II SA/Łd 653/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 71 ust. 1 pkt 1, ust. 6 pkt 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016), § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1131) i art. 104 K.p.a., Starosta [...] zatwierdził projekt i udzielił E. B. pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w P. przy ul. A, na budynek mieszkalno – gospodarczy oraz zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalno – gospodarczy. Zaznaczył przy tym, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działki nr ewid. [...] i [...] w P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 2 grudnia 2005r. E. B. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania w/w budynku gospodarczego na budynek mieszkalno – gospodarczy. W dniu 23 grudnia 2005r., pismem nr [...] zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. K. G. - właścicielka działki nr [...] - wniosła zastrzeżenie dotyczące zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego podnosząc, iż w granicy z istniejącym budynkiem zamierza postawić budynek gospodarczy. Zdaniem Starosty [...] w świetle obowiązujących przepisów pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalno – gospodarczy nie ograniczy możliwości budowy budynku gospodarczego na sąsiedniej działce przez K. G. Zamierzona zmiana sposobu użytkowania nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenia stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenia warunków zdrowotno – sanitarnych, wprowadzenia utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Orzeczenie zgodne z wnioskiem zaś uzasadniają: kompletność wniosku; zgodność projektu budowlanego oraz zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego miasta P. - zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz.Woj. [...] nr [...], poz. [...]), a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia potwierdzającego wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W odwołaniu od tej decyzji K. G. zarzuciła, że planowana inwestycja ograniczy możliwość korzystania z jej nieruchomości, która graniczy z nieruchomością inwestora. Projekt przebudowy budynku przewiduje jego podwyższenie do 8m, co spowoduje zacienienie południowej części nieruchomości i zmniejszenie jej wartości. Odwołująca się zarzuciła również, iż nie ustosunkowano się do kwestii korzystania z części jej nieruchomości graniczącej z budynkiem gospodarczym, którego dotyczy wniosek. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po rozpatrzeniu wniosku K. G., decyzją z dnia [...], znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...], znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. G., decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wynikające z art. 35 ustawy Prawo budowlane obowiązki organu administracji architektoniczno – budowlanej. Stwierdził, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...], a także wymaganiami ochrony środowiska. Wnioskodawca przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego, sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie Wojewoda [...] stwierdził, że z załączonego projektu budowlanego wynika, iż planowana inwestycja nie pogorszy możliwości użytkowania działki K. G., nie ograniczy korzystania z niej ponad przeciętną miarę i została zaprojektowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zarzut dotyczący podwyższenia budynku do 8m jest nieprawdziwy, ponieważ projektowana nadbudowa będzie wynosiła 6,90m i nie spowoduje zmniejszenia dopływu światła. Podniesienie budynku gospodarczego o 198 cm w granicy z działką skarżącej nie spowoduje jej degradacji. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zacienianie dotyczy tylko budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, co w tym przypadku nie ma zastosowania. Ponadto pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu są przypuszczeniami nie popartymi dowodami. Organ odwoławczy podniósł następnie, iż z akt sprawy wynika, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...], sygn. akt [...] K. G. i E. B. zgodziły się na wyodrębnienie wspólnej działki, która będzie faktycznie pełnić funkcję dojazdu z drogi publicznej do obu wyodrębnionych nieruchomości. Działka nr [...] stanowi zatem służebność dojazdu. Przebudowa budynku gospodarczego na budynek mieszkalno – gospodarczy i zmiana jego sposobu użytkowania zostały zaprojektowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Wojewoda [...] wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 47 ustawy Prawo budowlane jeżeli do wykonania robót budowlanych niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor zobowiązany jest przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nie uzgodnienia warunków, o których mowa, właściwy organ na wniosek inwestora rozstrzyga w drodze decyzji, o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Inwestor, po zakończeniu robót zobowiązany jest naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. W skardze na powyższą decyzję K. G. zarzuciła, iż nadal nie rozstrzygnięto "kwestii merytorycznych" podniesionych w odwołaniu. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że projektowana inwestycja nie pogorszy użytkowania i nie ograniczy korzystania z działki nr [...], stwierdziła, że zmiana przeznaczenia budynku uniemożliwi jej hodowlę zwierząt czy budowę pomieszczeń gospodarczych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 8 kwietnia 2008r., skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty, wyjaśniła ponadto, iż na jej działce znajduje się budynek mieszkalny w otworami okiennymi w południowej ścianie, który jest usytuowany w odległości ponad 10m od granicy działki inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2006 r. Dz.U. nr 156, poz. 1118) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Jednakże według ust. 6 pkt 1 tego artykułu jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pod pojęciem robót budowlanych w rozumieniu tej ustawy należy z kolei rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7). Przebudowa to natomiast wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a). Roboty budowlane polegające na przebudowie obiektu budowlanego, a z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w rozpatrywanej sprawie, wymagają zatem przed ich rozpoczęciem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7 i 7a ustawy Prawo budowlane). Brak jest bowiem ich wyłączenia z takiego obowiązku w przepisie art. 29 ustawy Prawo budowlane. Wobec tego za prawidłowe uznać trzeba stanowisko organów administracji, że na podstawie w/w przepisów ustawy Prawo budowlane, objęte jednym wnioskiem zamierzenie inwestycyjne polegające na przebudowie budynku gospodarczego i zmianie jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalno – gospodarczy, rozstrzygnąć należało decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo tego, iż powołane przez Starostę [...] w sentencji decyzji z dnia [...] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w tym jego § 11 ust. 1, w dacie jej wydania już nie obowiązywało, gdyż z mocy art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. nr 93, poz. 888 ze zm.) utraciło moc w dniu 25 września 2004r. Dodać zaś przy tym trzeba, że wskazany § 11 ust. 1 tegoż rozporządzenia również stanowił o tym, że jeżeli zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest związana z koniecznością wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania może być udzielone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołanie więc przez organ administracji tego przepisu nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na treść formułowanych przez skarżącą tak w toku postępowania administracyjnego, jak przed Sądem, zarzutów podkreślić także należy, że w art. 4 ustawa Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej stanowiąc, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przy czym przepis ten jest realizacją zawartej w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP zasady równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i innych praw majątkowych, która nie ma wszak charakteru absolutnego. Prawo to doznaje bowiem ograniczeń wynikających z konieczności dostosowania zamierzenia inwestycyjnego do obowiązujących przepisów prawa rangi ustawowej, o czym stanowi art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Tak więc treść przepisów ustawy Prawo budowlane ma tu decydujące znaczenie. Z przepisów tej ustawy wynika natomiast, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Stanowią zaś o tym wprost art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ustawy Prawo budowlane. W myśl tego pierwszego przepisu obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis art. 35 powołanej ustawy określa z kolei obowiązki organu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W ust. `1 stanowi bowiem, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia tych wymagań oraz wymagań określonych w art. 32 ust. 4 (tj. złożenia wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Wskazać przy tym trzeba, że z uwagi na określenie przeznaczenia działki inwestora w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z funkcją usługową jako uzupełniającą, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. oraz zaświadczenia Urzędu Gminy w P. z dnia 3 stycznia 2006r., z mocy art. 4 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie zachodziła potrzeba wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Dodać także w tym miejscu trzeba, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do przepisów techniczno – budowlanych zalicza się natomiast warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniając wymagania o których mowa w art. 5. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane warunki te określił Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Jak zaś trafnie zauważył Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przepis § 13 tego rozporządzenia dotyczy oświetlenia w budynkach pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie samej działki. W ust. 1 przepis ten stanowi bowiem, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania – dla obiektów o wysokości do 35m, b) 35m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). W ust. 3 przepis ten dopuszcza sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3m, mierząc ją równolegle od płaszczyzny okna. Zgodnie z § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Stosownie zaś do ust. 2 § 60 cytowanego rozporządzenia w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu spornej przebudowy tymczasem wynika, iż zakres robót przewiduje wymianę konstrukcji dachu ze spadkiem na działkę inwestora na wysokości od 4,5 do 7,5m w najwyższym punkcie od powierzchni terenu. Jak zaś przyznała skarżąca na rozprawie przed Sądem w dniu 8 kwietnia 2008r. znajdujący się na jej działce budynek mieszkalny z otworami okiennymi w południowej ścianie, usytuowany jest w odległości ponad 10m od granicy działki inwestora. Powyższe pozwala zatem stwierdzić, iż przedstawiony przez inwestora projekt odpowiada obowiązującym przepisom. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (tak NSA w wyrokach z dnia 16 listopada 2005r., II OSK 672/05 – Lex nr 203713 i z dnia 17 stycznia 2003r., II SA/Ka 1563/02 – nie publ.). Eksponowana przez skarżącą okoliczność zacienia działki oraz uniemożliwienia jej hodowli zwierząt czy budowy w przyszłości pomieszczeń gospodarczych, nie może być uznana za naruszenie jej interesu prawnego, skoro projektowana przebudowa i zmiana przeznaczenia budynku jest dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jak zaś trafnie zwrócił uwagę NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 16 listopada 2005r., II OSK 672/05, nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec o jej oddaleniu.