II SA/Łd 63/12

Dnia 28 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 roku sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego oddala skargę. B. H. zgłosiła prośbę do Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej o pomoc finansową na pokrycie wydatków związanych z ogrzewaniem wody dostarczanej do mieszkania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. udzielił B. H. pomocy w postaci zasiłku celowego specjalnego z przeznaczeniem na dofinansowanie do opłat mieszkaniowych w wysokości 100,00 zł w miesiącu październiku 2011r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji ustalił, że dochód strony wynosi 852,80 zł, co o 375,80 zł przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. nr 127, poz. 1055). Mając na uwadze trudną sytuację materialną strony, chorobę, mimo przekroczenia kryterium dochodowego, w oparciu o zasady współżycia społecznego i troskę o byt rodziny zasadne jest przyznanie świadczenia na podstawie przepisu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. – Dz.U. z 2009r., nr 175, poz. 1362 ze zm.). W odwołaniu od tej decyzji B. H. zarzuciła, że Prezydent Miasta P. niewłaściwie zinterpretował prawomocny wyrok NSA z dnia z 16 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 1010/10 oraz wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie wydatków związanych z dostarczaniem wody do mieszkania. W decyzji, od której się odwołuje nie wyszczególniono, do jakich opłat mieszkaniowych jest to dofinansowanie. B. H. podniosła zarzut, że akceptując decyzję weszłaby w kolizję z przepisami o dodatkach mieszkaniowych. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przytoczył ustalenia organu I instancji i dodatkowo ustalił, że B. H. jest osobą schorowaną, utrzymuje się z emerytury w kwocie 634,64 zł, korzysta z dofinansowania do czynszu w wysokości 218,16 zł,. Ponadto jak wynika z akt sprawy złożyła pismo w sądzie dotyczące braku naliczania odpłatności za podgrzewana wodę w dodatku mieszkaniowym. Zaskarżyła także decyzję o wysokości dodatku mieszkaniowego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., ostatecznie jej skargę kasacyjną od wyroku oddalił Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Kwestie związane ze sprawą dotyczącą dodatku mieszkaniowego nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem tego postępowania jest zasiłek celowy. W skardze na powyższą decyzję B. H. zarzuciła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Podkreśliła, że nie zgłosiła się do organu o udzielenie pomocy w trybie przepisów tej ustawy. Skarżąca nie zgodziła się z tym, iż decyzją organu pierwszej instancji przyznano jej pomoc jednorazowo, podczas gdy z wody korzysta się przez całe życie. Nadto skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu i wniosła o przyznanie jej pomocy finansowej na wydatki związane z dostarczaniem wody do mieszkania zgodnie z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). Skarga nie jest uzasadniona. Skarżąca zwróciła się do Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie wydatków związanych z dostarczaniem wody do mieszkania. Argumentacja przedstawiona przez skarżąca zdaje się prowadzić jednakże do wniosku, że w istocie kwestionuje ona nieuwzględnianie przy ustalaniu wysokości przyznawanego jej ostatecznymi decyzjami dodatku mieszkaniowego kosztu ogrzewania wody. Organ w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że wnioski skarżącej o dodatek mieszkaniowy były przedmiotem rozstrzygnięć odpowiednich organów, które to decyzje zostały poddane weryfikacji w toku postępowania sądowo administracyjnego. Jak wynika z załączonego do akt administracyjnych uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 roku w sprawie I OSK1010/1, brak podstaw prawnych do uwzględnienia w przyznawanym B. H. dodatku mieszkaniowym kosztów, jakie ponosi ona na podgrzewanie wody. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że składniki dodatku mieszkaniowego zostały przez organ prawidłowo naliczone, natomiast do składników tych nie można doliczyć kosztów wskazywanych przez skarżącą (podgrzewania wody), gdyż skarżąca ma możliwość korzystania z ciepłej wody doprowadzonej do mieszkania, jedyną przeszkodą jest brak baterii. Poglądem tym - o braku podstaw do uwzględnienia kosztów podgrzewania wody jako składnika dodatku mieszkaniowego - związane są zarówno organy administracji publicznej przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, jak i sąd administracyjny, co wynika wprost z treści art. 153 p.p.s.a.. W związku z powyższym trafnie organy rozpoznały wniosek skarżącej w trybie ustawy o pomocy społecznej. Wprawdzie dla wyczerpującego wyjaśnienia zakresu wniosku należało rozważyć zobowiązanie skarżącej do wyjaśnienia treści jej żądania. W szczególności można było próbować ustalić, czy wniosek nie jest kolejnym wnioskiem o udzielenie pomocy w trybie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, czy też odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], doręczonej skarżącej 21.09.2011r. (k.5 akt administracyjnych). Zważywszy jednak na fakt, że decyzja ta rozstrzygała o dodatku mieszkaniowym na kolejnych 6 miesięcy, czyli do marca 2012 roku, jak i na fakt, że wniosek rozstrzygnięty w niniejszej sprawie byłby spóźnionym odwołaniem od decyzji z [...] oraz uwzględniając wcześniejsze uwagi nie można zarzucić organom, że błędne było rozpoznanie wniosku B. H. w trybie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. – Dz.U. z 2009r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.s. Zgodnie przepisem art. 41 pkt 1 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń, dochód skarżącej przekracza określone w ustawie kryterium dochodowe, zatem organ skorzystał z uregulowania zawartego w art. 41 u.p.s. Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera zamkniętego katalogu celów, na jakie zasiłek celowy może zostać przeznaczony. Brzmienie art. 41 u.p.s. pozostawia tę kwestię do swobodnego uznania organu, podobnie jak wysokość przyznanego świadczenia. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ przyznając zasiłek w kwocie 100 zł ram swobodnego uznania nie przekroczył. Należy zważyć, że organ nie stosował przepisu art. 39 u.p.s., zatem zarzut jego naruszenia jest bezprzedmiotowy. Decyzja nie koliduje również z decyzjami o przyznaniu B. H. dodatku mieszkaniowego, który z definicji przeznaczony jest na ściśle określony cel w zakreślonym czasie. Zasiłek przyznany zaskarżoną decyzją jest zaś wsparciem skarżącej ponad pomoc przyznaną jej w trybie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (.Dz.U.2001 nr 71, poz. 734 ze zm.). Z uwagi na powyższe skargę należy oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych. Chociaż skarżąca nie bez racji zarzuca, ze organ nie pochylił się nad treścią jej żądania, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik Organ działając bowiem w ramach uznania administracyjnego przyznał jej pomoc. Odmienne rozstrzygnięcie (wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej decyzji) byłoby niekorzystne dla skarżącej. A.D.