II SA/Łd 651/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprzedaży w drodze bezprzetargowej zabudowanej nieruchomości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. II SA/Łd 651/06 UZASADNIENIE W dniu 21 lipca 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Stowarzyszenia "A" w Łodzi na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. w przedmiocie sprzedaży w trybie bezprzetargowym nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. Zaskarżonej uchwale strona zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, przez jego wadliwe zastosowanie i wniosła m.in. o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu oraz wstrzymanie jego wykonania. W odpowiedzi na skargę, przesłanej wraz z aktami administracyjnymi sprawy, Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów procesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny – art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jeżeli przedmiotem skargi jest uchwała lub zarządzenie podjęte przez organ gminny, skargę może wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym aktem – art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W tym jednakże przypadku wniesienie skargi winno być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, bezskuteczność tego wezwania umożliwia wniesienie skargi do sądu administracyjnego – art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Warunek ten zostaje spełniony, jeżeli wezwanie takie zostało skierowane do kompetentnego organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy – postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 1995r., sygn. akt II SA 105/95, publ. ONSA 1996/2/81. W niniejszej sprawie, jako pismo spełniające powyższe warunki, a zatem jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, strona skarżąca wskazuje pismo z dnia 20 kwietnia 2006r., w którym to wniosła o uchylenie w trybie nadzoru uchwały Rady Miejskiej. Przedmiotowe pismo zostało skierowane do Wojewody [...], który udzielił na nie odpowiedzi, wskazując, iż nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowego aktu. Wojewoda poinformował również stronę, iż każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy przysługuje zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, prawo jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W ślad za orzecznictwem podkreślić należy, iż "wezwanie do usunięcia naruszenia" o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiące warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, musi być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy. Żądanie unieważnienia uchwały skierowane do organu nadzoru uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu do badania legalności uchwał organów gminy i nie zastępuje wezwania o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Nie ma związków proceduralnych między środkami nadzoru służącymi organom nadzoru nad działalnością komunalną a powszechną skargą sądową przewidzianą w art. 101 powyższej ustawy – por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 1995r., sygn. akt II SA 105/95, publ. ONSA 1996/2/81). W świetle powyższego skoro strona skarżąca nie skierowała wezwania do właściwego organu, co oznacza, że ta przesłanka prawnie skutecznego zaskarżenia uchwały nie została dopełniona, niniejsza skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez Sąd. Z tych wszystkich względów Sąd uprawniony był orzec jak w postanowieniu.