II SA/Łd 655/09

Dnia 26 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją wydaną w dniu [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu drogowego z ul. A, układu komunikacji wewnętrznej i ogrodzenia przewidzianej do realizacji na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. B 22/30 na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. W trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, że Prezydent Miasta Ł. opisaną wyżej decyzją, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Administrację Nieruchomościami [...] A w Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie zjazdu drogowego z ul. A, układu komunikacji wewnętrznej i ogrodzenia przewidzianej do realizacji na nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. B 22/30 (działka nr [...], w obrębie [...]). Przedmiotową inwestycję określono jako infrastrukturę techniczną, polegająca na budowie indywidualnego zjazdu z ul. A na działkę nr [...] przy ul. B 22/30, budowie wewnętrznego układu komunikacyjnego z placem manewrowym oraz drogą dojazdową do granicy nieruchomości przy ul. A 32 (działka nr [...]), budowie ogrodzenia, wskazując, iż nowy układ komunikacyjny ma służyć obsłudze istniejącego wielorodzinnego budynku mieszkalnego i sąsiedniej nieruchomości zabudowanej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na wyniki analizy urbanistycznej w zakresie wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), cytowanej dalej jako u.p.z.p. i stwierdził, że planowana inwestycja stanowi integralną część składową istniejącego obiektu o funkcji mieszkalnej i służy jego obsłudze oraz obsłudze nieruchomości sąsiedniej; funkcja mieszkalna jest wiodąca na terenie analizowanym, zatem planowany zjazd i droga nie będą kolidowały z istniejącym układem. Teren inwestycji stanowi fragment działki z zabudową mieszkalną wielorodzinną, mająca dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd na sąsiedniej nieruchomości zaś planowany układ komunikacyjny ma uniezależnić nieruchomość pod względem dostępu do pasa drogi publicznej oraz doprowadzić ruch kołowy do nieruchomości sąsiedniej, pozbawionej możliwości innej obsługi komunikacyjnej. Ponadto istniejące uzbrojenie terenu lub planowane jest wystarczające na potrzeby inwestycji, a działka objęta inwestycją stanowi tereny mieszkaniowe i nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Prócz tego organ pierwszej instancji dokonał uzgodnień w trybie przewidzianym art. 53 ust. 4 pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. z Zarządem Dróg i Transportu w Ł. (postanowienie z dnia [...] znak: [...]) oraz z Urzędem Marszałkowskim w Ł. (postanowienie z dnia [...] znak: [...]). Pełnomocnik inwestora w dniu 25.listopada 2008r. wystąpił o rozszerzenie zakresu inwestycji o fragment wewnętrznej drogi dojazdowej do nieruchomości przy ul. A 32, jako koniecznej drogi dojazdowej do tejże nieruchomości. Zarządca drogi w zakresie tego wniosku stwierdził w piśmie z dnia 19.listopada 2008r. znak [...], że zmiana układu dróg wewnętrznych nie wpłynie na zmianę postanowienia w sprawie uzgodnienia projektu decyzji. Wobec powyższego organ pierwszej instancji skonstatował, że planowana inwestycja jest zgodna z istniejącym zagospodarowaniem i spełnia łącznie wymogi określone w art. 61 ust.1 pkt 1-5 u.p.z.p., co stanowi podstawę do ustalenia warunków zabudowy. Decyzję doręczono stronom postępowania., m.in P. H., właścicielowi nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A 34. Pismem z dnia 13.stycznia 2009r. P. H. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie decyzji Nr [...] z dnia [...] poprzez "dodanie do treści rozstrzygnięcia: oraz nieruchomości przy ul. A 34 (działka nr [...])." Wnioskodawca wskazał w uzasadnieniu, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. A 34. Nieruchomość ta graniczy z projektowanym wjazdem i według wnioskodawcy jego działka w związku z planowaną przez Administrację Nieruchomościami [...] A inwestycją może stracić możliwość zabudowy i dalszego inwestowania. Zdaniem wnioskodawcy, właściwe byłoby poszerzenie wjazdu o teren jego własności, a przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę - podpisanie porozumienie o wspólnej realizacji. W sytuacji zaś, gdyby to okazało się niemożliwe, realizując swoją inwestycje nawiązałby projektem i rodzajem wykonawstwa do przedsięwzięcia sąsiada. Prezydent Miasta Ł., postanowieniem Nr [...], wydanym w dniu [...] na podstawie art. 111 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000r., poz., 1071 ze zm.), odmówił uzupełnienia przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Zatem decyzja wymaga uzupełnienia gdy jest niekompletna a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne. Podstawą do oceny kompletności rozstrzygnięcia, zawartego w decyzji jest, w przypadku postępowania wszczętego na wniosek strony, jej żądanie. Dalej organ wskazał, że postępowanie w sprawie zakończyło się wydaniem decyzji Nr [...] z dnia[...]