II SA/Łd 622/06

Dnia 1 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi E.K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz E. K. i B. K. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla budynku gospodarczego na działce nr 104 w miejscowości Z. , w części dotyczącej linii rozgraniczających teren projektowanego zadania i określiło je literami ABCD na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Postępowanie w sprawie warunków zabudowy budynku gospodarczego na działce nr 104 w Z. gm. R. zostało wszczęte w dniu 5 października 2005 r. wobec wniosku złożonego przez J. M. . Właściciele działki sąsiedniej oznaczonej nr 105 E. i B. K. nie wyrazili zgody na lokalizację budynku w odległości mniejszej niż 3 metry od granicy nieruchomości. Organ I instancji – Wójt Gminy R. dokonał uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy z Wojewodą [...] – Dyrektorem Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych oraz Marszałkiem Województwa [...] – Dyrektorem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. (postanowienia z dnia: [...] i [...] w aktach administracyjnych). Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy R. działając na podstawie art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. 59, 60 ust. 1, 61 ust. 1-5 i art. 87 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) ustalił warunki zabudowy dla J. i J. M. dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr 104 w Z. . W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zasady lokalizowania obiektów określone są w przepisach wykonawczych do prawa budowlanego i rozstrzygnięcie o sposobie usytuowania budynku wyda organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji ustalono w oparciu analizę funkcji oraz cech zabudowy opracowanej zgodnie z wymogami § 3 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, a przedstawiono w załącznikach nr 2-4 do decyzji. Odwołanie od tej decyzji złożyli E. i B. K. , wnosząc o jej uchylenie i zakazanie budowy w granicy lub bliżej niż 3 m. od granicy. Podali, że decyzja narusza prawo, bo inwestorzy w grudniu 2004 r. wykonali fundamenty i podmurówkę pod budowę objętą decyzją, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w czerwcu 2005 r. nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] , opisaną na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej linii rozgraniczających teren inwestycji i wyznaczyło te linie literami ABCD i kolorem czerwonym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż spełnione zostały łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ I instancji dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzonej stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której wyniki, w ocenie organu odwoławczego, dają podstawę do podjęcia pozytywnej decyzji w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy podejmowana jest na pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i nie przesądza o tym, że zamierzenie nią objęte będzie realizowane. Nie przesądza też o usytuowaniu obiektu w określonym miejscu, o odległości od granic nieruchomości i istniejących obiektów. Jest aktem wstępnym i nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a więc do podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów osób trzecich. Organ II instancji wskazał, że kwestie dotyczące szczegółowego usytuowania obiektów, kierunku spadki dachu – odprowadzania wód opadowych z dachu obiektu należą do materii normowanej przez przepisy prawa budowlanego. Fakt rozpoczęcia robót budowlanych nie ma też w sprawie istotnego znaczenia prawnego i nie wyłącza możliwości podjęcia decyzji o warunkach zabudowy. Bowiem te wszystkie kwestie będą oceniane przez organy nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy uznał jednak, że organ I instancji wadliwie określił na mapie – załączniku graficznym – linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazując całą szerokość działki nr 104, w sytuacji gdy inwestorzy zamierzają zrealizować swój budynek w obrębie podwórka – przy wschodniej granicy i wadę tę usunął. Stwierdził, iż w pozostałej części zaskarżona decyzja pozostaje w mocy. Skargę na tę decyzję złożyli E. K. i B. K. , wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 59, 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi podali, iż zaskarżona decyzja nietrafnie wskazuje, że ustalenie kierunku spadku dachu nie jest objęte zakresem rozstrzygania tej sprawy, gdyż ustalając warunki zabudowy organ powinien również ustalić wymagania w zakresie geometrii dachu wnioskowanego obiektu. Dla skarżących niezrozumiałe jest sformułowanie zawarte w pkt 3 e ustaleń szczegółowych do decyzji, iż "układu kalenicy nie określa się". Podczas, gdy z wyników analizy pkt II E wynika, że budynki gospodarcze mają układ szczytowy, zaś te równoległe do drogi układ kalenicowy. Zdaniem skarżących, przeprowadzona analiza stanu zabudowy sąsiednich nieruchomości pozwala jednoznacznie określić geometrię dachu. Ponadto skarżący uważają za sprzeczne z zapisami § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczenie (pkt 3 c) wysokości w kalenicy na poziomie 6 m., podczas gdy wysokość ta powinna stanowić przedłużenie krawędzi istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z przyjęciem średniej wielkości na obszarze analizowanym, która jest znacznie niższa, gdyż wynika z porównania poziomów od 3 do 6 m. (pkt II D decyzji o warunkach). Skarżący zarzucili ponadto, iż organ I instancji nie odniósł się do okoliczności, że budynek gospodarczy, którego dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy istnieje. Został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej i stosowne działania powinny podjąć organy nadzoru budowlanego, a niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone. Skarga podnosi, że mapa załączona do wniosku nie zawiera wszystkich obiektów znajdujących się na działkach nr 104 i 105, co ma wpływ na wynik analizy zabudowy sąsiedniej i co za tym idzie na ustalenie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi o realizacji obiektu objętego decyzją i stanu zagospodarowania nieruchomości stron stwierdziło, iż nie ma to wpływu na wynik sprawy. Co do zarzutu obejmującego cechy obiektu to organ zwrócił uwagę, że nie były one kwestionowane na etapie postępowania odwoławczego. A z analizy zagospodarowania wynika charakter zabudowy (pkt II. C-E). Obiekty na tym terenie mają zróżnicowaną i niejednolitą geometrię dachu oraz posiadają przy tym układ szczytowy bądź kalenicowy. Odstąpiono od określenia kierunku kalenicy, co pozwala, zdaniem organu, zaprojektować układ dachu, w zależności od miejsca usytuowania obiektu (przy granicy, bądź w odległości od granicy) stosownie do wymogów techniczno-budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powoływana dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji uchybiają przepisom procedury administracyjnej i naruszają prawo materialne w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a.) Podstawę prawną rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), powoływane w dalszej części rozważań jako u.p.z.p. oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.). Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w niniejszej sprawie, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest więc uruchamiane na żądanie strony (art. 61 § 1 k.p.a.). A wniosek jest podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a.. Co oznacza, że oprócz elementów merytorycznych określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. powinien zawierać elementy formalne, jakim jest zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. wskazanie osoby od której pochodzi wniosek. Wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy budynku gospodarczego na działce nr 104 w Z. gm. R. został podpisany przez J. M. , co oznacza, że wniosek pochodzi tylko od J. M. , mimo że w nagłówku wpisani są J. i J. M. . "Złożenie podpisu pozwala domniemywać, że podanie pochodzi od osoby, która podpisała podanie" (A. Wróbel Komentarz, Zakamycze 2000, s. 404). Organ powinien więc prowadzić postępowanie z udziałem strony, która zgłoszone żądanie potwierdziła własnoręcznym podpisem bądź wyjaśnić jaka jest w istocie wola osoby, od której pismo pochodzi. Nie był natomiast uprawniony do samodzielnego określenia kręgu inwestorów i ustalania warunków zabudowy dla J. i J. M. . Czyniąc to naruszył przepisy procedury administracyjnej w art. 61 § 1 i 63 § 2 i 3 k.p.a. Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy. Nie jest też dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza granice wniosku (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005 r. w spr. II SA/Bk 901/05 lex nr 173675 oraz wyrok NSA z dnia 5 marca 2001 r. w spr. IV SA24/99 lex nr 53359). Związanie treścią wniosku odnosi się do jego elementów formalnych (ustalenie wnioskodawców) jak i merytorycznych (zakresu żądania strony). J. M. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazał, że zamierzona inwestycja ma być położona na działce siedliskowej oznaczonej nr 104 dla uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej. Organ I instancji, wyznaczył na mapie - załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy - linie rozgraniczające teren inwestycji wskazując całą szerokość działki nr 104. Organ odwoławczy uznał to rozstrzygnięcie za wadliwe wskazując, że inwestorzy zamierzają zrealizować swój budynek w obrębie podwórka – przy wschodniej granicy i wyznaczył na mapie linie, w istocie ograniczające teren inwestycji. Tym rozstrzygnięciem organ odwoławczy wykroczył poza granice wniosku, zmodyfikował go, czym naruszył przepis art. 52 ust. 2 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Oznacza to, że integralną częścią decyzji jest załącznik graficzny w postaci mapy zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczające jej położenie w terenie. Załącznik ten musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja (art. 107 § 1 k.p.a.). Musi więc zawierać oprócz pieczęci organu i podpisów składu orzekającego również adnotację wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część, a tych elementów mapa załączona do decyzji drugoinstancyjnej nie zawiera. Decyzja ustalająca warunki zabudowy powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania, objętej wnioskiem, inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji unormowanym w przepisach prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Rację ma więc organ twierdząc, że w treści tej decyzji nie może rozstrzygać o usytuowaniu obiektu w stosunku do granic nieruchomości, czy istniejących obiektów, a więc o warunkach techniczno-budowlanych. A jeżeli nie może rozstrzygać o tym, to zbędne staje się dokonywanie takich ustaleń na tym etapie postępowania. Przede wszystkim z uwagi na to, że zakres uprawnień organów uprawnionych do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może kolidować z kompetencjami organu uprawnionego do wydania pozwolenia na budowę. W tym zakresie zaskarżone decyzje nie naruszają wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Ochrona ta może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, w więc w granicach określonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego. Należy w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy badać warunki, jakie inwestor powinien spełnić, aby planowane przedsięwzięcie harmonijnie wpisywało się w istniejącą przestrzeń. