II SA/Łd 623/07

Dnia 7 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2007r. w sprawie ze skargi W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. II SA/Łd 623/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowanych. W dniu 30 października 2007r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej z uwagi na nieuzupełnienie, pomimo wezwania, braków skargi kasacyjnej w postaci wpisu od skargi kasacyjnej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpis powyższego orzeczenia został doręczony dorosłemu domownikowi – matce skarżącego – w dniu 7 stycznia 2008r. W dniu 10 stycznia 2008r. W. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Uzasadniając wskazał, iż dopiero w dniu 7 stycznia 2008r., gdy zapoznał się z uzasadnieniem postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, dowiedział się o wezwaniu z dnia 22 listopada 2007r. do uiszczenia wpisu sądowego. Wyjaśnił, iż wezwanie do wpisu odebrała osiemdziesięcioletnia matka strony, która zapomniała przekazać mu wezwanie. Skarżący oświadczył, iż do dnia 7 stycznia 2008r. nie posiadał żadnej wiedzy o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, natomiast informację o doręczeniu wezwania uzyskał z akt sprawy w dniu 9 stycznia 2008r. Reasumując podniósł, iż nie wiedząc o wezwaniu, nie miał żadnej możliwości wykonania zobowiązania i uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, który uiścił niezwłocznie po ustaniu przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu skarżący uiścił wpis od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednakże we wniosku takim strona winna uprawdopodobnić, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy, dopełnić czynności, której uchybiła oraz wniosek ten złożyć w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Główną przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy w uchybieniu tegoż terminu. Jak już wyżej wskazano strona, która wnosi o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej obowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Ustawodawca nie wymaga od osoby wnioskującej o przywrócenie terminu udowodnienia braku winy, a jedynie jego uprawdopodobnienia. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wyjaśnił, iż wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej odebrała osiemdziesięcioletnia matka strony, która zapomniała przekazać synowi wezwanie. Zdaniem strony okoliczności te wyraźnie wskazują, iż nie ponosi ona winy za uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Jednakże o braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Owszem brak wiedzy skarżącego o wezwaniu do wpisu powoduje, iż nie mógł dopełnić czynności w wyznaczonym terminie. Nie można jednak przyjąć, iż strona skarżąca dołożyła najwyższej staranności w dbaniu o swoje interesy, tym bardziej, iż jak wynika z akt sprawy, dotychczasową korespondencję kierowaną do strony również odbierała matka strony. I również nie pierwszy raz strona wnosiła o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej z uwagi, na nieprzekazanie wezwania przez matkę, uczyniła tak chociażby w piśmie z dnia 8 października 2007r., którym wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W piśmie tym skarżący pisał również, iż uchybił terminowi do uiszczenia wpisu od skargi gdyż starsza matka, która odebrała wezwanie zapomniała mu je przekazać. Powyższe wskazuje, iż nie pierwszy raz skarżący miał problemy z zapoznaniem się z korespondencją odebraną przez starszą matkę. Sąd rozumie, iż osoba w podeszłym wieku może mieć problemy z pamięcią, jednakże skarżący wnosząc skargę do Sądu winien liczyć się z koniecznością dokonywania określonych czynności procesowych w wyznaczonym terminie. Z pism strony wynika, iż zależy jej na wyniku postępowania, dlatego też w momencie gdy już raz matka nie przekazała skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, winien on zabezpieczyć swoje interesy np. poprzez zastrzeżenie na poczcie aby korespondencja była doręczana wyłącznie do rąk adresata. Strona mogła również, mając świadomość, iż postępowanie sądowe toczy się a sama składała w nim określone pisma i wnioski, zwracać się regularnie z zapytaniem do matki czy nie odbierała żadnej korespondencji. Mogła również zadzwonić do Sądu z zapytaniem czy nie były przesyłane na jej adres jakieś wezwania, pisma. Wobec problemów skarżącego z przekazem korespondencji nie można powiedzieć, iż staranność, która znalazłaby odzwierciedlenie w powyższych czynnościach, stanowiłaby staranność ponad wiarę, w sytuacji skarżącego byłaby to najwyższa staranność, jakiej należy wymagać od człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Przywrócenie terminu w związku z jego uchybieniem nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Skoro przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności jaki należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, to zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2002r., sygn.akt II SA/Wr 1329/01, niepubl.). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, jednocześnie bowiem nie podjął żadnych działań zmierzających do zapobieżenia sytuacji, która już miała miejsce. Natomiast o braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 i §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji. A.T.-P.