. Decyzja ta załatwiła sprawę w całości a zatem wyczerpała żądanie inwestora, zaś proponowany przez P. H. zapis nie występował we wniosku inwestora przez co nie ma podstaw do uzupełnienia o ten zapis wskazanej decyzji. Postanowienie doręczone zostało wnioskodawcy w dniu [...], W dniu 4.marca 2009r. P. H. wniósł odwołanie od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...],, zarzucając naruszenie art. 59 i art. 60 ust. 5 ustawy u.p.z.p. w związku z art. 6, art. 7, art.8, art. 9, art. 28 oraz art. 107 § 3 k.p.a., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia w sprawie. Uzasadniając wniesione odwołanie, P. H. wskazał, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji zostały naruszone jego interesy faktyczne i prawne jako właściciela nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. A 34, bowiem ograniczono prawo zabudowy jego nieruchomości. Według skarżącego, planowana budowa zjazdu spowoduje na etapie pozwolenia na budowę uciążliwości w korzystaniu z własności jego działki oraz to, że nie będzie mógł wybudować własnego wjazdu, bowiem spowoduje to kolizję z warunkami technicznymi w przepisach drogowych. Ponadto skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie sprawdził i nie uwzględnił jego interesów poprzez uniemożliwienie mu udziału w każdym stadium postępowania. Według skarżącego, skutkiem niewyczerpującego postępowania dowodowego na etapie warunków zabudowy, na dalszym etapie inwestycji tj. pozwolenia na budowę, dojdzie do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Ponadto, zdaniem skarżącego decyzja nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. a także narusza chronione ustawą zasadnicza prawo własności i równość stron wobec prawa. Dodatkowo odwołujący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia stron postępowania, co uniemożliwia określenie zakresu podmiotowego wydanej decyzji oraz art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji interesów wszystkich stron postępowania, a w szczególności słusznego interesu właściciela nieruchomości, położonej w Ł., przy ul. A 34. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Kolegium podzieliło ustalenia poczynione w toku postępowania przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo wyjaśniło, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie gdzie nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i w tej sytuacji rozstrzygnięcie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy w myśl zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy, w przypadku braku planu, określa wydane z delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią § 3 tegoż rozporządzenia - w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium, wyniki analizy urbanistycznej w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. wskazują, że inwestycja planowana na przedmiotowej działce spełnia łącznie wymienione wyżej warunki ustawowe. Pozytywne uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. z Zarządem Dróg i Transportu w Ł. oraz Urzędem Marszałkowskim w Ł. pozwalają na stwierdzenie że planowana inwestycja spełnia wymogi prawa. Wskazano również, że wybudowanie zjazdu i wewnętrznego układu komunikacyjnego na potrzeby inwestora - Administracji Nieruchomościami [...] A w Ł., nie uniemożliwia osobom trzecim korzystania z planowanych dojazdów za zgodą właściciela. Konkludując Kolegium podniosło, że odwołujący na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji nie zgłaszał zastrzeżeń ani innych propozycji, co do ujęcia jego posesji w tworzonej decyzji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania przed organem I instancji P. H. był zawiadomiony o prowadzonym postępowaniu i miał zapewniony w nim czynny udział. Zatem zarzuty podniesione przez stronę i jej pełnomocnika co do braku zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu są nieuzasadnione. Niezasadny jest również zarzut co do braku ustalenia stron niniejszego postępowania, bowiem w aktach sprawy zawarty jest pełen ich wykaz. Skargę na powyższą decyzję złożył P. H., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia w treści decyzji stron postępowania, co uniemożliwiło określenie jej zakresu podmiotowego a tym samym uniemożliwia określenie kręgu podmiotów, do których decyzja ta wywołuje skutki prawne, - art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji interesów wszystkich stron postępowania, w szczególności nieuwzględnienie słusznego interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej, położonej przy ul. A 34, skutkiem czego będzie pozbawienie tejże nieruchomości dostępu do drogi publicznej. W uzasadnieniu skargi powtórzono wywody, zawarte w złożonym uprzednio odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 23.kwietnia 2010r. skarżący wniósł o odroczenie rozprawy, z uwagi na toczące się negocjacje, "zmierzające do ugodowego zakończenia sporu". Postanowieniem z dnia [...], wydanym na rozprawie oddalono wniosek strony skarżącej o odroczenie posiedzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności rozważono, czy decyzja organu I instancji została przez P. H. zaskarżona odwołaniem w ustawowym terminie. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 31.grudnia 2008r., odwołanie natomiast zostało przezeń złożone w dniu 4.marca 2009r. Rozpoznanie merytoryczne odwołania, wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony oznaczałoby natomiast, że organ podjął działania bez podstawy prawnej, a wydane przez niego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie trafnie jednak przyjęto, iż złożenie przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji organu I instancji spowodowało, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg dopiero od dnia doręczenia wnioskodawcy orzeczenia w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia – tj. w badanej sprawie postanowienia organu I instancji o odmowie uzupełnienia decyzji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.maja 2007r., sygn.akt I OSK 825/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 346409 oraz postanowienia Wojewódzkiech Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23.marca 