II SA/Łd 654/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 71 ust. 1 pkt 1, ust. 6 pkt 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016), § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1131) i art. 104 K.p.a., Starosta [...] zatwierdził projekt i udzielił E. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w P. przy ul. A, przebudowę pomieszczenia mieszkalnego na gabinet lekarski oraz zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na gabinet lekarski. Zaznaczył przy tym, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działki nr ewid. [...] i [...] w Pajęcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 2 grudnia 2005r. E. B. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę z przebudową budynku mieszkalnego oraz zmianę sposobu użytkowania jego części. W dniu 23 grudnia 2005r., pismem nr [...] zawiadomiono stronę – K. G. – o wszczęciu postępowania. Strona wniosła zastrzeżenie dotyczące rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego żądając jego lokalizacji w odległości 3 lub 4 m od granicy z działką nr ewid. [...], nie podając powodu. Działka nr ewid. [...] stanowi współwłasność E. B. oraz K. G. oraz drogę wewnętrzną – dojazdową do działki nr ewid. [...], której właścicielką jest E. B. oraz do działki nr ewid. [...], której właścicielką jest K. G. Działka nr ewid. [...] nie jest zatem działką budowlaną w rozumieniu art. 2 ust. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odległości określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczą sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Nie obowiązują zatem w stosunku do granicy z działką nr ewid. [...]. Zamierzona zmiana sposobu użytkowania nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenia stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenia warunków zdrowotno – sanitarnych, wprowadzenia utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, o których mowa w art. 71 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Następnie zaś organ I instancji stwierdził, iż wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem uzasadniają: kompletność wniosku; zgodność projektu budowlanego oraz zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz.Woj. [...] nr [...], poz. [...]), a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia potwierdzającego wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W odwołaniu od tej decyzji K. G. zarzuciła, że planowana inwestycja ograniczy możliwość korzystania z jej nieruchomości, która graniczy z nieruchomością inwestora. Przepisy techniczno – budowlane nie dopuszczają natomiast sytuowania budynku zwróconego ścianą z otworami w odległości 3m od granicy nieruchomości. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po rozpatrzeniu wniosku K. G., decyzją z dnia [...], znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...], znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. G., decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wynikające z art. 35 ustawy Prawo budowlane obowiązki organu administracji architektoniczno – budowlanej. Stwierdził, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...], a także wymaganiami ochrony środowiska. Wnioskodawca przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego, sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z załączonego projektu budowlanego wynika, iż zamierzona inwestycja nie pogorszy możliwości użytkowania działki K. G., nie ograniczy korzystania z niej ponad przeciętną miarę i została zaprojektowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Uznając żądanie zlokalizowania planowanej rozbudowy w odległości 3m od granicy z działką nr [...] za niezasadne, Wojewoda [...] podniósł, że przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy odległości od granicy z działką budowlaną. Działka nr ewid. [...], stanowiąca dojazd do działek K. G. i E. B., nie jest działką budowlaną ani drogą gminną, miejską czy powiatową. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...], sygn. akt [...] K. G. i E. B. zgodziły się na wyodrębnienie wspólnej działki, która faktycznie będzie pełnić funkcję dojazdu z drogi publicznej do obu wyodrębnionych nieruchomości. Działka nr [...] stanowi zatem służebność dojazdu. Rozbudowa budynku mieszkalnego została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda [...] wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 47 ustawy Prawo budowlane jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu, lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest zobowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nie uzgodnienia warunków, o których mowa wyżej, właściwy organ na wniosek inwestora w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga w drodze decyzji o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję K. G. zarzuciła, iż nadal nie rozstrzygnięto "kwestii merytorycznych" podniesionych w odwołaniu. Podniosła także, iż chciałaby uzyskać odpowiedź na pytanie, czy "będzie mogła postawić w odległości 1,5m od działki nr [...] garaż czy inny budynek gospodarczy". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 8 kwietnia 2008r. K. G., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodatkowo wniosła o stwierdzenie przez Sąd, że może postawić na fundamentach trwałych budynek w odległości 1,5m od drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z uwagi na treść sformułowanych przez skarżącą zarzutów oraz żądań należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości dokonując kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli badając, czy w sprawie, w której wniesiono skargę na decyzję administracyjną, właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przepisy normujące postępowanie administracyjne (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). W związku z tym Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia administracyjnego. Podstawę orzekania stanowi zatem dla sądu administracyjnego stan faktyczny i prawny z daty wydania zaskarżonego aktu. Przy czym stosownie do treści art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza zatem przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, zaś wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny uwzględniając skargę nie może więc ani zmienić zaskarżonej decyzji, ani też przyznać stronie określonego uprawnienia lub obowiązku, lecz może ją jedynie uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga taka na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2006 