję w prawo własności. Plan miejscowy został natomiast uchwalony w 2004r. i zawiera duży margines przeznaczony pod nowe inwestycje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.). Natomiast w razie braku podstaw do wyeliminowania decyzji Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Wojewoda słusznie wskazał, iż zastosowanie mają zapisy planu dotyczące Miasta Aleksandrów Łódzki a nie, jak to uczynił organ I instancji - plan Gminy Aleksandrów Łódzki. Bezspornie działka nr 37 położona jest w mieście Aleksandrów Łódzki, przy ul. A 56, a nie w gminie Aleksandrów Łódzki. Dla miasta Aleksandrowa Łódzkiego obowiązującym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r., nr XXVII/241/04 (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego Nr 76 z 2005r., poz. 758). Ta okoliczność już sama w sobie uprawniała organ odwoławczy do wyeliminowania decyzji organu I instancji z obrotu prawnego, bowiem niewątpliwie organ I instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to w szczególności przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., obligujących organy administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Jednakże z uwagi na podniesione zarzuty należało również wskazać podstawy materialnoprawne, dla których decyzja Starosty [...] nie mogła się ostać. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości wskazanych ciągów, przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości daje możliwość przymusowego (w sytuacji gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody) i czasowego obciążenia nieruchomości, na której istnieje potrzeba wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym, w postaci ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Sama decyzja jest szczególnym rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, do której mają odpowiednie zastosowanie pozostałe przepisy rozdziału 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym w szczególności art. 112 ustawy. Z ustępu 3 powołanego artykułu wynika, że instytucja prawna polegająca na ingerencji w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego może być dokonana jedynie w sytuacji, gdy cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Cele publiczne zostały natomiast określone w art. 6 ust. 1-10 ustawy. Bezspornie planowana inwestycja należy do inwestycji celu publicznego.(art. 6 pkt 2 ustawy). Z powyższego wynika, że starosta może wydać decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości tylko w sytuacjach wskazanych w art. 124 ustawy. Brak określenia zamierzenia inwestycyjnego w planie miejscowym albo brak decyzji lokalizacyjnej stanowią przesłanki negatywne do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez właściciela. Za taką interpretacją przepisu art. 124 ustawy przemawia wykładnia językowa, jak również wykładnia systemowa, oparta na zasadach ochrony własności, określonych w art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż sam zamiar realizacji celu publicznego na nieruchomości, która w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie została przeznaczona pod realizację celów publicznych, nie daje podstaw do skutecznego żądania przez inwestora ograniczenia cudzej własności nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. A więc w stosunku do gruntów przeznaczonych w planie miejscowym na cele inne niż publiczne nie można wydać decyzji, o której mowa w tym przepisie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008r., sygn. akt I SA/Wa 405/08 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z treścią ww. planu teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka, znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem U/P - tereny usług i przemysłu. W części B tego planu w rozdziale VI Infrastruktura techniczna w § 16 pt. "Elektoenergetyka" zapisano w punkcie 3., iż plan ustala budowę, rozbudowę oraz przebudowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych, prowadzoną w uzgodnieniu z właściwym zakładem energetycznym; 4. ustala budowę liniowych odcinków sieci średniego i niskiego napięcia w liniach rozgraniczających ulic; 5. dopuszcza przebiegi napowietrznych sieci średniego i niskiego napięcia poza liniami rozgraniczającymi ulic pod warunkiem zapewnienia służebności gruntowej dla tej sieci. Na rysunku planu przedstawiono natomiast przebieg linii napowietrznej 110 kV. Jednakże na tym rysunku wyraźnie widać, że przez teren działki nr 37 nie przebiega zarówno linia napowietrzna 110 kV, jak również żadna inna linia energetyczna. Ponadto z planu, jak i z wyrysu do planu nie wynika, że na terenie działki nr 37 przewiduje się realizację inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika zatem, że choć w granicach całego obszaru objętego planem miejscowym dopuszcza się budowę, rozbudowę oraz przebudowę sieci i urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej, to jednak rysunek planu ogranicza budowę, rozbudowę oraz przebudowę linii elektroenergetycznej 110 kV wyłącznie do wskazanych na tym rysunku terenów. