II SA/Łd 631/17

Dnia 7 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 roku sprawy ze skargi E. L. i G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS W dniu 16 czerwca 2015 r. Z. O. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 57 na działce o numerze 170 oraz części działki drogowej nr 112/33 w obrębie [...], polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz budową zjazdu. Wnioskowane parametry były następujące: budynek mieszkalny, parter przewidziany na parking oraz pomieszczenia gospodarcze, trzy kondygnacje mieszkalne, pow. zabudowy 750 m2, wysokość zabudowy do 15 m, dach płaski, kąt nachylenia do 10°, liczba miejsc parkingowych 36 stanowisk. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz budową zjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 57 na działce nr 170 oraz części działki drogowej nr 112/17. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało powyższą decyzję organu I instancji w mocy. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 97/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Sąd uznał, że funkcja zabudowy terenu została zachowana, jednak określone zaskarżoną decyzją parametry zabudowy nie odpowiadają wymogom rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Sądu, przy analizie ustawowych przesłanek dobrego sąsiedztwa, należy opowiedzieć się za funkcjonalną interpretacją pojęcia "działki sąsiedniej" przyjmując, iż wszystkie działki, znajdujące się w obszarze analizowanym są działkami sąsiednimi. Takie samo, szerokie rozumienie, należy zastosować w odniesieniu do pojęcia "działki dostępnej z tej samej drogi publicznej" uwzględniając definicję zawartą w art. 2 pkt 14 u.p.z.p, gdzie przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Sąd orzekający w tej sprawie opowiedział się także za szerokim rozumieniem pojęcia "kontynuacji funkcji" zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazując jednocześnie, że jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, oznacza to, że nowy obiekt może być budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, jak również wielorodzinnym. W ocenie Sądu wadliwie określono parametry tej zabudowy - tj. wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Wątpliwości Sądu wzbudziły odręczne adnotacje na projekcie decyzji o warunkach zabudowy, które modyfikują w sposób znaczny parametry zabudowy, nie wskazując kto modyfikacji tych dokonał, a także określenie działki drogowej, na której ma być realizowana inwestycja, bowiem nie jest jasna lokalizacja zajazdu a w konsekwencji również skomunikowanie nieruchomości, objętej inwestycją z drogą publiczną. Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł, po rozpatrzeniu wniosku Z. O., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz budową zjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 57 na działce nr 170 oraz części działki drogowej nr 112/33. W przekonaniu organu planowana inwestycja nie tylko stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, na co wskazywał także WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r., ale także spełnia pozostałe wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wykazał, że cechy i parametry zabudowy istniejącej w otoczeniu planowanej inwestycji pozwalały na stwierdzenie, że w przypadku budynku przewidzianego do realizacji przy ul. A 57 spełniona zastała zasada dobrego sąsiedztwa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. L. i G. L.. W ocenie odwołujących się w przedmiotowej sprawie nie została uwzględniona zasada dobrego sąsiedztwa, czyli zagwarantowanie ładu przestrzennego poprzez takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne i estetyczne. Nie można bowiem uznać, że budynek zabudowy wielomieszkaniowej (wielorodzinnej), stanowi kontynuację funkcji zabudowy jednorodzinnej. Oba rodzaje zabudowy różnią się parametrami i cechami zabudowy i te odmienności powinny być brane pod uwagę przy ocenie, czy spełniony jest warunek dobrego sąsiedztwa. Zaprojektowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na obszarze, w którym występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna nie stanowi kontynuacji parametrów, cech i wskaźników zabudowy. Ponadto, ich zdaniem, w związku z bezpośrednim sąsiedztwem tak dużego budynku powstałyby utrudnienia związane z systemem komunikacyjnym i parkingowym wzdłuż ul. A, która jest ulicą nieprzejezdną. Już obecnie nie ma możliwości zaparkowania wzdłuż całej ulicy, z uwagi na budynek wielorodzinny przy ul. A 64, którego mieszkańcy posiadają po 2-3 samochody w rodzinie, a miejsca parkingowe przy tej posiadłości przewidują po 1 miejscu parkingowym dla rodziny. Samochody stoją, blokując przejazd dla większych pojazdów, takich jak straż pożarna, karetka czy śmieciarka, i stanowią zagrożenie dla mieszkańców nie tylko tego osiedla, ale i innych osób mieszkających w pobliżu. Wyjazd w godzinach szczytu w kierunku ul. B jest całkowicie zablokowany przez kilka godzin. Powstanie tego budynku oraz dwóch kolejnych o podobnych parametrach doprowadzi do paraliżu komunikacyjnego na ul. A. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960vr. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zmianami), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zmianami), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sprawa dotycząca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji Z. O. była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji, jak też przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wyznaczył obszar analizowany wokół terenu inwestycji, wyznaczając granice tego obszaru w odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji od strony ul. A. W ocenie Kolegium są one wystarczające dla określenia parametrów i cech zabudowy na działce nr 170. W aktach sprawy znajduje się mapa w skali 1:1000, na której pokazany został teren objęty analizą urbanistyczno-architektoniczną. Obszar analizy stanowi fragment miasta reprezentatywny i wystarczający dla wykonania analizy cech i parametrów zabudowy sąsiedniej. Przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczną składa się nie tylko z powołanej wyżej mapy, ale także z części opisowej. Sporządzona ponownie analiza opisowa wskazuje, że w sąsiedztwie terenu inwestycji zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, jak również zabudowa usługowa zatem zasadny jest wniosek, że planowana zabudowa (budynek mieszkalny wielorodzinny) pod względem funkcji będzie nawiązywała do zabudowy występującej już w tym obszarze. Kolegium stwierdziło ponadto, że parametry, gabaryty i inne cechy planowanego obiektu zostały określone w decyzji na podstawie parametrów, gabarytów i cech obiektów występujących w obszarze analizowanym szczegółowo opisanych w tabelarycznej części analizy urbanistycznej. Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował prawidłowości określenia w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2015 r. takich parametrów, jak: obowiązująca linia nowej zabudowy i geometria dachu. Zaskarżona decyzja z dnia [...] w przypadku linii zabudowy zawiera analogiczne rozstrzygnięcie, tym samym nie tylko nie narusza obowiązujących przepisów prawa, ale także uwzględnia ocenę prawną zawartą w wyroku sądowym. W przypadku zaś geometrii dachu zmiany dotyczące wysokości głównej kalenicy wynikały z odmiennych rozstrzygnięć w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Mając zaś na uwadze pozostałe parametry planowanego budynku zakwestionowane w wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r. tj. wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki, Kolegium podkreśliło, że sposób ich określenia w zaskarżonej decyzji, uwzględnia ocenę prawną zawartą w tym wyroku. Każdy bowiem z tych parametrów został ustalony na podstawie parametrów zabudowy zlokalizowanej w otoczeniu terenu inwestycji. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został wyznaczony zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, w przedziale od 0,3 do 0,47. Przy tym maksymalna wielkość wskaźnika ustalona w decyzji dla planowanego budynku pozostaje niższa niż średnia wielkość z obszaru obliczona dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy nie stanowią zatem zagrożenia dla ładu przestrzennego w otoczeniu terenu inwestycji. Na podstawie § 6 ust 2 szerokość elewacji frontowej planowanego budynku ustalono w decyzji od 8,0 m do 12,0 m. Organ wyjaśnił przy tym, że z analizy wynika, iż w otoczeniu terenu inwestycji występują budynki o szerokości elewacji frontowej odpowiadającej minimalnej wielkości tego parametru określonej w decyzji, tj. 8,0 m (budynek na działce nr 172), jak też maksymalnej wielkości (12,0 m - budynek na działce nr 175). Ponadto występuje też szereg budynków, których szerokość elewacji frontowej zawiera się pomiędzy opisanymi wyżej wielkościami. W ocenie Kolegium przyjęte w decyzji wielkości znajdują zatem uzasadnienie w analizie urbanistycznej i żadna z nich, w przypadku uwzględnienia jej w projekcie budowlanym (tak graniczna, jak też pośrednia), nie będzie stanowiła zagrożenia dla ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej zabudowy, jej gzymsu lub attyki, uzasadnione było z kolei na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. W decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określono w przedziale od 5,0 m do 12,0 m. Graniczne wielkości tego parametru nawiązują do budynków zlokalizowanych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, przy czym maksymalna (12,0 m) odpowiada średniej wielkości tego parametru obliczonej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w obszarze analizowanym. Ponadto, tak określona wysokość zawiera się w przedziale wielkości tego parametru charakterystycznych dla obszaru analizowanego, a tym samym gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego w otoczeniu terenu inwestycji. Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych) ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W decyzji, dla planowanego budynku wielkość tę określono w przedziale od 7,1 m do 12,0 m, gdzie mniejsza z tych wielkości odpowiada średniej z obszaru analizy, maksymalna natomiast nawiązuje do wielkości tego parametru charakterystycznych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działkach nr 173/2 i 173/3 (11,0 m) oraz na działce nr 164/2 (13,0 m). Ponadto, wysokość głównej kalenicy musi pozostawać w korelacji z określoną dla planowanego budynku wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, co wynika z układu połaci dachowych - dach płaski. Tak ustalona geometria dachu, w ocenie Kolegium, pozostaje w zgodzie z § 8 rozporządzenia i nie stanowi zagrożenia dla ładu przestrzennego. Co więcej, planowana inwestycja spełnia także pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, tj.: teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ul. A przez projektowany zjazd, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium podkreśliło, że w tej kwestii wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazując, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji występującej w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Sąd odniósł się także do podnoszonej przez odwołujących się kwestii "przepustowości" oraz parametrów istniejącej drogi, z którą nieruchomość objęta inwestycją ma być skomunikowana, wskazując, że nie podlega ona badaniu w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Okoliczności zaś podnoszone w odwołaniu, nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli E. L. i G. L., powielając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Kolegium dodało, że w decyzji organu I instancji prawidłowo określono dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej, poprzez wskazanie, że dostęp ten będzie odbywał się nie tylko przez działkę nr 170 (jak to miało miejsce w zakwestionowanych przez Sąd decyzjach organów obu instancji), ale także przez część działki drogowej nr 112/33. Ponadto, Sąd za trafną uznał konkluzję organów, że brak było przeszkód dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (nie kwestionując przy tym kontynuacji funkcji planowanej inwestycji), jednakże w ocenie Sądu wadliwie określono parametry tej zabudowy - tj. wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd skargę oddala w całości albo w części. Przypomnieć w tym miejscu należy, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli tutejszego sądu, który wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 97/16 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Co ważne, dla obecnie kontrolowanego postępowania, wytyczne sądu sformułowane wówczas w uzasadnieniu wyroku wiążą nie tylko organ, ale i sąd ponownie analizujący sprawę. Stosownie bowiem do przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Niezastosowanie się organu administracji publicznej do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania traktować trzeba jako naruszenie normy prawa materialnego. Uznanie określonej okoliczności, jej sprecyzowanie, jako element oceny stanu faktycznego nie może naruszać art. 153 p.p.s.a., normującego zasadę związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego. Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 104/05; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1401/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 347/13 – dostępne, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że związanie sądu, co wyraźnie akcentuje się nie tylko w orzecznictwie, ale i w piśmiennictwie, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W konsekwencji powyższego, jako przesądzone trzeba ocenić ustalenia sądu dokonane w ramach poprzedniej kontroli. Sąd kontrolując uprzednio wydane rozstrzygnięcia uznał, że funkcja zabudowy terenu została zachowana, teren ma dostęp do drogi publicznej, zapewnione uzbrojenie, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nadto inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Sąd uznał ponadto, że prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, jednak wadliwie określono 3 parametry zabudowy: wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Sąd zwrócił także uwagę, że organy powinny wyjaśnić kwestię skomunikowania inwestycji z drogę publiczną, bowiem działka nr 170 nie graniczy bezpośrednio z działką 112/17, działka drogowa przylegająca do terenu inwestycji ma nr 112/23. W świetle treści art. 153 p.p.s.a. kontroli tutejszego sądu podlegały zatem te ustalenia organów administracji publicznej, które zostały zakwestionowane w wyroku tut. sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, organ zaznaczył, że inwestycja będzie zrealizowana m.in. na części działki drogowej nr 112/33, która bezpośrednio przylega do działki nr 170. Tym samym, zgodnie z wytycznymi sądu, wyjaśnił kwestię skomunikowania przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na brak określenia w wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy jednego z parametrów tj. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę sporządził nową analizę urbanistyczną. Analizując zgromadzony materiał dowodowy zauważyć należy, że linia zabudowy została wyznaczona na załączniku graficznym do decyzji. Uzasadniając wyznaczenie linii zabudowy organ wskazał jako podstawę jej określenia przepis § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym dopuszcza się inne wyznaczenie linii zabudowy, jeśli wynika to z analizy. Rzeczoną linię organ wyznaczył jako przedłużenie linii zabudowy na działce nr 169, na której znajduje się budynek mieszkalny oddalony od krawędzi jezdni o odległość 9,5 m. Tak ustalona linia zabudowy nie została zakwestionowana przez sąd w wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r., zatem przyjdzie ją uznać za prawidłową. W dalszej kolejności, stosownie do regulacji § 5 rozporządzenia, określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Przepis ten wskazuje, że parametr ten w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), przy czym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Jak wynika z analizy średni wskaźnik zabudowy wszystkich budynków w obszarze analizowanym wynosi 0,31, przy czym średni wskaźnik zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynosi 0,47 (choć organ przyjął 0,4). Z tego powodu organ ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w przedziale od 0,3 (średni wskaźnik zabudowy wszystkich budynków) do 0,47 (średni wskaźnik zabudowy sąsiednich budynków zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wyznaczony w ten sposób wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego w sąsiedztwie terenu inwestycji, uwzględnia wniosek inwestora w tym zakresie i nie przekracza wartości maksymalnych występujących w obszarze analizowanym. Sąd nie dostrzegł w tym zakresie uchybień. Kolejnym elementem decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność określenia szerokości elewacji frontowej, której wyznaczenie normuje przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, przy czym, na mocy § 6 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, gdy wynika to z analizy. Budynki usytuowane w obszarze analizowanym charakteryzują się szerokościami elewacji frontowych w granicach od 5 do 56 m, średnia szerokość elewacji frontowych wszystkich budynków w obszarze analizy wynosi 10 m (z tolerancją 20% od 8 do 12 m), przy czym dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 15,2 m. Dla przedmiotowej inwestycji, na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia, ustalono szerokość elewacji frontowej w przedziale od 8 m do 12 m jako średnią szerokość wszystkich analizowanych budynków z uwzględnieniem 20% tolerancji. Ustalenia w tym zakresie odpowiadają prawu, a ustalona szerokość elewacji frontowej została dostosowana do szerokości występujących w obszarze analizowanym, w szczególności do tych, które sąsiadują z planowaną inwestycją. W decyzji o warunkach zabudowy ustalić także należy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, zgodnie z postanowieniami § 7 rozporządzenia, jako przedłużenie górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W analizie wskazano, że w obszarze analizowanym występują budynki o wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych od 2,5 m do 13 m, przy czym średnia wysokość parametru na tym obszarze wynosi 5 m, a dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – 12 m. Organ ustalił dla planowanej inwestycji tę wielkość w przedziale od 5 m (średnia wysokość dla wszystkich budynków analizowanych) do 12 m (średnia wysokość dla sąsiadujących budynków mieszkalnych wielorodzinnych). Tak ustalona wysokość – zdaniem Sądu – nie narusza treści § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynika z analizy urbanistycznej i jest jednocześnie uzasadnione zabudową występującą w obszarze analizowanym, w szczególności sąsiednią zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Końcowym elementem decyzji, wynikającym z treści § 8 rozporządzenia, są postanowienia odnoszące się do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), którą ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym w zabudowie jednorodzinnej występują dachy dwu i wielospadowe o kącie nachylenia połaci od 30° do 45° i o wysokości kalenic od 3,5 do 9 m. Średnia wysokość kalenic/attyk analizowanych budynków wynosi 7,1 m. Sąsiadujące budynki wielorodzinne posiadają dachy płaskie (od 1° do 10°) i wysokość kalenic/attyk od 11 m do 14 m (średnio 12 m). Na tej podstawie dla planowanej inwestycji ustalono dach płaski, kąt nachylenia połaci dachowych od 1°do 10°, kierunek kalenicy głównej - równoległy lub prostopadły do frontu działki, wysokość kalenicy/attyki w przedziale od 7,1 m (średniej wysokości kalenic/attyk wszystkich budynków) do 12 m (średniej wysokości kalenic/attyk sąsiednich budynków wielorodzinnych). Ustalenia w tym zakresie odpowiadają prawu, a zaplanowana geometria dachu została dostosowana do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, w szczególności do tych, które sąsiadują z planowaną inwestycją. Reasumując dotychczasowe uwagi, w ocenie sądu, organy rozpoznające ponownie sprawę zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r. Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości. A.B.