II SA/Łd 629/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia "A" z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Miasta -Gminy S. działając na podstawie art. 46 ust. 1, ust. 4b, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), § 2 pkt 1 ppkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr [...] S. przewidzianej do realizacji w S. przy ul. A [...] na działce o nr ewidencyjnym 125/2. W dniu 30 października 2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Burmistrza Miasta - Gminy S.. Podniesiono w nim, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawierało informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacji dotyczących konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W tym stanie rzeczy Stowarzyszenie postulowało stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 11 w związku z art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta - Gminy S. nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazało, że w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie organ I instancji przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa oraz rozprawę administracyjną, stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, na której mieszkańcy S. zgłosili sprzeciw wobec planowanego przedsięwzięcia. Zarzuty zainteresowanych stanowiły podstawę do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych w środowisku przed oddaniem do użytkowania stacji w obecności mieszkańców ul. A [...], [...] i [...]. Informacja w tej sprawie została zawarta w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Ponadto podkreśliło, że organ I instancji wyjaśnił faktyczny zakres oddziaływania inwestycji, wskazując że obszary pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni, do której ludzie nie mają fizycznego dostępu. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż w sposób prawidłowy zastosowano przepisy dotyczące przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa oraz odniesiono się do zgłoszonych uwag, zarówno poprzez wyjaśnienie kwestii dotyczącej zakresu oddziaływania inwestycji, jak również poprzez nałożenie na inwestora wnioskowanego przez zainteresowanych obowiązku. Kolegium nie podzieliło ponadto zarzutów Stowarzyszenia dotyczących obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej, wskazując, że w decyzji cel nałożenia tego obowiązku został jasno sprecyzowany. W dniu [...] [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., wystąpiło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że organy orzekające w sprawie popełniły przestępstwo. Zarzuciło, że zarówno w decyzji organu I jak i II instancji nie podano, jakie wnioski dowodowe złożyła pani E. B., co stanowi oszustwo uzasadniające skierowanie sprawy do prokuratury. Jako bezpodstawne zakwestionowano twierdzenie, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska podnosząc, iż członkowie Kolegium nie mają w tej sprawie odpowiedniej wiedzy oraz, że stoi ono w sprzeczności z treścią pisma Ministra Zdrowia z dnia 9 lutego 2007 r., który w oparciu o opinię Instytutu Medycyny Pracy stwierdził, iż nie ma dowodów na nieszkodliwość pola elektromagnetycznego. Wnioskodawcy wywiedli z tego, że członkowie Kolegium dopuścili się przestępstwa narażając zdrowie i życie ludzi na oddziaływanie stacji bazowej. Zarzucili również niepodanie w decyzji, jakie wnioski dowodowe złożyli mieszkańcy S. oraz niewskazanie przyczyn uznania ich za niewiarygodne. W ocenie Stowarzyszenia Burmistrz Miasta S. mimo, iż nie posiadał odpowiedniej wiedzy do rozpatrzenia wniosków i zastrzeżeń uczynił to kierując się względami pozaprawnymi. We wniosku zawarta została także negatywna ocena pracy autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jako osoby nie posiadającej uprawnień biegłego i posługującej się nieaktualną pieczątką. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 11 w związku z art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta-Gminy S. nr [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr [...] S., przewidzianej do realizacji w S. przy ul. A [...], na działce o nr ewidencyjnym 125/2. W uzasadnieniu podkreśliło, że nie zasługuje na uwzględnienie argument Stowarzyszenia, zgodnie z którym stanowisko Dyrektora Departamentu Zdrowia Publicznego w Ministerstwie Zdrowia zawarte w piśmie z dnia [...] nr [...] stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. W piśmie tym wskazano wprawdzie, że brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających nieszkodliwość pól elektromagnetycznych, z drugiej zaś strony podano jednak, że "przeprowadzone na świecie nieliczne badania wpływu pól elektromagnetycznych emitowanych przez stacje bazowe telefonii komórkowej na stan zdrowia osób zamieszkujących w pobliżu nich, nie wykazały ich szkodliwości. Wskazane jest jednak kontynuowanie tego typu badań także w Polsce". W tym stanie rzeczy stanowisko Stowarzyszenia w sprawie zagrożeń stacji bazowych zostało przedstawione zdecydowanie jednostronnie, mimo iż pismo z dnia 9 lutego 2007r. nie uprawniało do tak jednoznacznych twierdzeń. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że ustawa Prawo ochrony środowiska nie określa żadnych wymagań dla osób sporządzających raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - może to być zarówno wnioskodawca (inwestor), jak i dowolna osoba fizyczna albo prawna działająca w tym zakresie na zlecenie wnioskodawcy. Wskazało ponadto, że autor raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest biegłym w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Konieczność sporządzenia raportu w danym postępowaniu wynika albo z mocy samej ustawy, albo z postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanego w trybie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej obowiązek sporządzenia raportu wynika z ustawy. Raport ten jest dowodem w sprawie, a tym samym ustalenia w nim zawarte mogą stanowić podstawę orzekania. Organ podkreślił, że raport określający wpływ inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, poddawany jest w toku postępowania ocenie organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Również w przypadku decyzji Burmistrza Miasta - Gminy S., jej wydanie zostało poprzedzone stosownymi uzgodnieniami. Świadczą o tym ostateczne postanowienia: Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Wobec powyższego, sformułowane przez Burmistrza Miasta-Gminy S. uwagi dotyczące wniosków i zastrzeżeń, zostały oparte na danych pochodzących z raportu uzgodnionego przez organy administracji posiadające specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. W dniu 31 maja 2007 r. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. wniosło skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi żądając jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciło niezastosowanie: art. 106 § 2 i § 5 Kpa, art. 75 § 1 Kpa, art. 79 § 1 i § 2 Kpa, art. 89 § 2 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa; a ponadto pominięcie art. 56 ust. 8, art. 11 oraz art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Strona skarżąca wskazała również na wypełnienie przesłanek z art. 231 § 1 oraz 271 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). Podała, że w niniejszej sprawie doszło do popełnienia przez członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego przestępstwa z art. 231 § 1 Kk. Na dowód tego przytoczyła fragment opracowania sporządzonego przez M. Z. "Działanie biologiczne i skutki zdrowotne pól elektromagnetycznych w aspekcie wymagań raportów o oddziaływaniu przedsięwzięć na środowisko" oraz fragmenty Rezolucji z Benevento dotyczące oddziaływania fal elektromagnetycznych na zdrowie ludzi. Zdaniem Stowarzyszenia, bezspornym jest, iż organ I instancji wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie mógł i nie rozpatrzył materiału dowodowego społeczeństwa, bo nie posiadał kwalifikacji, trudno bowiem przypuszczać, iż w organie I instancji pracuje osoba o wybitnej znajomości oddziaływania pola elektromagenetycznego. W ocenie skarżącego, w sprawie doszło również do naruszenia art. 271 § 1 Kk z uwagi na to, iż raport został opracowany przez osobę, która posługuje się pieczątką biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, co jest przestępstwem, albowiem od roku 2001 nie ma już biegłych. Ponadto organ I instancji oparł się – w ocenie skarżącego - wyłącznie na raporcie, pomijając wnioski społeczeństwa, a więc w ogóle nie ustosunkował się do dowodu przedstawionego przez stronę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie postulując przyjęcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako części odpowiedzi na skargę z uwagi na fakt, że podnoszone argumenty były analogiczne do zawartych we wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta - Gminy S. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 106 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organy orzekające stanowiska osób posiadających wiedzę w zakresie oddziaływania fal elektromagnetycznych organ podkreślił, że wskazane opracowania nie zostały sporządzone w sprawie dotyczącej lokalizacji stacji bazowej w S., przy ul. A [...] i tym samym nie mogą stanowić dowodu w sprawie, w szczególności zaś nie mogą stanowić podstawy do twierdzenia, że raport wskazany w decyzji został sporządzony wadliwie i jest niewiarygodny. Na rozprawie w dniu [...] prezes zarządu [...] Stowarzyszenia [...] w R. zarzucił, iż organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do złożonego przez E. B. opracowania sporządzonego przez mgr inż. M. K. oraz do pracy poglądowej Instytutu Medycyny Pracy w sprawie oddziaływania pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi. Ponadto złożył on do akt kserokopie wyroków wydanych w jego ocenie w analogicznych stanach faktycznych przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 23 lutego 2007 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II OSK 363/06 i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 20 czerwca 2007 r., sygnatura akt: IV SA/Wa 504/06. Postulował również załączenie do akt wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wydanego w sprawie o sygnaturze akt: II SA/Po 294/07 w dniu 28 września 2007 r. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem dołączono do akt sprawy w dniu 18 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością ich wyeliminowania. Przedmiotem zaskarżonych decyzji jest orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta – Gminy S. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Postępowanie zakończone wydaniem tego orzeczenia wszczęte zostało na skutek wniosku [...] Stowarzyszenia [...] w R. o stwierdzenie nieważności powyższych aktów z powołaniem się na przepis art. 156 § 1 pkt 7 w związku z art. 11 i art. 56 ust. 8 z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Przed przejściem do analizy rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż tryb stwierdzenia nieważności jest trybem nadzwyczajnym, służącym eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi o szczególnym ciężarze gatunkowym. Ponieważ decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, z tego względu jedynie na podstawie wskazanych enumeratywnie przesłanek z art. 156 § 1 Kpa można orzekać w tym trybie. Podkreślić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 §1 Kpa), stąd może mieć ono miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w powoływanym przepisie, zaś wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający, w żadnym przypadku rozszerzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83, publ: Prob. Praw. 1984 r. nr 10 s. 28; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47887). W niniejszej sprawie strona skarżąca jako podstawę stwierdzenia nieważności określonych aktów prawnych wskazała art. 156 § 1 pkt 7 Kpa w związku z art. 11 i 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazać należy, że przepis art. 156 § 1 pkt 7 Kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji, która zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa. Celem tego przepisu jest rozszerzenie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na ochronę pewnych szczególnych dóbr i wartości. Chodzi tu przy tym tylko o takie przepisy, które w sposób wyraźny przewidują sankcję nieważności (por.: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 1988 r. sygn. IV SA 941/87, ONSA 1998, nr 1, poz. 30). Niewątpliwie takim przepisem prawa materialnego wyraźnie ustanawiającym sankcję nieważności jest art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, przewidujący nieważność decyzji podjętych niezgodnie z prawem ochrony środowiska. Szczególny dobrem jest w tym wypadku stan środowiska. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, podnosząc, iż organ I instancji całkowicie pominął wnioski społeczeństwa. Wskazała, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2. Na rozprawie w dniu 16 września 2007 r. prezes skarżącego stowarzyszenia doprecyzował zarzuty podnosząc, że organy administracyjne oparły swe rozważania w sprawie niniejszej wyłącznie o treść raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie ustosunkowując się w żadnej mierze do opracowania złożonego w trakcie postępowania przez E. B. oraz do załączonej do akt pracy poglądowej pracowników Instytutu Medycyny Pracy im. A w Ł. dotyczącej przeglądu badań na temat wpływu stacji bazowych telefonii komórkowej na subiektywne dolegliwości mieszkańców. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia (ust. 4 pkt 2). W sprawie niniejszej uwagi i wnioski, o których mowa w powołanym przepisie sformułowane zostały na rozprawie otwartej dla społeczeństwa, przeprowadzonej w dniu 5 stycznia 2006 r. Mieszkańcy ul. A [...] w S. zażądali, aby zapewniono im możliwość uczestniczenia w czynnościach wykonywania pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych w środowisku przed przekazaniem instalacji do użytku z zapisem, jakie skutki zdrowotne powodują. Wydając w dniu 12 stycznia 2006 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Burmistrz Miasta – Gminy S. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych w środowisku przed oddaniem do użytkowania stacji w obecności mieszkańców ul. A: [...], [...] i [...]. Organ wskazał też, że obszary, w których przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego (0,1 W/m²) koncentrować się będą na wysokości 39,1 m nad poziomem terenu przy maksymalnym zasięgu do 49,5 m przed antenami. Tym samym obszary pól o ponadnormatywnych właściwościach wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni, do której ludność nie będzie miała fizycznego dostępu. Informacja dotycząca obowiązku przeprowadzenia pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych w środowisku przed oddaniem stacji do użytkowania zawarta została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym organy odniosły się w nim do zgłoszonych uwag oraz wniosków zarówno poprzez wyjaśnienie kwestii dotyczącej zakresu oddziaływania inwestycji, jak również poprzez nałożenie na inwestora wnioskowanego przez zainteresowanych obowiązku. W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze okoliczność, iż wnioski sformułowane jako konkluzja rozprawy przeprowadzonej z udziałem społeczeństwa zostały przez organ w całości uwzględnione, uznał, iż uzasadnienie decyzji sporządzone w sprawie niniejszej, choć lakoniczne, spełniało wymogi przepisu art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 107 § 3 Kpa. Zauważyć ponadto trzeba, że niezależnie od wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo, organ z urzędu, nałożył na inwestora obowiązek uzyskania analizy porealizacyjnej w terminie jednego miesiąca od otrzymania decyzji na użytkowanie stacji bazowej w celu wykazania rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez wykonanie pomiarów natężenia pól elektomagnetycznych wraz z opisem działań zmniejszających lub kompensujących szkodliwe oddziaływanie na środowisko lub zdrowie ludzi (art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska). Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż organ I instancji oparł swe rozważania wyłącznie o treść raportu pomijając wnioski społeczeństwa w postaci złożonego do akt sprawy przez E. B. opracowania sporządzonego przez mgr M. K. Sąd zauważył, że E. B. nie była stroną postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] przewidzianej do realizacji w S. przy ul. A [...], gdyż nie dotyczyło ono ani jej interesu prawnego, ani też obowiązku. W tym stanie rzeczy nie mogła ona skutecznie składać wniosków dowodowych w sprawie. W ocenie Sądu nie można było również czynić organom administracyjnym zarzutu z pominięcia przez nie jako dowodu w sprawie treści pracy poglądowej przygotowanej przez A. B., M. Z., A. S. oraz E. G. - pracowników Instytutu Medycyny Pracy im. A w Ł. dotyczącej przeglądu badań na temat wpływu stacji bazowych telefonii komórkowej na subiektywne dolegliwości mieszkańców. Zauważyć bowiem należy, że dowodem w postępowaniu administracyjnym może być wyłącznie analiza sporządzona na potrzeby konkretnego postępowania, z uwzględnieniem potrzeb i okoliczności indywidualnej sprawy. Praca poglądowa pracowników Instytutu Medycyny Pracy im. A w Ł. była natomiast opracowaniem ogólnym, przygotowanym w celu publikacji w specjalistycznym czasopiśmie i jako taka nie została sporządzona na potrzeby sprawy dotyczącej lokalizacji stacji bazowej w S., przy ul. A [...]. Tym samym nie mogła ona stanowić dowodu w sprawie niniejszej. Ponadto Sąd zauważył, że ze względu na wciąż krótki okres funkcjonowania telefonii komórkowej tak w Polsce jak i na świecie, problematyka szkodliwego oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez maszty telefonii komórkowej na zdrowie i życie człowieka pozostaje nadal dziedziną nierozpoznaną. W doktrynie nie dowiedziono bowiem dotychczas z całą pewnością ani niepodważalnej szkodliwości takich pól, ani też poglądu przeciwnego, również w piśmiennictwie brak opracowań, które z pełnym przekonaniem i bez żadnych wątpliwości stwierdzałyby ową szkodliwość na organizm człowieka, bądź jej brak. Dlatego też nie można było wymagać od organu administracji aby ustosunkowywał się do wszelkich przedstawionych przez stronę opracowań na temat szkodliwości oddziaływania pól elektromagnetycznych. W tym stanie rzeczy zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisu art. 75 § 1 Kpa uznano za niezasadny. Wskazać ponadto wypada, iż wskazane oraz załączone przez stronę skarżącą do akt sądowych orzeczenia w postaci wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r.( sygn. akt: II OSK 363/06), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., (sygn. akt: IV SA/Wa 504/06) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2007 r. (sygn. akt: II SA/Po 294/07) nie dotyczyły – wbrew temu co twierdził prezes skarżącego stowarzyszenia - analogicznych do sprawy niniejszej stanów faktycznych. W sprawie II OSK 363/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił bowiem zaskarżony wyrok z uwagi na nieodniesienie się przez organy do zgłoszonego przez stronę dowodu w postaci sporządzonej na potrzeby konkretnego postępowania opinii mającej na celu wykazanie wadliwości raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei, w sprawie IV SA/Wa 504/0, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie, gdyż organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutów stawianych raportowi przez odwołujących się. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 294/07 uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na niezapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu przeprowadzonym przed organami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy żadne z przywołanych rozstrzygnięć nie zapadło w sprawie dotyczącej trybu nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności decyzji, żadne też nie dotyczyło analogicznego do istniejącego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przepisów prawa karnego, należy stwierdzić, iż sąd administracyjny może orzekać jedynie w zakresie zgodności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji z obowiązującymi przepisami, w żadnym razie nie leży w jego kompetencji rozstrzyganie kwestii będących przedmiotem postępowania przed sądami powszechnymi. W sprawie niniejszej organ przeprowadził rozprawę z udziałem społeczeństwa, uwzględnił w całości wnioski sformułowane w jej trakcie, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, a w uzasadnieniu swej decyzji w sposób wystarczający odniósł się do wszystkich wyżej wskazanych kwestii. W tym stanie rzeczy interes mieszkańców ul. A [...], w pobliżu której będzie użytkowana inwestycja został w należyty sposób uwzględniony i zabezpieczony. Kontrola zaskarżonej decyzji uprawniała Sąd do stwierdzenia, iż decyzja ta nie naruszała przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja zasługiwała na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.