II SA/Łd 64/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 156 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. dotyczącej ustalenia wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w domu pomocy społecznej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] r. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję znak: [...] dotyczącą ustalenia wobec A.K. wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 jego babki - A.K., w wysokości 637,82 zł miesięcznie w okresie od 30 lipca 2019 r. do dnia 31 marca 2020 r. oraz w wysokości 1.222,97 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2020 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania A.K. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...], w części dotyczącej ustalenia wobec A.K. wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ł. A.K. w wysokości 1.222,97 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2020 r.; 2. w części dotyczącej ustalenia wobec A.K. wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ł. A.K. od 1 kwietnia 2020 r. orzekło o ustaleniu tej opłaty w wysokości 833,82 zł miesięcznie; 3. w pozostałej części, tj. dotyczącej ustalenia wobec A.K. wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ł. A.K. w wysokości 637,82 zł miesięcznie w okresie od 30 lipca 2019 r. do dnia 31 marca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2020 r. nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Jednak po wydaniu i doręczeniu skarżącemu oraz organowi I instancji ww. decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2020 r. Prezydent Miasta Ł. w dniu [...] września 2020 r. wydał decyzję, znak: [...], którą zmienił swoją decyzję z dnia [...] r., znak [...], "w części dotyczącej opłaty A.K. od dnia 1 kwietnia 2020 r., ten sposób, że: - ustalił opłatę A.K. (...) za pobyt A.K. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. w wysokości 833,82 zł miesięcznie od dnia 1 kwietnia 2020 r. W dniu 23 września 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo z organu I instancji z informacją, że decyzjami z dnia [...] r., [...], i [...] błędnie ustalono wysokość opłaty (...) za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ł. A.K. w wysokości 1.222,97 zł od 1 kwietnia 2020 r. W dniu 21 października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak: [...]. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...], dotyczącą ustalenia wobec A.K. wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 jego babki - A.K., w wysokości 637,82 zł miesięcznie w okresie od 30 lipca 2019 r. do dnia 31 marca 2020 r. oraz w wysokości 1.222,97 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że należy odróżnić wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności od wydania decyzji usuwającej z obrotu prawnego inną decyzję poprzez stwierdzenie jej nieważności. Takie rozstrzygnięcie może bowiem zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zostanie ustalone w sposób bezsporny, że będąca w obrocie prawnym decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w katalogu zamkniętym zawartym w art. 156 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że nie można uznać, iż w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., [...], znajduje się wada, która mogłaby być zakwalifikowana jako wada istotna wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., [...], w dniu jej wydania zawierała wadę, którą należało uznać za istotną, polegającą na tym, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a naruszenie to ma postać kwalifikowaną. Jednakże wada ta została usunięta rozstrzygnięciem organu odwoławczego w toku postępowania, tj. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]. Wobec tego od dnia wejścia do obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego z dnia 30 lipca 2020 r., nr [...], decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak: [...], funkcjonuje w obrocie prawnym w brzmieniu zmienionym tą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i w takim brzmieniu decyzja ta nie jest już decyzją wadliwą. Kolegium podkreśliło, że w dniu orzekania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł., znak: [...], decyzja ta - ze względu na zmiany dokonane decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], jest decyzją prawidłową, niedotkniętą żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył A. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności: 1. art. 156 k.p.a. - wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa nr [...];[...] i [...], których to w ogóle nie otrzymał oraz decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...]. Skarżący zaznaczył, że istnieją 4 decyzje w tej samej sprawie, a zatem któraś z nich musi być dotknięta wadą nieważnością. Postępowanie dotyczyło decyzji nr [...], przy czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o decyzji [...], której skarżący nie otrzymał; 2. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez uznanie zasadności i wysokości obciążenia wnuka kosztami pobytu w domu pomocy społecznej z pominięciem krewnych w bliższej kolejności oraz z pominięciem jego możliwości majątkowych i zarobkowych, jak również wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego; 3. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która zawiera rozstrzygnięcie odnoszące się do decyzji nieistniejącej. Ponadto zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 129 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie obowiązku wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej z pominięciem kolejności wnikającej z obowiązku alimentacyjnego, w tym w szczególności, że obowiązek alimentacyjny krewnych bliższego stopnia wyprzedza krewnych dalszych, - art. 61 ust. 2e ustawy o pomocy społecznej poprzez jej błędne zastosowanie i wydanie decyzji ustalającej, mimo nieprzeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, w sytuacji gdy skarżący wyrażał gotowość jego przeprowadzenia, a dokonanie tej czynności było obiektywnie możliwe. Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., nr [...], "w sprawie ustalenia wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej" oraz uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. znak: [...] zawierała tylko 1 punkt o treści : "Ustalić opłatę A.K., zam. ul. B 6 za pobyt babci A.K. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 w wysokości 637,81 zł miesięcznie od dnia przyjęcia do placówki, tj. 30.07.2019 r. od dnia 31.03.2020 r.; w wysokości 1.222,97 zł miesięcznie od dnia 01.04.2020". Decyzja ta nie zawierała dalszych punktów rozstrzygnięcia, co powoduje, że jej uchylenie i zmiana w pkt. 2 oraz utrzymanie w pozostałej części skarżonym orzeczeniem stanowi, iż nie jest możliwa do wykonania. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącego, organ II Instancji nie rozważył należycie ani stanu faktyczno-prawnego sprawy, ani też nie odniósł się rzetelnie do zgłoszonych przez stronę zarzutów. Skarżący zarzucił, że organy nie dokonały analizy jego dochodu, nie przeprowadziły w sprawie wywiadu środowiskowego, pominęły przy ustalaniu kręgu osób zobowiązanych do uiszczenia spornej opłaty – syna A.K., nadto nie uwzględniły słusznego interesu strony. Ponadto, zdaniem skarżącego, w sprawie nastąpiło również naruszenie art. 8 k.p.a., bowiem doszło do całkowicie niesymetrycznego ukształtowania praw i obowiązków, wbrew woli i żadaniu strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, wyjaśniając, że większość zarzutów zawartych w skardze została sformułowana wobec decyzji innej niż wskazana w jej tytule decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Podstawę rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym stanowił przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". Wyjaśnić należy, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 21 lipca 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że organ nie potwierdził możliwości technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, a skarżący nie podał adresu na platformie ePUAP, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 15 września 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 21 lipca 2021 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., sprostowana postanowieniem z dnia [...] r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej A.K. opłatę za pobyt jego babki w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56, w wysokości 637,82 zł miesięcznie w okresie od 30 lipca 2019 r. do dnia 31 marca 2020 r. oraz w wysokości 1.222,97 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2020 r. Wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą powinno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 35, wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43 oraz wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy zauważyć, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami materialnoprawnymi, po uprzednim wyjaśnieniu jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny. Organ ten bowiem władny jest jedynie do stwierdzenia nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a w przypadku braku przesłanek do takiego orzekania – do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W żadnej mierze organ ten jednak nie może zmienić decyzji ani też uchylając ją – orzec jednocześnie co do istoty o prawach lub obowiązkach stron postępowania. Te ostatnie bowiem uprawniania zastrzeżone są dla organu orzekającego w trybie odwoławczym. Jednocześnie należy wskazać, że katalog postaci owej kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem sformułowany został w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji zostało wszczęte przez Kolegium z urzędu na skutek informacji organu I instancji co do błędnego ustalenia w decyzji z dnia [...] r., nr [...], wysokości wspomnianej opłaty. Z akt sprawy wynika, że podstawą wszczęcia postępowania był art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący o wadzie decyzji polegającej na wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa. Organ finalnie odmówił stwierdzenia nieważności, stwierdzając, że decyzja organu I instancji dotknięta w części wadą nieważności w dniu wydawania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie istniała, bowiem w tej części została uchylona w trybie odwoławczym decyzją tego Kolegium z dnia [...] lipca 2020r., nr [...]