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, o którym mówi art. 2 pkt 1 u.p.z.p., to znaczy takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Cechy nowej zabudowy zostały określone w przepisach wykonawczych do u.p.z.p., rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) wydanych na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Wyznaczenie obszaru analizowanego i tym samym przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy przez organ pierwszej instancji nie odpowiada wymaganiom cytowanego rozporządzenia. Obszar analizowany – to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcje i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia właściwy organ wyznacza obszar analizowany wokół działki, której dotyczy wniosek, a granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki. Front działki – to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§2 pkt 5). Szerokość frontu działki nr 104 wynosi ok. 45 m., a więc obszar analizowany wokół działki powinien być wyznaczony w odległości nie mniejszej niż 135 m. w każdą stronę od granic działki. Natomiast jak wynika z załączonej mapy (załącznik nr 4 do decyzji I instancji) obszar analizowany wynosi od 10 m. od strony drogi do 100 m. od strony zachodniej działki. Z żadnej strony działki obszar analizowany nie został wyznaczony zgodnie z wymogami przepisu § 3 rozporządzenia. Tym samym przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. jest wadliwa. A wadliwość ta spowodowała, że decyzje organów obu instancji, wobec nieusunięcia tej wady przez organ odwoławczy, naruszają art. 7 i 107 § 2 i 3 k.p.a. Wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego niweczy również prawidłowość ustaleń w zakresie wynikającym z § 7 (wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki) i § 8 (geometrii dachu – kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) wobec niemożności odniesienia danych ustalonych w decyzji do zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Brak ten prowadzi do naruszenia zasady prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a. oraz art.. 77 § 1 i 80 k.p.a.. W konsekwencji uniemożliwia też odniesienie się do zarzutów skargi, co do wymagań określonych w § 7 i 8 rozporządzenia – określenia geometrii dachu, ustalenie kierunku jego spadku, układu i wysokości kalenicy. Zarzut skargi, iż inwestycja objęta zaskarżoną decyzją została wykonana i postępowanie niniejsze jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone nie znajduje oparcia w dokumentacji załączonej do akt sprawy i pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem skarżących wyrażonym na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. Skarżący wyjaśnili, że na działce sąsiada istnieją jedynie fundamenty budynku. Nie ma w tej sytuacji podstaw do uznania zasadności tego zarzutu, zwłaszcza, że nie wiadomo, czy i gdzie ostatecznie będzie usytuowany budynek gospodarczy objęty zaskarżoną decyzją. Istniejące fundamenty wcale nie muszą być wykorzystane przy budowie tego obiektu. Zwłaszcza, że inwestorzy dysponują dużym terenem, w ramach wskazanej we wniosku działki siedliskowej. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia, iż niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe. Kwestia samowolnie rozpoczętych robót budowlanych – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – może być oceniana przez organy nadzoru budowlanego. Należy również zwrócić uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy, (zgodnie z art. 53 ust. 4 w zw. 51 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) powinna być poprzedzona postępowaniem uzgodnieniowym, przeprowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Jednakże w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia stronom postanowień organów współdziałających (postanowienie z dnia [...] nr [...] Marszałka Województwa [...] – Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. oraz postanowienie z dnia [...] nr [...] Wojewody [...] – Dyrektora Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych) co wskazuje, że strony nie miały możliwość zapoznania się z treścią tych orzeczeń i skorzystania z przysługujących środków zaskarżenia. Prowadzi to do naruszenia procedury administracyjnej w art. 10 §1 i 106 § 5 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny dokonać analizy stanu terenu, po prawidłowym, zgodnym z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, zakreśleniu granic obszaru analizowanego. Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a ustalić strony postępowania i zawiadomić o wszczęciu postępowania w sprawie. Tym samym zapewnić im czynny udział w postępowaniu, jak wymaga tego art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Mając przy tym na względzie, że organ ustalający warunki zabudowy jest związany treścią wniosku - jego elementami merytorycznymi wynikającymi z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. A brak któregokolwiek z merytorycznych elementów wniosku skutkuje wezwaniem wnioskodawcy do usunięcia braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a, a nie samodzielnym dokonywaniem jego modyfikacji bądź interpretacji. Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. Zaś zgodnie z art. 152 tej samej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.