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż zarówno plan, jak i rysunek do planu odnoszą się wyłącznie do linii napowietrznej 110 kV. Oznacza to, iż plan uprawnia jedynie do realizowania inwestycji elektroenergetycznych - bez szczegółowego ustalania lokalizacji sieci - tylko i wyłącznie w strefach zaznaczonych na rysunku planu. Reasumując, z powyższych zapisów planu nie wynika oczywiście niemożność zrealizowania spornej inwestycji, a jedynie niemożność skorzystania przez inwestora ze szczególnego trybu ograniczenia uprawnień właściciela gruntu, jaki przewiduje art. 124 u.g.n. Należy zauważyć, że w dacie uchwalania powyższego planu dla miasta Aleksandrowa Łódzkiego ustawa z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t. ze zm.) w art. 15 ust.1 pkt 10 nakazywała określenie w planie jedynie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Powoływane wyżej zapisy planu odpowiadały temu wymogowi. Przepis art. 15, normujący zakres zapisów planu nie zawierał natomiast wówczas wymogu określenia granic terenów przeznaczonych pod inwestycje publiczne. Obowiązek ten - określenia w planie, w zależności od potrzeb granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym jak również granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym ( art.15 ust.3 pkt 4a i 4b u.p.z.p.) został dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b) tiret pierwsze ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz.U.2010.130.871) zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 21 października 2010 r. Niezmieniony został natomiast obowiązek określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy). Jednocześnie art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi jednoznacznie, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zachowują moc. W związku z tym nie można przyjąć, że brak określenia granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego w omawianym planie świadczy o wadliwości jego zapisów, skoro w dacie jego uchwalania organ planistyczny nie miał takiego obowiązku. Skoro jednak w rozpatrywanym planie wytyczono ściśle przebieg przyszłej linii energetycznej z ominięciem działki skarżących, to tym samym należy przyjąć, że dla skorzystania przez inwestora z unormowania art. 124 u.g.n., przy realizacji inwestycji celu publicznego o innym przebiegu, niż wskazana w planie, wymagana byłaby ostateczne decyzja o lokalizacji tej inwestycji Fakt obowiązywania na danym terenie planu miejscowego nie wyklucza możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, która w takiej sytuacji pełni funkcję uzupełniającą w stosunku do planu miejscowego. W tym miejscu podkreślić należy, iż określenie w planie zagospodarowania przestrzennego przebiegu projektowanej inwestycji liniowej determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności. Innymi słowy, inwestor może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela tylko tych nieruchomości, które pod tego typu inwestycje zostały w planie przeznaczone. Jeżeli tak się nie stało, nawet z tych przyczyn, że plan nie przewidywał obowiązku takiego zapisu, zgodnie z treścią art. 124 inwestor winien się legitymować decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dopóki jednak taka decyzja nie zostanie wydana, to zasadnie Wojewoda stwierdził, iż regulacja zawarta w § 16 rozdziału VI miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrowa Łódzkiego z dnia 16 grudnia 2004r., dopuszczająca lokalizowanie urządzeń elektroenergetycznych, nie może stanowić podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomości położonej w Aleksandrowie Łódzkim, oznaczonej jako działka nr 37, w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z tej przyczyny, że przebieg projektowanej linii energetycznej 110 KV wraz z projektowanym pasem bezpieczeństwa nie został uwidoczniony w części graficznej planu miejscowego. Brak przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, na których położona jest działka nr 37, stanowiąca własność C. N., K. N. i M. N. na realizację celów publicznych oznacza, iż w sprawie nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek umożliwiających ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy. Ponadto uzyskanie decyzji lokalizacyjnej nie stanowi jeszcze warunku wystarczającego dla zastosowania ww. art. 124 ustawy. Nie można bowiem zapominać o cytowanym już art. 112 ust. 3 tej ustawy, z którego wynika, że instytucja prawna polegająca na ingerencji w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego, może być dokonana jedynie w sytuacji, gdy cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Inwestor winien zatem wykazać, że zlokalizowanie inwestycji liniowej w innym miejscu, niż wynika to z planu, będzie korzystniejsze z punktu widzenia celu publicznego, jaki ta inwestycja ma realizować. Na koniec wskazać należy, iż żądanie przeprowadzenia dowodu z dokumentu jest niezasadne, gdyż dokument ten zawiera stanowisko Burmistrza Miasta o zgodności inwestycji z miejscowym planem. Jednak ta opinia nie jest wiążąca zarówno dla organu administracji, jak również dla sądu, bowiem istnieją uzasadnione wątpliwości w tym przedmiocie, a zatem zarówno organ, jak i sąd winny same ocenić zgodności inwestycji z treścią planu i przesądzić o możliwości zastosowania art. 124 ustawy. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.tp.