. Co tym samym, jak przyjęło Kolegium w zaskarżonej decyzji, oznacza, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nie jest już dotknięta wadą nieważności. Tymczasem w skardze na wskazaną decyzję Kolegium z dnia [...] r., nr [...], skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. z uwagi na istnienie w obrocie prawnym 4 decyzji dotyczących ustalenia opłaty za pobyt babki w Domu Pomocy Społecznej, nadto brak doręczenia mu wskazanych decyzji. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie odpłatności z pominięciem bliższych krewnych oraz z pominięciem oceny możliwości majątkowych skarżącego. Ponadto skarżący zgłosił także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 129 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez ustalenie obowiązku wnoszenia opłaty za pobyt babki w domu pomocy społecznej z pominięciem bliższych krewnych, a ponadto art. 61 ust. 2e ustawy o pomocy społecznej poprzez wydanie decyzji w sytuacji nieprzeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W tym stanie sprawy należało podzielić stanowisko Kolegium, że powyższe zarzuty dotyczą innej decyzji. Rację ma przy tym Kolegium, że nie istnieje w obrocie prawnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...] r. o treści opisanej przez skarżącego, tj. uchylająca decyzję organu I instancji w części określonej w pkt 1 oraz w tym zakresie - tj. pkt 2 ustalająca opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości 833,82 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 kwietnia 2020 r., a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Trafnie przy tym Kolegium wskazało, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., nr [...], z dnia [...] r. rozstrzygnęła o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...], dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej A.K. w wysokości 637,82 zł miesięcznie w okresie od 30 lipca 2019 r. do dnia 31 marca 2020 r. oraz w wysokości 1.222,97 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2020 r. Opisywane zaś przez skarżącego rozstrzygnięcie zostało zawarte w odrębnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., nr [...], z dnia [...] lipca 2020 r. Tą decyzją Kolegium, niewątpliwie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] "w części określonej w jej pkt 2" oraz w tym zakresie ustaliło opłatę za pobyt A.K. w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 833,82 zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 kwietnia 2020 r., a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Ta decyzja została doręczona skarżącemu, który nie wniósł na nią skargi do sądu administracyjnego w ustawowym terminie. Jest ona zatem - jak trafnie podkreśliło Kolegium - decyzją ostateczną i prawomocną, a co za tym idzie, nie może być przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. W dalszej kolejności Sąd podziela stanowisko Kolegium, że nie sposób się odnieść do zarzutu niedoręczenia skarżącemu decyzji o numerach "[...];[...] i [...]", bowiem skarżący nie określił, czy są to decyzje Prezydenta Miasta Ł. czy też Kolegium, a w aktach sprawy nie ma decyzji o podanych numerach. Prawidłowo przy tym Kolegium poinformowało, że Prezydent Miasta Ł. wydawał odrębne decyzje wobec innych krewnych A.K. dotyczące ustalania ich obowiązku uiszczania opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, jednakże A. K., nie będąc stroną tych odrębnych postępowań, nie mógł być adresatem kończących je decyzji i nie mogły być one mu doręczane. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się zasadności podniesionych w skardze zarzutów jako skierowanych wobec innej decyzji niż decyzja zaskarżona. Dokonując zaś oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd wychodząc na podstawie art. 134 p.p.s.a. poza granice skargi uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Niewątpliwie w opisanym stanie sprawy zachodziły przesłanki do odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, albowiem - jak trafnie podniosło Kolegium - w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym zajmowało się wyłącznie badaniem, czy decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...], dotycząca ustalenia wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w domu pomocy społecznej jest dotknięta wadą kwalifikowaną, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności tej decyzji. Zasadnie przy tym Kolegium nie dopatrzyło się w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., [...], wady, która mogłaby być zakwalifikowana jako wada istotna wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. i na tej podstawie odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w dniu orzekania przez Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł., znak: [...], decyzja ta, ze względu na zmiany dokonane decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], była decyzją prawidłową, nieobarczoną żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. dc