2007r., sygn.akt II SA/Wa 2118/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 338221 oraz w Szczecinie z dnia 5.listopada 2009r., sygn.akt II SA/Sz 1217/09, Wspólnota 2009/47/45) Z uwagi zatem na fakt, iż postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie sprostowania decyzji we wnioskowanym zakresie zostało skarżącemu doręczone w dniu 18.lutego 2009r., złożenie odwołania w dniu 4.marca 2009r. (data nadania w polskim urzędzie pocztowym), uznać należy za dokonane z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Przechodząc natomiast do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust.2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z powyższego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art.2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Warto wszakże wskazać również, iż po myśli art. 6 ust. 2 ustawy, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami, ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. W rozpatrywanej sprawie zauważyć należy, iż dokonując analizy powyższych przesłanek, organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W szczególności podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż planowana inwestycja stanowi integralną część składową istniejącego obiektu o funkcji mieszkaniowej, służąc jego obsłudze i uniezależnieniu nieruchomości w zakresie dostępu do drogi publicznej od nieruchomości sąsiedniej. Działka posiada wystarczające uzbrojenie techniczne dla potrzeb realizacji inwestycji zaś sama nieruchomość nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja posiada stosowne uzgodnienia, pozostając nadto zgodną z przepisami odrębnymi. Trafna jest zatem konkluzja, iż projektowana inwestycja spełnia łącznie wymagania, określone w art. 61 ust. 1 okt 1 -5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, iż kwestia "rozszerzenia" zamiaru inwestycyjnego Administracji Nieruchomościami [...] A w Ł. poprzez budowę układu dróg wewnętrznych, zapewniających nieruchomości skarżącego komunikację z drogą publiczną, wykraczała poza kognicję sądu oraz kompetencje organów administracji w rozpatrywanej sprawie. Inwestor określa bowiem przedmiot i zakres projektowanej przez siebie inwestycji, rolą organu jest natomiast jego ocena pod względem wymagań, określonych w przepisach prawa, w szczególności zaś - przywołanym już art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zakresie wspomnianego władztwa nie mieści się natomiast modyfikowanie projektowanych rozwiązań inwestycyjnych, uwzględniających przyszłe zamierzenia budowlane innych podmiotów. Nie jest przy tym jasne w jakim zakresie planowana budowa zjazdu drogowego z ulicy A, układu komunikacji wewnętrznej i ogrodzenia na działce inwestora pozbawi nieruchomość skarżącego dostępu do drogi publicznej, skoro jak wynika z załączonej mapy, działka skarżącego (o geodezyjnym numerze [...]) posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul.A). Niezależnie od tego podzielić należy stanowisko organów, iż kwestia ustanowienia ewentualnych służebności drogowych wykraczała poza kompetencje organów administracji w rozpoznawanej spawie. W tym zakresie zatem nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Pomijając już bowiem jego niesprecyzowanie (poprzez odwołanie się do "ograniczenia procesu dalszego inwestowania" i "obniżenia w sposób znaczny wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości"), jak wyżej wskazano, uwzględnienie interesów skarżącego jako strony postępowania nie mogło polegać na zobligowaniu inwestora do takiego zaprojektowania układu dróg wewnętrznych, by obsługiwały również nieruchomość skarżącego dla realizacji jego przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. "poprzez brak oznaczenia w treści decyzji stron niniejszego postępowania, co uniemożliwia określenie jej zakresu podmiotowego", wskazać należy, iż oparty jest on na nieporozumieniu. W decyzji w sposób niebudzący wątpliwości określono bowiem wnioskodawcę – podmiot ubiegający się o ustalenie warunków zabudowy oraz przedmiot inwestycji, nadto zaś warunki i szczegółowe wymagania, określone w przepisach prawa. Wykaz podmiotów, które organ uznał za strony postępowania, umieszczony został natomiast w tzw. "rozdzielniku". Istotne dla sprawy jest wszakże oznaczenie w decyzji strony, czyli podmiotu który nabywa w drodze tego aktu konkretne prawo, lub na którego nałożone zostały określone obowiązki. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.maja 2008r., sygn.akt II GSK 73/08, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 472217). W tym kontekście nie budzi zaś wątpliwości, iż podmiotem, do którego decyzja jest skierowana i dla którego rodzi określone uprawnienia jest inwestor. On też wskazany został w treści decyzji jako wnioskodawca – jej beneficjent. Kwestia szczegółowych rozwiązań projektowych, związanych m.in. z usytuowaniem zjazdu, budową dróg wewnętrznych czy placu manewrowego sprecyzowana zaś będzie dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego (na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, czy też ewentualnego dokonywania zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót), wszelkie zaś zarzuty z tym związane, jako przedwczesne, pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Oddalono również wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy, wyznaczonej na dzień 26.kwietnia 2010r. bowiem "zaawansowane negocjacje, zmierzające do godowego załatwienia sporu" w świetle treści art. 109 i 110 p.p.s.a., nie stanowiły podstawy do jej odroczenia. m.o.