II SA/Łd 623/14

Dnia 3 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. sekr. sąd p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy M. G. pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z wnioskiem o sprawdzenie zgodności realizowanej budowy z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr 109, w obrębie [...], przy ulicy A w Ł.. W dniu 21 października 2013 r. organ I instancji przeprowadził oględziny wspomnianej wyżej nieruchomości, w toku których ustalił, że budowa budynku mieszkalnego realizowana jest zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do decyzji z dnia [...],nr [...]. W trakcie realizacji omawianej inwestycji dokonano zmiany rzędnej "0" budynku z 213,15 na 213,45. Ponadto organ ustalił, iż inwestor wykonał dodatkowe okno w połaci dachowej, które stanowi nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. W trakcie oględzin organ nie stwierdził zalewania wodami opadowymi nieruchomości sąsiedniej. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] nr [...] PINB odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie sprawdzenia zgodności realizowanej budowy z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w Ł. na nieruchomości przy ul. A. Od powyższego rozstrzygnięcia M. G. wniósł zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który postanowieniem z dnia [...], nr [...] uchylił w całości postanowienie PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, argumentując, że organ I instancji powinien zakończyć postępowanie w sposób określony w art. 104 K.p.a., czyli poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty w całości lub w części, bądź też w art. 105 K.p.a., czyli poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie. W ponownie prowadzonym postępowaniu, w dniu 9 stycznia 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo M. G. zawierające wniosek o "sprawdzenie czy przy prowadzonej inwestycji zostały zachowane przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, a w szczególności czy zostały ustalone geotechniczne warunki posadowienia zgodnie z § 3.1. ze względu na wysoki poziom wody gruntowej, brak rowów przydrożnych i kanalizacji sanitarnej." Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w trybie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie prawidłowości wykonanych robót budowlanych. W odwołaniu od tej decyzji M. G. zarzucił PINB lakoniczne i niespójne uzasadnienie decyzji, co narusza dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto odwołujący wskazał, iż organ I instancji nie wyjaśnił, czy w dokumentacji projektowej ustalono geotechniczne warunki posadowienia i ewentualnie w jakiej formie je ustalono (tj. w formie opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego). Po wtóre organ nie wskazał, jaki zakres badań geotechnicznych został wykonany, do której kategorii geotechnicznej został zakwalifikowany obiekt, czy zostały określone warunki gruntowe z podaniem poziomu, na jakim znajduje się zwierciadło wody gruntowej oraz czy zostały zaprojektowane odwodnienia budowlane. Odwołujący zauważył przy tym, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania do poziomu posadzki został wybudowany w dniu 8 sierpnia 2013 r., zaś w dniu 28 sierpnia 2013 r. budowa została zrealizowana do poziomu stropu nad parterem (okoliczność ta została podniesiona w piśmie z tej samej daty). Natomiast decyzję o zmianie pozwolenia na budowę dotyczącą podwyższenia rzędnej posadzki inwestor uzyskał dopiero w dniu 17 września 2013 r. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. oznacza, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania była budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w Ł. na nieruchomości przy ul. A, działka nr ewid. 109. W toku postępowania organ I instancji ustalił, iż budowa przedmiotowego budynku jest realizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta posiada przymiot ostateczności i pozostaje w obrocie prawnym. Ustalono również, że inwestycja zrealizowana jest zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a wykonanie dodatkowego okna w połaci dachowej nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i nie wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ponadto wszystkie zmiany wykonane podczas realizacji przedmiotowego budynku zostały uwzględnione i wprowadzone przez uprawnioną do tego osobę do zamiennego projektu zagospodarowania terenu do projektu budowlanego budynku mieszkalnego. Brak jest zatem uzasadnienia dla ingerencji organów nadzoru budowlanego w ustalony stan faktyczny w którymkolwiek z trybów postępowania określonych ustawą Prawo budowlane. Tym samym brak jest – zdaniem WINB - podstaw materialnoprawnych do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszym postępowaniu. Obecnie nie ma zatem podstaw do kwestionowania legalności i prawidłowości decyzji organu stopnia podstawowego. Odnosząc się do treści odwołania, WINB wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Dane zawarte w dokumentacji geotechnicznej, obejmującej ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego służą do bezpiecznego i racjonalnego zaprojektowania i wykonania tego obiektu. Oceny, czy wyniki te są niezbędne, dokonuje przede wszystkim sam projektant. Jednak ocena projektanta jest weryfikowana przez właściwy organ, który przed wydaniem pozwolenia na budowę sprawdza m.in. czy projekt budowlany jest kompletny i czy złożone zostały wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz czy podane zostały informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Powyższe oznacza, iż opracowanie dokumentacji geotechnicznej poprzedza opracowanie projektu budowlanego i weryfikowane jest przez organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. Starostę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. G. reprezentowany przez radcę prawnego A. D. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 105 § 1, art. 107 § 1 K.p.a. oraz naruszenie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji naruszając przepisy procedury administracyjnej bezzasadnie umorzyły postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Powiatowy Inspektor Budowlany uzasadniając umorzenie postępowania wskazał, iż uległa zmianie wysokość bezwzględna zera budynku, jednakże ilość stopni w schodach zewnętrznych wejściowych oraz wysokość poziomu projektowanego terenu do wierzchu posadzki nie uległa zmianie. Dodatkowo w opinii PINB niestwierdzenie naruszenia postanowień rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych wskazuje, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe i z tego też względu powinno być umorzone. Skarżący zarzucił organowi II instancji nieustosunkowanie się w motywach wydanej decyzji do zarzutów odwołania i stawianych w toku postępowania zarzutów. W toku postępowania przed organem I instancji skarżący składał liczne pisma zawierające wnioski i uwagi dotyczące przebiegu postępowania (pisma z dnia 8 sierpnia 2013 r., 23 sierpnia 2013 r., 13 września 2013 r., 12 listopada 2013 r.), które zostały całkowicie przez organ administracyjny pominięte. Organ I instancji po niezwykle pobieżnym i niepełnym przytoczeniu wątpliwości skarżącego skonstatował, iż są one nieuzasadnione. Nie wskazano jednakże jakichkolwiek podstaw faktycznych, bądź prawnych takiej konkluzji. Organy obu instancji wydane rozstrzygnięcia uzasadniały enigmatycznym stwierdzeniem, że nie stwierdzono naruszenia przepisów, nie wskazując jednakże, które konkretnie przepisy były przedmiotem analizy organu oraz dlaczego w opinii organu nie zostały one naruszone. Wątpliwości budzi także wykonanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w rozumieniu art. 77 § 1 K.p.a. W odwołaniu od decyzji PINB skarżący wskazał wadliwości oględzin nieruchomości będącej przedmiotem postępowania polegające na tym, iż ocena terenu dokonana przez inspektora miała miejsce w okresie, w którym opady atmosferyczne nie występują, bądź występują w niezwykle ograniczonym zakresie. W konsekwencji w toku oględzin (w formie jaką miały w zaistniałym stanie faktycznym) inspektor nie mógł ocenić poziomu zwierciadła wody gruntowej oraz przepuszczalności gruntu. W zakresie prawa materialnego organy obydwu instancji dopuściły się obrazy art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409) oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz.U.2012.145). Skarżący podniósł, iż podwyższenie tzw. "zera" obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania nastąpiło wbrew treści pierwotnego pozwolenia na budowę. Budynek do poziomu posadzki parteru został wybudowany w dniu 8 sierpnia 2013 r., zaś w dniu 28 sierpnia 2013 r. budowa została zrealizowana do poziomu stropu nad parterem (okoliczność ta została już podniesiona przez skarżącego w piśmie z tej samej daty). Natomiast decyzję o zmianie pozwolenia na budowę dotyczącą podwyższenia rzędnej posadzki parteru inwestor uzyskał w dniu 17 września 2013 r. W żadnym z uzasadnień wydanych w toku postępowania decyzji nie wskazano informacji odnośnie daty z upływem, której przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Zatem podwyższenie tzw. "zera" budynku nastąpiło w ramach samowoli budowlanej, zaś decyzja o zmianie pozwolenia na budowę ją sanująca wydana została post factum. Całkowicie pomięła ona okoliczność, iż wprowadzone zmiany bezsprzecznie naruszają interes skarżącego, narażając go na znaczne, powtarzające się szkody. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i podniósł, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja merytoryczna. W trakcie postępowania organy pomijały wnioski skarżącego i w sposób nierzetelny zebrany został materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o umorzeniu postępowania w sprawie prawidłowości wykonanych robót budowlanych wykazała, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 K.p.a., w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przywołanej normy prawnej ugruntował się pogląd, który zresztą tutejszy sąd w pełni podziela, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1096/12 - Lex nr 1218383). Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 467/11 – Lex nr 1219036). Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 657/13 – Lex nr 1408058, w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1194/12 – Lex nr 1326028, w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 417/13 – Lex nr 1410182, w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 177/13 – Lex nr 1310570). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście obowiązujących przepisów prawa i poczynionych wyżej uwag natury ogólnej, sąd za trafne uznał stanowisko organów nadzoru budowlanego obu instancji o braku podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co prawidłowo skutkowało wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie prawidłowości wykonanych robót budowlanych. Okolicznością niekwestionowaną pomiędzy stronami postępowania jest fakt, że skarżący we wniosku z dnia 8 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu - 9 sierpnia 2013 r.) domagał się od organu I instancji sprawdzenia zgodności z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę, realizowanej przez M. i W. małżonków G. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr 109, w obrębie [...], przy ul. A w Ł., co też zresztą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uczynił przeprowadzając w dniu 21 października 2013 r. oględziny wspomnianej wyżej nieruchomości. O terminie oględzin skarżący został powiadomiony, jednakże nie skorzystał z możliwości uczestniczenia w nich. W trakcie oględzin stwierdzono, że na terenie nieruchomości przy ul. A realizowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Obecny stan zaawansowania robót budowlanych to "stan surowy otwarty" (...). Roboty realizowane są na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]. Decyzja ta została zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...]. Zakres wprowadzonych zmian: zmieniona rzędna "0" budynku z 213,15 na 213,45. Stwierdzono, że budowa realizowana jest zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do w/w decyzji. Wykonano dodatkowo okno w połaci dachowej. Jest to zmiana nieistotna, na którą inwestor nie miał obowiązku uzyskania zamiennej decyzji pozwolenia na budowę. W trakcie oględzin nie stwierdzono zalewania wodami gruntowymi nieruchomości sąsiednich. Akta sprawy dowodzą nadto, że w dniu 9 stycznia 2014 r. skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy niniejszej, wniósł również o skserowanie "projektu zastępczego" i jednocześnie złożył dwa pisma opatrzone datą 8 stycznia 2014 r., w których wnosił o sprawdzenie, czy przy prowadzonej inwestycji zostały zachowane przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, a w szczególności, czy zostały ustalone geotechniczne warunki posadowienia zgodnie z § 3.1. ze względu na wysoki poziom wody gruntowej, brak rowów przydrożnych i kanalizacji sanitarnej. Jednocześnie skarżący wyraził niczym nieuzasadnione przekonanie, że podniesienie fundamentów jest wstępem do podniesienia poziomu działki, co skutkować będzie zalaniem jego działki. W drugim z pism, które zresztą stanowiło odpowiedź na zawiadomienie organu o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego, skarżący wnosił o sprawdzenie projektu budowlanego oraz projektu zamiennego pod katem szczegółowo określonych kryteriów. Wbrew zarzutom skarżącego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustosunkował się do powyższych wniosków, w tym przede wszystkim do pierwotnego projektu budowlanego oraz projektu zamiennego i pismem z dnia 4 lutego 2014 r. udzielił skarżącemu rzetelnych wyjaśnień w tym zakresie, które następnie powtórzył w motywach decyzji umarzającej postępowanie. Nie budzi również wątpliwości, że organ I instancji po wydaniu powyższej decyzji i wpłynięciu w dniu 18 lutego 2014 r. kolejnego pisma skarżącego (opatrzonego datą 17 lutego 2014 r.), w dniu 24 lutego 2014 r. ponownie przeprowadził oględziny nieruchomości, których celem - co bezspornie potwierdza załączony do akt sprawy protokół - było "sprawdzenie informacji z pisma z dn. 17.02.2014 r. Pana M. G.". Treść protokołu oraz załączona do niego dokumentacja fotograficzna dowodzą zaś, że w trakcie oględzin nie stwierdzono informacji