r. Dz.U. nr 156, poz. 1118) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Jednakże według ust. 6 pkt 1 tego przepisu jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pod pojęciem robót budowlanych w rozumieniu tej ustawy należy z kolei rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7). Roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego, a z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w rozpatrywanej sprawie, wymagają zatem przed ich rozpoczęciem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane). Brak jest bowiem ich wyłączenia z takiego obowiązku w przepisie art. 29 ustawy Prawo budowlane. Wobec tego za prawidłowe uznać trzeba stanowisko organów administracji, że na podstawie w/w przepisów ustawy Prawo budowlane, objęte jednym wnioskiem zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego, przebudowie pomieszczenia mieszkalnego na gabinet lekarski oraz zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na gabinet lekarski, rozstrzygnąć należało decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo tego, iż powołane przez Starostę [...] w sentencji decyzji z dnia [...] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w tym jego § 11 ust. 1, w dacie jej wydania już nie obowiązywało, gdyż z mocy art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. nr 93, poz. 888 ze zm.) utraciło moc w dniu 25 września 2004r. Dodać zaś przy tym trzeba, że wskazany § 11 ust. 1 tegoż rozporządzenia również stanowił o tym, że jeżeli zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest związana z koniecznością wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania może być udzielone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołanie więc przez organ administracji tego przepisu nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na treść formułowanych przez skarżącą tak w toku postępowania administracyjnego, jak przed Sądem, zarzutów podkreślić także należy, że w art. 4 ustawa Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej stanowiąc, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przy czym przepis ten jest realizacją zawartej w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP zasady równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i innych praw majątkowych, która nie ma wszak charakteru absolutnego. Prawo to doznaje bowiem ograniczeń wynikających z konieczności dostosowania zamierzenia inwestycyjnego do obowiązujących przepisów prawa rangi ustawowej, o czym stanowi art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Tak więc treść przepisów ustawy Prawo budowlane ma tu decydujące znaczenie. Z przepisów tej ustawy wynika natomiast, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Stanowią zaś o tym wprost art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ustawy Prawo budowlane. W myśl tego pierwszego przepisu obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis art. 35 powołanej ustawy określa z kolei obowiązki organu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W ust. `1 stanowi bowiem, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia tych wymagań oraz wymagań określonych w art. 32 ust. 4 (tj. złożenia wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Wskazać przy tym trzeba, że z uwagi na określenie przeznaczenia działki inwestora w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z funkcją usługową jako uzupełniającą, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. oraz zaświadczenia Urzędu Gminy w P. z dnia 3 stycznia 2006r., z mocy art. 4 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie zachodziła potrzeba wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Dodać także w tym miejscu trzeba, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do przepisów techniczno – budowlanych zalicza się natomiast warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniając wymagania o których mowa w art. 5. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane warunki te określił Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2, o czym stanowi jego § 2 ust. 1. Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z treści tego przepisu wynika zatem, iż normuje on sposób usytuowania budynków na działce budowlanej względem granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania w tym zakresie. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zawiera jednakże definicji legalnej użytego w jego § 12 pojęcia "działka budowlana", podobnie zresztą jak ustawa Prawo budowlane. Pojęcie to zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. – Dz.U. z 2004r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). Jak zaś trafnie zauważył NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2007r., II OSK 1718/06 (nie publ.) z uwagi na przyjęty na gruncie tych aktów prawnych zakres znaczenia tego pojęcia, przyjąć można, że "działka budowlana" w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z akt sprawy, w szczególności zaś z projektu zagospodarowania działki jednakże wynika, że sporna inwestycja ma zostać usytuowana w granicy z działką nr [...], która zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...], sygn. akt [...] stanowi współwłasność inwestora – E. B. oraz skarżącej K. G. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika również, iż działka ta stanowić miała dojazd z drogi publicznej do działek nr [...] i [...]. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. nieruchomość tę przeznaczono pod niepubliczną drogę wewnętrzną, o czym świadczy znajdujący się w aktach sprawy wyrys i wypis planu (ozn. symbolem KDW). To zaś powoduje, że brak jest wymogu zachowania odległości określonych w § 12 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przy sytuowaniu budynku na działce inwestora względem działki nr [...], która nie jest działką budowlaną. Powyższe pozwala zatem stwierdzić, iż przedstawiony przez inwestora projekt odpowiada obowiązującym przepisom. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (tak NSA w wyrokach z dnia 16 listopada 2005r., II OSK 672/05 – Lex nr 203713 i z dnia 17 stycznia 2003r., II SA/Ka 1563/02 – nie publ.). Jak zaś trafnie zwrócił uwagę NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 16 listopada 2005r., II OSK 672/05, nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Tym bardziej, że jak już wyżej wskazano, działka nr [...] nie jest działką budowlaną. Z przyczyn wymienionych, wobec niezasadności skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec o jej oddaleniu. A.D.