zawartych w piśmie: nie stwierdzono podniesienia terenu, nie stwierdzono by budynek został usytuowany na terenie nasypowym, nie stwierdzono spływania wody na działkę przy ul. A . Podjęte przez organ I instancji czynności wyjaśniające, zweryfikowane następnie prawidłowo przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie budzą - w przekonaniu sądu - uzasadnionych wątpliwości i dowodzą bezspornie o braku podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Podnieść przede wszystkim wypada, że celem prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego była wyłącznie ocena, czy roboty budowlane realizowane przez inwestora na nieruchomości przy ul. A w Ł. są zgodne decyzją o pozwoleniu na budowę i pierwotnym projektem budowlanym oraz z decyzją zmieniającą i projektem zamiennym. Znamienne w tej sprawie jest to, że obie decyzje posiadają przymiot ostateczności, zetem rzeczą organów nadzoru budowlanego – wbrew jak się wydaje oczekiwaniom skarżącego - nie mogło być zweryfikowanie poprawności podjętych decyzji i zatwierdzonych tymi decyzjami projektów budowlanych oraz poprzedzających ich wydanie postępowań administracyjnych. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 K.p.a. uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zdaniem sądu zarzuty skarżącego podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, którego kompletność nie budzi wątpliwości. Brak jest przede wszystkim jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej zanim jeszcze uzyskał ostateczną decyzję z dnia [...] zmieniającą pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym zarzut o naruszeniu art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego jest - w przekonaniu sądu - chybiony. Błędny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a to z tego powodu, że w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o dokonaniu przez inwestora zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich czy też o odprowadzaniu wody oraz ścieków na grunty sąsiednie. Uwadze pełnomocnika skarżącego umknął niewątpliwie fakt, że w przypadku naruszenia stosunków wodnych na gruncie właściwymi w tym zakresie organami w myśl art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne są wójt, burmistrz bądź prezydent miasta, a nie organy nadzoru budowlanego. Brak jest nadto podstaw prawnych do stawiania organowi I instancji zarzutu wadliwego przeprowadzenia oględzin nieruchomości w okresie, w którym opady atmosferyczne nie występują bądź występują w niezwykle ograniczonym zakresie, ponieważ przepis art. 85 K.p.a. nie precyzuje pory roku, w której organ nadzoru budowlanego może przeprowadzić oględziny. Gołosłowne są wreszcie zarzuty skarżącego, że wprowadzone do projektu budowlanego zmiany naruszają w jakimkolwiek stopniu jego interes prawny, a co za tym idzie narażają go na znaczne szkody. Jeśli zaś chodzi o zarzut dotyczący zgodności prowadzonej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, to w tym zakresie sąd uznał za wystarczające i prawidłowe wyjaśnienia organu I instancji zaprezentowane w piśmie adresowanym do skarżącego z dnia 4 lutego 2014 r, powtórzone następnie w motywach decyzji umarzającej postępowanie oraz argumenty organu odwoławczego podniesione w motywach zaskarżonej decyzji. W rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Zwrot "w zależności od potrzeb" świadczy o tym, że warunek ten nie musi zostać spełniony w stosunku do każdej inwestycji i niewątpliwie ma charakter ocenny. W realiach tej sprawy pierwotny projekt budowlany na str. 30 w pkt III.1.4. określa warunki lokalizacyjne oraz gruntowo-wodne. Projektant zaliczył budynek parterowy, niepodpiwniczony do pierwszej kategorii geotechnicznej, wskazując, że będzie on posadowiony w prostych warunkach gruntowych. Ocena kompletności projektu budowlanego także w tym zakresie należała do właściwego organu architektoniczno-budowlanego w toku postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę i jak zostało to już wcześniej podniesione nie mogła być przedmiotem ponownej weryfikacji ze strony organów nadzoru budowlanego. Kończąc poczynione wyżej rozważania podkreślić wypada, że obowiązujące przepisy prawa, nie nakładają na organy administracyjne obowiązku wyjaśnienia w motywach podjętych rozstrzygnięć, które konkretnie przepisy formalne bądź materialne były przedmiotem analizy tychże organów i dlaczego w ich opinii nie zostały naruszone. Art. 107 § 1 K.p.a. precyzuje elementy, które powinna zawierać każda decyzja administracyjna i, w przekonaniu składu orzekającego w tej sprawie, rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają przywołanej normy prawnej. Z tych wszystkich powodów skargę należało oddalić. O powyższym sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.bł.